Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr

Κείμενο: Χατζάκη Ειρήνη

Φωτογραφίες: Αναγνωστόπουλος Γιώργος

3η μέρα Κυριακή 5/7/2009

Στην Αυστρία οι μαμάδες λένε στα παιδάκια τους: φάε όλο το φαγητό σου για να'ναι ο καιρός καλός αύριο. Φαίνεται πως η παρέα εδώ τρώμε όλο το φαγητό μας, γιατί ο καιρός ακολουθεί τις εντολές μας αυτές τις μέρες. Έτσι σήμερα που ο ήλιος φωτίζει τις κορυφές των βουνών κι επιτρέπει την απόλυτη θέα σε συνεννόηση με τους τοπικούς οδηγούς, αλλάζομε ελαφρά το πρόγραμμά μας κι αντί για την κοιλάδα Valsertal που ήταν στο πρόγραμμα, μεταβαίνομε στην κοιλάδα Schmirntal, στην οποία συχνά πιάνει κακοκαιρία κι είναι ευκαιρία να τη χαρούμε με ήλιο. Πρώτη εικόνα της πορείας ένας μαγευτικός καταρράκτης μας εισάγει στις μαγικές εικόνες που θα ακολουθήσουν και τη μέρα αυτή. Η θέα που έχομε στα βουνά καθώς περπατάμε κόβει την ανάσα. Ψηλές κορφές πάνω από τις καταπράσινες κοιλάδες, λούζονται στο φως του ήλιου, κι ύστερα πάλι χάνονται στον ατμό της ομίχλης. Τα χιόνια που διατηρούνται ακόμα δημιουργούν απίθανους σχηματισμούς. Τα λουλούδια σε απίθανα χρώματα υπάρχουν και εδώ και αποσπούν συχνά την προσοχή των φωτογράφων που ...μένουν πίσω! Περνάμε κι ένα μικρό παγετώνα πριν φτάσομε στο τέλος της ανάβασης στα καταφύγιο που διατηρεί η μητέρα του πρωταθλητή του slalom στο Τυρόλο, Manfred Pranger. Στην επιστροφή περπατάμε δίπλα στο ποτάμι, με συντροφιά τα γελάδια που μας κρατάνε συντροφιά σε όλη την πορεία. Ένας νεαρός γελαδάρης με ποδήλατο προσθέτει τη γοητευτική νότα του στην εικόνα, και μας ανοίγει την πόρτα για να περάσομε ... τις...μάντρες....έτσι ακριβώς όπως στην Κρήτη!! Πρώτοι φτάνουν στη γέφυρα η Άννα και ο Γιώργος και βρέχουν τα πόδια τους στο κρύο νερό. Η εικόνα από ψηλά είναι απίστευτα ειδυλλιακή! Στο τέλος της πορείας φτάνομε σε ένα αγροτοχώρι, φτιαγμένο ειδικά για την πληροφόρηση των επισκεπτών σχετικά με την αγροτική ζωή της περιοχής. Στα ξύλινα σπιτάκια βλέπομε τα εργαλεία που χρησιμοποιούν για τις αγροτικές εργασίες, το νερόμυλο και πως χρησιμοποιείται για το άλεσμα του σταριού, κι άλλες χρήσιμες πληροφορίες.

Το βράδυ στο ξενοδοχείο μια γυναικοπαρέα απολαμβάνομε πραγματική σάουνα με την έννοια ότι διαθέτει και την απαραίτητη γούρνα με το παγωμένο νερό, που μπαίνεις μετά τους 100 βαθμούς και αναζωογονείσαι απόλυτα. Το fitness συμπληρώνει και λίγη ώρα στην πισίνα. Μετά την παραχωρούμε στον Αναγνωστόπουλο που κάνει προπόνηση στο γιο του για τη συμμετοχή του στους αγώνες.

4η μέρα, Δευτέρα 6/7/2009

Με λεωφορείο πρωί- πρωί για τη Γερμανία. Ο καιρός σήμερα δεν μας άκουσε. Βροχερός και ομιχλώδης! Περνάμε έξω από το Berchtesgaden και κατευθυνόμαστε στην Αετοφωλιά του Χίτλερ, την εξοχική κατοικία που έχτισε εκεί σε ύψος 1834 μέτρων με απίστευτη θέα κάτω στην κοιλάδα και πάνω σε τρεις πολύ ψηλές κορφές των Γερμανικών Άλπεων. Στο Kehlsteinhaus λοιπόν, ανεβαίνομε με το ασανσέρ που υπάρχει από τότε (1938) στον 124ο όροφο. Η ομίχλη τυλίγει τα πάντα και δεν μας χαρίζεται τίποτε από την υποσχόμενη θέα, όμως νιώθομε ότι είναι ένα σπάνιο μέρος κι ότι είμαστε τυχεροί που το είδαμε έστω και τυλιγμένο στην ομίχλη! Επειδή ο δρόμος είναι πολύ στενός, μόνο τοπικά λεωφορεία (με ακριβό εισιτήριο που κάλυψε ο Όμιλος) σε μεταφέρουν εκεί. Στην επιστροφή η ατμόσφαιρα καθάρισε λίγο και διακρίναμε το απύθμενο βάθος (1.000 μ.) της χαράδρας.

Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στην μαγική λίμνη Konigsee, απ'όπου πήραμε βάρκες για το νησάκι που βρίσκεταικαι η περίφημη εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου. Η απόλυτη μαγεία! Η λίμνη μοιάζει με ποτάμι και η βάρκα που μας μεταφέρει σαν ποταμόπλοιο στο Νείλο. Τα νερά είναι καταπράσινα και ήρεμα, όπως και οι όχθες. Πράσινο στο πράσινο! Ο ήλιος έχει βγει και η θέα είναι απόλυτα καθαρή. Ο συνοδός της βάρκας κάποια στιγμή παίζει σαξόφωνο και και έρχεται ο αντίλαλος της μουσικής από απέναντι. Οι τρούλοι του Αγίου Βαρθολομαίου, πρώτη εικόνα, όπως φτάνει το πλοίο, θυμίζουν ρώσικη εκκλησία. Η βόλτα στη λίμνη χαρίζει μαγικές εικόνες. Κορμοί σπασμένοι από τις κακοκαιρίες του χειμώνα μοιάζουν με γλυπτά τοποθετημένα στις όχθες. Κάποιες πέτρες και βοτσαλάκια σε κάνουν να νομίζεις πως είναι παραλία για μπάνιο, ειδικά όταν σηκώνεται και κυματάκι, που προκαλείται από ταχύπλοα που πλέουν μακριά. Στο τέλος της βόλτας περιμένει πάντα για να ολοκληρώσει την ευχαρίστηση του ταξιδιώτη μια μπυραρία με αυτή τη μοναδική γερμανική μπύρα με την ελαφριά πικράδα και την τόσο στρογγυλή γεύση και μικρά λευκά λουκάνικα με μουστάρδα. Στην επιστροφή τελευταία όμορφη εικόνα τα ομοιόμορφα φτιαγμένα ξύλινα νεώρια για την στάθμευση των πλοιαρίων που εκτελούν τα δρομολόγια Konigsee-Αγ. Βαρθολομαίος

