Της Κατερίνας Μυλωνά

Η προαγωγή του πολιτισμού στον τόπο μας είναι ο σκοπός δημιουργίας των τμημάτων εκμάθησης διαφόρων τεχνών στο σύλλογο Αλατσατιανών νομού Ηρακλείου. Μέσα από τα τμήματα για παιδιά, οι άνθρωποι του συλλόγου επιχειρούν την μεταλαμπάδευση στη νέα γενιά της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Υπεύθυνος για τα τμήματα ζωγραφικής για παιδιά και αγιογραφίας για ενήλικες είναι ο ζωγράφος, αγιογράφος, κ. Μανώλης Στυλιανάκης.

«Τα παιδιά ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική, δεν τη θεωρούν σχολικό μάθημα αλλά κάτι που επιλέγουν, το βλέπουν περισσότερο ως παιχνίδι, παίζουν με τα χρώματα, αναπτύσσουν τη φαντασία τους. Μέχρι την Τετάρτη τάξη δε βάζουμε τεχνική απλώς παίρνουν μια αισθητική καλλιέργεια, στη συνέχεια μαθαίνουν τι είναι προοπτική, την έννοια του βάθους…», περιγράφει ο κ. Στυλιανάκης.

Ο ίδιος ενθουσιάζεται από την όρεξη των παιδιών και τη φαντασία τους, «μπορεί να δείτε έναν κόκκινο ουρανό γιατί το παιδί το ήθελε έτσι, κάνουν αεροπλάνα που μοιάζουν με διαστημόπλοια. Αυτό είναι καταπληκτικό, αναπτύσσουν τη φαντασία τους και βλέπεις την ελευθερία που έχουν τα παιδιά. Οι ενήλικες έχουν τον έλεγχο της λογικής, ο μικρός κάνει αυτό που θέλει, είναι πιο δημιουργικά. Μαθαίνω κι εγώ μαζί τους. Το παιδί είναι απρόβλεπτο, κάνει ερωτήσεις που δεν περιμένεις και πρέπει στα παιδιά να απαντάς με ειλικρίνεια, δεν μπορείς να κρυφτείς. Το παιδί ακούει κάτι, το κρίνει, το αξιολογεί και από κει και πέρα θα συμπεριφερθεί ανάλογα. Ο μεγάλος είναι πιο αποστασιοποιημένος από το δάσκαλο, το μικρό έρχεται και σε αγκαλιάζει», αναφέρει.

Ο κ. Στυλιανάκης θεωρεί πως το κάθε παιδί πρέπει να παρακολουθεί είτε μαθήματα ζωγραφικής, είτε μουσικής, να έρχεται σε επαφή με την τέχνη προκειμένου να αποκτήσει αισθητική.

«Τα μαθήματα είναι προσωπικά, δεν υπάρχουν ομάδες, θέλω ο μαθητής να διατηρεί την ανεξαρτησία του, να μην εντάσσεται στις ομάδες και υπάρχει ανταγωνισμός. Ο κάθε μαθητής ανάλογα με τον τρόπο που καταλαβαίνει και αποδίδει κάνει αυτό που πρέπει, κάθε άνθρωπος έχει το δικό του ρυθμό και τρόπο», αναφέρει.

Ο κ. Στυλιανάκης μιλά, ακόμα, για την αγιογραφία και τη θέση που έχει στις εικαστικές τέχνες. «Για να κάνεις αγιογραφία πρέπει να γνωρίζεις στοιχειωδώς τη θεολογική υπόσταση της εικόνας. Η αγιογραφία, παρόλο που έχει σχέση με το πνεύμα της κλασικής Ελλάδας, ξεπερνά τη φύση για να συναντήσει το Δημιουργό, ο φυσικός τρόπος απόδοσης του προσώπου είναι καθαρά φυσικός ενώ ο άλλος σε πλησιάζει σε ανώτατα επίπεδα πνευματικά», περιγράφει. Στην περίπτωση της φύσης, υπάρχει ανακάλυψη, ο καλλιτέχνης βλέπει τα δημιουργήματα του Θεού ενώ στην περίπτωση της Ανατολικής Εκκλησίας όσο υπερβαίνεις τη φύση φτάνεις το Θεό, «η μία περίπτωση είναι ανακάλυψη η άλλη αποκάλυψη».