Κείμενα: Χατζάκη Ειρήνη
Φωτογραφίες: Νικολόπουλος Συμεών Μαρκάκης Πέτρος
8η μέρα,
Παρασκευή 10/7/09
Διασχίζομε την κοιλάδα Βιλνέσερταλ (Willnossertal) με προορισμό τους Δολομίτες στην Ιταλία, τα υπέροχα αυτά βουνά της βόρειας Ιταλίας, που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με την Αυστρία, με το ιδιαίτερο πέτρωμα: ασβεστολιθικά, ιζηματογενή, κοραλλιογενή πετρώματα-επειδή προέρχονται από την εξαφάνιση κάποιας θάλασσας που υπήρχε στην περιοχή, και το ιδιαίτερο γκρι χρώμα τους στη διάρκεια της μέρας, που βάφεται-βυθίζεται σε ένα μαγικό ροζ χρώμα την ώρα του δειλινού. Οι δολομίτες αποτελούν βασίλειο κάθε είδους ορειβατικής και αναρριχητικής δραστηριότητας χειμώνα και καλοκαίρι, υπάρχουν όμως στην περιοχή τους και πολλά προστατευόμενα πάρκα μοναδικής ομορφιάς και οργάνωσης για την επίσκεψη τους, με αναρτημένους χάρτες κ.λ.π. ανά τακτά διαστήματα, που προσφέρονται στον επισκέπτη που δεν είναι έτοιμος για τη δυσκολία της αναρρίχησης. Εμείς διαλέξαμε τον εύκολο δρόμο, είχαμε όμως δυο τολμηρούς εκπροσώπους δύο μέρες πριν τον Πέτρο και το Γιώργο, που την ημέρα της επίσκεψης του Ινσμπρουκ τη χρησιμοποίησαν για την αναρρίχηση στους Δολομίτες. Εμπνεόμενη από τις διηγήσεις τους , τους αφιερώνω ένα κομμάτι που έγραψε κάποιος αναρριχητής και βρήκα στο Internet “ Η επαφή με τα βράχια των Δολομιτών είναι σίγουρα μια ξεχωριστή εμπειρία. Σκαρφαλωμένος σε ένα κάθετο βράχο 800 μ. έχει κανείς την αίσθηση ότι ανήκει εκεί στο βασίλειο των πουλιών και των σύννεφων. Η προσέγγιση τέτοιων εκτεθειμένων σημείων δίνει στον επισκέπτη μια άλλη διάσταση του κόσμου, δύσκολη στην επαφή της, επικίνδυνη κάποιες φορές αλλά απογειωτική κυριολεκτικά. Και είναι αλήθεια ότι ο καλύτερος τρόπος για να βιωθεί ένα τέτοιο μέρος είναι σπιθαμή προς σπιθαμή, βήμα προς βήμα με το σώμα να προωθείται σιγά-σιγά, έτσι ώστε τα μυαλό να προλαβαίνει να επεξεργάζεται τη συνεχή ροή και αλλαγή της μαγευτικής ομορφιάς που το περιβάλλει”.
Μπράβο Πέτρο και Γιώργο μας βγάλατε ασπροπρόσωπους!!
Εμείς ... οι τουρίστες λοιπόν, επισκεφθήκαμε το προστατευόμενο πάρκο Wilness. Διασχίσαμε ένα υπέροχο καταπράσινο μονοπάτι με θέα το ανάγλυφο των δολομιτικών Άλπεων. Είδαμε ελάφια να τρέχουν ελεύθερα στην προστατευόμενη περιοχή. Η κάμερα του Αναγνωστόπουλου “έγραψε” πολλές φορές!! Στο τέλος της βόλτας δυνατός ιταλικός espresso και ολόφρεσκια τούρτα σοκολάτας σε ένα καλαίσθητο καφέ. Δείγμα της καλαισθησίας και της οικολογικής συνείδησης στην περιοχή, τα τραπέζια είχαν αντί για ανθοδοχεία, ξύλινες ζαρντινιερούλες με λουλούδια. Μοναδική στιγμή, προνομιακή, να πίνεις τον καφέ σου με θέα τους δολομίτες, ενώ τα σύννεφα κι η ομίχλη που τυλίγει τις κορφές τους, δίνει κάθε δευτερόλεπτο μια διαφορετική εικόνα του μοναδικής ομορφιάς αναγλύφου τους.