5η μέρα, Τρίτη 7/7/09

Διασχίζουμε μια ακόμη υπέροχη καταπράσινη κοιλάδα, πατώντας το μαλακό χώμα του λιβαδιού με μοναδική θέα στα βουνά που μας περιβάλλουν με στόχο να φτάσουμε στο μοναστήρι Maria Waldrast, που σημαίνει Μαρία της ξεκούρασης στα δάση. Για να φτάσομε εκεί, ο δρόμος μας οδηγεί από απίστευτα φτιαγμένα μονοπάτια, στα οποία συνεργάστηκαν θεϊκή και ανθρώπινη Σοφία. Πρώτα περπατήσαμε στο μονοπάτι του νερού ή της πηγής (Weg der Quelle), στο οποίο συναντήσαμε διάφορες κατασκευές εμπνευσμένες από τον κόσμο του νερού (γλυπτά που αναπαριστούν την κίνηση του καταρράκτη, πινακίδες με πληροφορίες για την χρησιμότητα του νερού κ.λ.π.). Πήραμε ένα μικρό μέρος του μονοπατιού των προσκυνητών και μπήκαμε στο μονοπάτι της δημιουργίας (Weg der Schopfung). Εδώ τα παιδιά έχουν δημιουργήσει διάφορες κατασκευές με πέτρες, με ξύλα, διάφορα παιχνίδια φαντασίας για να καταδειχθεί η δημιουργική φύση του ανθρώπου και η φαντασία του ανθρώπινου νου. Σε κάποιο σημείο υπάρχουν παγκάκια, όπου θεωρείται ότι “ραβδοσκόποι” βρήκαν ενέργεια. Καθίσαμε στα τέσσερα παγκάκια της ενέργειας, γύρω από ένα περίεργο γλυπτό και συλλέξαμε ενέργεια πριν φτάσομε στο ...ιδιόρρυθμο μοναστήρι: Πρώτη εικόνα όχι μια εκκλησία όπως ίσως περιμέναμε, αλλά μια πολυτελής καφετέρια με τραπεζάκια έξω κι ένας καλόγερος στο ...ταμείο!! Αφού γευτήκαμε ζεστή σούπα γκουλάς και μισόλιτρες μπύρες είδαμε και την εκκλησία. Πρώτα επισκεφτήκαμε ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον οφθαλμό με ένα απίστευτο μπλε βιτρό που απεικόνιζε την ίριδα του ματιού και μετά την κανονική εκκλησία του μοναστηριού, το οποίο θεωρείται ότι βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο που έχει κτιστεί μοναστήρι στην Ευρώπη (1.641 μ.). Η θέα προς τις κορυφές των βουνών που το περιβάλλουν είναι για άλλη μια φορά μοναδική με επιβλητικότερη την κορυφή Ζέφλες στα 2.717 μ.. Από ένα υπέροχο μονοπάτι ανεβαίνομε σε μια κορφή ψηλότερα (δυστυχώς όχι την ψηλότερη) όπου βγάλαμε φωτογραφίες στο Σταυρό κι απολαμβάνομε λίγη ξεκούραση ξαπλωμένοι στο χορτάρι- αφημένοι στα χάδια ενός ήλιου τρυφερού, φιλικού που μας χαϊδεύει, δεν μας πυρπολεί!

Στην κατάβαση που γίνεται από ένα διαφορετικό μονοπάτι προσφέρεται πάλι στα μάτια μας η ομορφιά του πυκνού, υγιούς, πράσινου δάσους, που συναντάμε όλη την ποικιλία του ελάτου- ακόμη και ελατοειδών ...θάμνων! Πριν την επιστροφή στο Steinach περνάμε από το γειτονικό χωριό, το γραφικότατο Matrei. Ο κεντρικός του δρόμος είναι γεμάτος με χαρακτηριστικά σπίτια τυρολέζικης αρχιτεκτονικής που οι προσόψεις τους και τα παράθυρα είναι ζωγραφισμένες σε διαφορετικό σχέδιο το καθένα. Εκεί επισκεπτόμαστε ένα cafe που μια αίθουσά του έχει διαμορφωθεί σε μουσείο αφιερωμένο στον τοπικό ήρωα Andrea Hofer, που είχε οργανώσει την αυστριακή αντίσταση εναντίον του Ναπολέοντα, στην ίδρυση του οποίου βοήθησε κι ο καλός μας αρχηγός ο Ρολάν.

Το βράδυ στο ξενοδοχείο απολαμβάνουμε ένα ακόμη υπέροχο γεύμα με τη διαμορφωμένη πια παρέα του τραπεζιού μου. Τη μέρα είμαστε όλοι μια ομάδα και το βράδυ χωριζόμαστε σε μερικότερες παρέες γύρω από το τραπέζι! Η δική μας αποτελείται από τον Ευκλείδη, και εμένα, το Γιώργο, τον Πέτρο, την Αριάδνη, την Ειρήνη, τη Μαρία, την Αννούλα. Μοιραστήκαμε μοναδικές παρεΐστικες στιγμές και τους ευχαριστώ για αυτό!!

Συνεχίζεται ……