Της Κατερίνας Μυλωνά

Η αγάπη είναι το κυρίαρχο στοιχείο στο μύθο, οι άνθρωποι εξακολουθούμε να ζούμε με τους μύθους, στην καθημερινότητά μας υπάρχουν τα παραμύθια… τα παραπάνω πρεσβεύει ο κ. Ναπολέων Περγαλίδης, συγγραφέας του βιβλίου “Νουρεντίν” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος.

Πρόκειται για το πρώτο του βιβλίο που θυμίζει παραμύθι για μεγάλους και μέσα από τις σελίδες του ζωντανεύουν μύθοι από τις αλησμόνητες πατρίδες. Μικρασιατικής καταγωγής ο ίδιος, από τη Σιγή, έγραψε ένα βιβλίο, φόρο τιμής στις περιοχές και τις εποχές, όπου Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν αρμονικά.

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου στις 19.15 στην αίθουσα του Συλλόγου Αλατσατιανών Ηρακλείου.

Θα μιλήσουν ο ιστορικός Νίκος Ανδριώτης, η φιλόλογος Άννα Μανουκάκη-Μεταξάκη και η πρόεδρος του Συλλόγου Μαλβίνα Σφίγγα.

Το μουσικό κομμάτι έχουν αναλάβει ο Ross Daly και η Κέλυ Θωμά.

Η συνέντευξη που ο κ. Περγαλίδης παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:

Στον αναγνώστη του βιβλίου δίνεται η εντύπωση ότι αποτελεί φόρο τιμής στις χαμένες πατρίδες, μια ανάμνηση από περιοχές που δε γνώρισαν ποτέ. Ήταν αυτός ο σκοπός σας;

«Βασικά, ήταν αυτός ο στόχος. Καμιά φορά ξεκινάς από κάποια ερεθίσματα και το πώς μπλέκεις σε μια ιστορία μπορεί αν μην το πάρεις χαμπάρι. Πιστεύω ότι όλοι μετά από κάποια ηλικία γράφουν στιχάκια, κάτι γράφουν.. Εγώ δεν έγραφα για να δημοσιεύσω τίποτα, τα έγραφα για πάρτη μου. Οπότε, θέλοντας να διατηρήσω κάποια τοπωνύμια και ονόματα, τα οποία έχω συναντήσει σε διάφορα βιβλία ερευνητών, έπλεξα παραμύθια βάζοντας τοπωνύμια και ονόματα ανθρώπων που κάποιοι από αυτούς έζησαν το 1700, 1800 και έπαιξαν κάποιο ρόλο στην περιοχή τους. Σαφώς και ήταν ερέθισμα ο τόπος καταγωγής και αναφορά σε αυτόν».

Παραμύθι για μεγάλους, μύθος και πραγματικότητα μπλέκονται στις σελίδες του βιβλίου… Έχετε αντλήσει τα θέματά σας από μύθους της περιοχής;

«Όχι, καθόλου. Όσο αφορά τις νεράιδες, ο παππούς μου είναι αυτός ο ήρωας που αναφέρεται στη Φεγγαρόλουστη. Ήταν φούρναρης και το μόνο που θυμάμαι από εκείνον- πέθανε όταν ήμουν τεσσάρων ετών- ήταν που μου έλεγε πως όταν πήγαινε στο φούρνο πιτσιρικάς για να βάλει τις φωτιές κ.α. έβγαιναν ξωτικά στο δρόμο, τον τρομάζανε… και από εκεί ξεκίνησε η ιστορία.

Το πραγματικό στοιχείο στην υπόθεση είναι ο Ταξιάρχης, η εκκλησία του Ταξιάρχη, οι μύθοι που υπάρχουν γύρω από τον Ταξιάρχη, ο σεβασμός που υπήρχε στα νερά του και μετά που έφυγαν οι Έλληνες. Σε μια συζήτηση που είχα με τον Πατριάρχη μου είχε πει ότι πήγαιναν οι Τούρκοι, θεωρούνταν θεραπευτικά τα νερά της για άτομα με ψυχικά νοσήματα. Ως αποτέλεσμα, η ενορία- με τα νέα δεδομένα- ήταν πλούσια, είχε ξενώνες, σχολεία, και βοηθούσε την υπόλοιπη κοινότητα.»

Υπάρχει και το στοιχείο της συνύπαρξης Ελλήνων και Τούρκων, Χριστιανών και Μουσουλμάνων…

«Εμείς που η καταγωγή μας είναι από τη Μικρά Ασία, οι ιστορίες που έχουμε, έχουν να λένε οι γιαγιάδες και οι παππούδες τις καλές σχέσεις που έχουν με τους ντόπιους. Οι άνθρωποι ζούσαν μαζί, συναλλάσσονταν, δούλευαν μαζί, δεν είχαν εχθρότητα. Ακόμα και καρτ ποστάλ της περιοχής είχαν ελληνικά ονόματα.

Το ότι οι Έλληνες ήταν κυρίαρχοι και οικονομικά καλύτερα δε σημαίνει ότι δε ζούσαν καλά με τους υπόλοιπους. Η συμπεριφορά ακόμα και σήμερα όταν κάποιος πάει και δηλώσει ότι έχει καταγωγή από το συγκεκριμένο τόπο είναι πολύ καλή, εκτός από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις».