Ενα διασκεδαστικό δράμα μυστηρίου από τη Σουηδία, και μια μουσικοχορευτική απογοήτευση από το Χόλυγουντ.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ
MÄN SOM HATAR KVINNOR

Σκην.: Νιλς Άρντεν Όπλεφ
Πρωτ.: Μίκαελ Νίκβιστ, Noomi Rapace, Λένα Έντρε, Πέτερ Χάμπερ, Σβεν-Μπέρτιλ Τάουμπε
Ένας μαχητικός δημοσιογράφος και μια εσωστρεφής πανκ χάκερ προσπαθούν να εξιχνιάσουν την 30ετή εξαφάνιση μιας κοπέλας, έπειτα από παράκληση του θείου της, ενός από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της Σουηδίας.
Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου από τα τρία μυθιστορήματα στην τριλογία μυστήριου «Millennium» που δημιούργησε ο σουηδός συγγραφέας Στιγκ Λάρσον. Τα βιβλία εκδόθηκαν μετά τον θάνατο του Λάρσον το 2004 κι εκτινάχτηκαν σε διεθνή best-seller, οπότε ήταν μάλλον αναπόφευκτη η μεταφορά τους στον κινηματογράφο.
Ο συμπατριώτης του συγγραφέα, Όπλεφ, φτιάχνει ένα ικανοποιητικό δράμα μυστήριου με στοιχεία θρίλερ, ισάξιο μιας αντίστοιχης χολιγουντιανής παραγωγής. Η σφιχτή πλοκή, οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί (ο Χένρικ Βάνγκερ οφείλει το μισό από το κύρος του στο ημίφως που τον βαραίνει και διαγράφει τις ρυτίδες του προσώπου του), οι καλές ερμηνείες (η Rapace μάς γλυτώνει από μελοδραματισμούς και αδικαιολόγητα ξεσπάσματα που θα ήταν εύκολη λύση για έναν τέτοιο ρόλο. Το άλλο μισό κύρος του Βάνγκερ οφείλεται στον μειλίχιο αλλά σεβάσμιο Τάουμπε), η σκληρή σκηνοθεσία (οι σκηνές του σεξουαλικού εξαναγκασμού), και η ισορροπία της πλοκής (τα στοιχεία ‘σπέρνονται’ μέσα στην πλοκή χωρίς να είναι εξεζητημένα ή προφανή, ενώ διατηρείται ένα κοινό τραυματικό θέμα που προσφέρει υπόβαθρο στους χαρακτήρες), όλα συγκροτούν μια ολοκληρωμένη, αυτοτελή ιστορία εγκλήματος που δημιουργεί ενδιαφέρον για τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας που έχουν ήδη γυριστεί και αυτό τον καιρό ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν διαδοχικά στη Σουηδία.
Αν υπάρχει μία ένσταση στην πλοκή, αφόρα την ευκολία με την οποία ‘αποπροσανατολίζεται’ το κοινό από τον κεντρικό σεναριακό στόχο. Η αρχική προσκόλληση της οικογένειας Βάνγκερ στην εκδοχή για τον θάνατο της Χάριετ δε μοιάζει πειστική, αφού τα στοιχεία με τα οποία τεκμηριώνεται οδηγούν άνετα σε πολλαπλά συμπεράσματα, ένα από τα οποία τελικά αποτελεί σκέλος της τελικής έκβασης, προβλεψιμότητα που το αποδυναμώνει.

FAMΕ

Σκην.: Κέβιν Ταντσαρόουν
Πρωτ.: Κέι Πάναμπέικερ, Γουόλτερ Πέρεζ, Νατούρι Νώτον, Άσερ Μπουκ, Κόλινς Πένι, Κέρινγκτον Πέιν, Κέλσι Γκράμερ, Μέγκαν Μαλάλυ
Τα όνειρα και οι αγωνίες μιας ομάδας φιλόδοξων μαθητών σε καλλιτεχνική σχολή της Νέας Υόρκης. Αγόρια και κορίτσια κυνηγούν τ’ όνειρό τους στον χορό, το τραγούδι και το θέατρο, με διαφορετικά αποτέλεσμα για τον καθένα, ανάλογα με το ταλέντο και την αφοσίωσή του.
Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς από τον τίτλο, πρόκειται για ριμέικ του αγαπημένου ομώνυμου μιούζικαλ του 1980, που είχε σκηνοθετηθεί από τον Άλαν Πάρκερ και οδήγησε στη δημιουργία μιας κινηματογραφικής τάσης («Flashdance» 1983, «Footloose» 1984) αλλά και μιας εξαιρετικά δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς που διένυσε έξι σεζόν από το 1982 ως το 1987.
Δυστυχώς η καινούρια εκδοχή της ιστορίας αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των προσδοκιών, αφού το μόνο που κάνει είναι να εκμεταλλευτεί έναν αγαπημένο τίτλο και να τον γεμίσει με κλισέ, τα οποία δε μπαίνει καν στον κόπο να αξιοποιήσει διασκεδαστικά. Κατακερματισμένη πλοκή, όμορφοι και συμπαθητικοί πλην τυποποιημένοι και ημιτελείς χαρακτήρες, επιπόλαιες λύσεις στα ούτως ή άλλως υποτυπώδη διακυβεύματα, και αδιάφορες χορογραφίες με εξαίρεση εκεινη που εκτελεί η Άλις (Κέρινγκτον Πέιν) και η ομάδα της ντυμένοι στα μαύρα. Αναδρομικά, η ταινία θ’ αποτελεί περισσότερο ένδειξη για την άσχημη κατάσταση που βρίσκεται αυτή την εποχή το στούντιο της MGM, παρά για το είδος του μιούζικαλ, που θα έχει καλύτερες ευκαιρίες να λάμψει στη διάρκεια της φετινής σεζόν.