Για την εγκυκλοπαιδική μας γνώση διαβάζω στο Λεωφορείο ότι το όνομα των Δολομιτών οφείλεται στον Γάλλο γεωλόγο του 18ου αιώνα D.Dolomieu, που πρώτος πρόσεξε την ιδιαίτερη υφή τους κι έστειλε δείγμα προς εξέταση στον Ελβετό Saussure, ο οποίος προς τιμήν του ονόμασε όλο το βουνό Δολομίτες.
Διασχίζοντας με το λεωφορείο το Ιταλικό Τυρόλο, περνάμε από υπέροχα γραφικά χωριά: το Bressanone, το Meransen, το SterzingVipiten όπου και η μεσημεριανή στάση μας. Βρισκόμαστε στο Ιταλικό Τυρόλο, όμως αν και Ιταλία οι πινακίδες είναι γραμμένες στην Γερμανική γλώσσα από πάνω και από κάτω στην Ιταλική, και μαθαίνομε ότι τα παιδιά στο δημοτικό σχολείο διδάσκονται στα γερμανικά!
Στο Sterzing θαυμάζομε μια ακόμη καθαρή μικρή πόλη, με ομοιογενή υπέροχη αρχιτεκτονική και μοναδική θέα στα βουνά! Δείγμα του πολιτισμού της καθημερινότητας είναι ότι τα κοτέτσια που διατηρούν κάποιοι μπροστά από το σπίτι τους είναι μικρά ξύλινα σπιτάκια με ...κουρτινούλες!! στα παραθυράκια και οι κότες τσιμπολογούν αμέριμνες ανάμεσα στο χορτάρι, μέσα στην απόλυτη καθαριότητα. Πριν από την επιστροφή περνάμε από το Brenner στα σύνορα Αυστρίας-Ιταλίας για ψώνια στα Outlet και σχετική ενίσχυση της τοπικής οικονομίας! Στο λεωφορείο τα χαμόγελα είναι πλατιά! Όλοι φαίνεται πέτυχαν ευκαιρίες!
Το βράδυ τελειώνει με μπόουλινγκ στο ξενοδοχείο Park στο διπλανό χωριό Ματρέι. Χωριζόμαστε σε ομάδες με ονόματα που διαλέξαμε ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής. Μετά από επεισοδιακό παιγνίδι, γέλια σε αφθονία, και ανατροπές το πρώτο βραβείο απονέμεται στους Superstars και το δεύτερο στους Δολομίτες, που πρόκειται για την ίδια ομάδα με αρχηγό της τη Λούσυ (η ίδια ομάδα πήρε 2 διαφορετικά ονόματα για τις ανάγκες του παιγνιδιού). Τρίτο βραβείο στους Unforgettables. Τελευταίοι οι μικροί μας φίλοι τα Λουκάνικα, που το έφεραν βαρέως!
9η μέρα, Σάββατο 11/7/09
Έχομε ήδη πατήσει εκτός από Αυστρία και σε άλλες δύο Ευρωπαϊκές χώρες : Γερμανία και Ιταλία. Σήμερα θα πραγματοποιήσομε ένα κάπως μακρύτερο ταξίδι με το λεωφορείο (2-3 ώρες) για να πατήσομε και Ελβετία. Θα επισκεφθούμε το ελβετικό χωριό Samnaun (κοντά στο Σαιντ Μόριτς και το Νταβός). Ανεβαίνοντας προς το χωριό που βρίσκεται σε μεγαλυτερο υψόμετρο διασχίζουμε την ίδια υπέροχη φύση: βαθύ πράσινο, ποτάμι, καταρράκτες, ελατοδάση και πευκοδάση και μετά οροπέδια γεμάτα αγριολούλουδα κι από πάνω στεφάνωμα βουνών. Η Λούσυ μας κρατά συντροφιά στο Λεωφορείο με τις διηγήσεις της. Τα μέρη αυτά πλούσια τώρα έζησαν κι αυτά τη φτώχεια. Ο δρόμος έφτασε την τελευταία τριακονταετία κι οι άνθρωποι ζούσαν απομονωμένοι και εκτεθειμένοι στην αγριότητα του χιονιού. Ο πεθερός της μικρό παιδί περπατούσε ολόκληρα χιλιόμετρα για να φτάσει σε ένα στάβλο που είχαν τα ζώα τους για να τα φροντίσει και κοιμόταν εκεί μόνος το βράδυ 10 χρονών, μέσα στα άχυρα, για να ξυπνήσει πάλι στις 5 το πρωί, να περπατήσει χλμ και να πάει σχολείο.
Δείγμα της σημερινής οργάνωσης οι ταμπέλες που υπάρχουν στις στροφές φουρκέτες του στρουφηχτού στενού δρόμου. Από τη στιγμή που αρχίζουν οι μεγάλες στροφές υπάρχει ένας αριθμός σε κάθε στροφή σε αντίστροφη κλίμακα από το μεγαλύτερο στο μικρότερο αριθμό 7,6,5 κ.λ.π. Έτσι ο οδηγός ξέρει πόσες δύσκολες στροφές τον περιμένουν. Ακόμα διαβάζεις ταμπέλες που προτρέπουν τον οδηγό μα μην τρέχει: “είσαι πολύ νέος για να πεθάνεις”, “Δώσε στον άγγελό σου μια ευκαιρία”.
Φτάνοντας στο χωριό ο καλός μας οδηγός του Λεωφορείου ο Φρανς μας προσέφερε ζεστά λουκάνικα και ψωμί χρησιμοποιώντας ένα κόλπο με τη μηχανή του Λεωφορείου. Το χωριό είναι χτισμένο δίπλα στο ποτάμι στους πρόποδες ψηλών βουνών. Γύρω του υπάρχουν προτεινόμενες μικρές διαδρομές στο δάσος που το περιβάλλει. Κάποιοι από εμάς ξεκινούν πεζοπορική διαδρομή 2 ωρών όπου για άλλη μια φορά θαυμάζουμε την ποικιλία και την ομορφιά των αγριολούλουδων και τη θέα στα βουνά. Κάποιοι άλλοι τρέχουν αμέσως για ενίσχυση και της Ελβετικής οικονομίας! Στο τέλος γευόμαστε όλοι στην γραφική πλατεία υπέροχο ζεστό strudel με κρέμα και αρωματικό καφέ!
Το βράδυ ο Χάνες έχει οργανώσει αποχαιρετιστήριο πάρτυ στο ξενοδοχείο, μετά το πλούσιο δείπνο, με παιγνίδια-φάρσες που σκορπούν άφθονο γέλιο. Ως και ολόκληρο κορμό κουβάλησε με μικρό τρέιλερ, μας έδωσε καρφιά και μας χώρισε σε ομάδες. Κέρδισε η ομάδα που πρώτη κάρφωσε τα περισσότερα καρφιά με τη διάκριση όμως ότι οι γυναίκες μπρόκωναν με την κανονική πλευρά του σφυριού, ενώ οι άνδρες με την ανάποδη!
Μετά μας κάλεσε έναν έναν για να μας απονείμει το δίπλωμα συμμετοχής στην πεζοπορία 3-12 Ιουλίου στο Τυρόλο. Είμαστε πολύ περήφανοι!! Για έκπληξη μας περίμενε και τούρτα, που μας κέρασε για τα γενέθλιά της η Αθηνά. Να’ναι καλά χρόνια της πολλά και να τα γιορτάζει πάντα έτσι! Στο τέλος ενώ πίναμε τα υπέροχα ποτά του μπάρμαν μας αφιερώσαμε κι εμείς δύο ποιηματάκια στους καταπληκτικούς αρχηγούς μας- τη Λούσυ και τον Γ. Αναγνωστόπουλο- που παραθέτω εδώ και διαβάσαμε κι άλλα στιχάκια ή μαντινάδες που είχε γράψει ο καθένας.
10η μέρα, Κυριακή 12/7/09
Ημέρα επιστροφής. Δυσάρεστο! Αγουροξύπνημα, πακετάρισμα, μια ολόκληρη μέρα μας περιμένει στο αεροδρόμιο. Στο δρόμο για το Μόναχο αφήνομε τη Λούσυ στο Ζέφελντ, για να πάρει το τρένο που θα την μεταφέρει στην οικογένειά της, στην Ελβετία. Τυχερή! Μερικές ακόμη ημέρες στο μαγικό αυτό τόπο. Ενώ εμείς...Μόναχο-Αθήνα, Ηράκλειο. Βγαίνοντας από το αεροπλάνο στην Αθήνα η έκπληξη !! Τόσες μέρες στην Αυστρία ο καιρός ήταν ιδανικός για έναν περιπατητή και με εξαίρεση την πρώτη μέρα στο Μόναχο έβρεξε ελάχιστα! Στην Αθήνα μας υποδέχτηκε καταρρακτώδης βροχή!!
Στο αεροπλάνο κάνω κάποιες σκέψεις. Η επιστροφή είναι πια πραγματικότητα. Η εκδρομή τελείωσε. Η προσαρμογή θα είναι δύσκολη, το ξέρομε. Μετά από τόση ομορφιά, καθαριότητα, ησυχία, πολιτισμό, μας περιμένουν η ηχορύπανση, η κάθε είδους ρύπανση, τα μηχανάκια, τα μποτιλιαρίσματα, η αδυσώπητη ζέστη του ελληνικού καλοκαιριού.
Όμως θα ξαναβρούμε τη θάλασσα, το γλυκό καλοκαιρινό ήλιο του απογεύματος, τα δειλινά με το μοναδικό μεσογειακό φως (κάτι που δεν μπορείς να χαρείς στην Αυστρία). Βραδιάζει αργά, κατά τις 10, αλλά επειδή ο ήλιος κρύβεται νωρίς πίσω από τα ψηλά βουνά δεν έχει κανείς το προνόμιο να δει τα χρώματα του δειλινού- θα ξαναδούμε τη μοναδική εικόνα της πορτοκαλί μπάλας του ήλιου να βυθίζεται στη θάλασσα. Μας περιμένουν τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια, που μπορείς όσο θέλεις να μείνεις έξω με το νυχτερινό δροσερό αεράκι να χαϊδεύει τους ώμους και τα μαλλιά. Ναι, θα προσαρμοστούμε ξανά, γιατί κι η χώρα μας, όσο κι αν τη βασανίζουμε και τη λεηλατούμε, αντιστέκεται, γιατί είναι ευτυχώς πανέμορφη.
Πέρασα ώρες ταξιδεύοντας
Τα πόδια μου θυμήθηκαν να υπάρχουν
Τα μάτια μου κύλησαν στις πράσινες πλαγιές
και ανέβηκαν στα ύψη των βουνών
Τ' αυτιά μου μάντεψαν τη σιωπηλή φωνή του χιονιού
Κι η ψυχή μου κατάλαβε:
Η ομορφιά δεν τελειώνει
κι ο δρόμος είναι ο σκοπός ( Χατζάκη Ειρήνη ).
Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr

