Του Ν. Τσαγκαράκη
Καλοί ηθοποιοί σε μέτριες ταινίες.

ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑ
ΟΡΛΕΑΝΗ
BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL NEW ORLEANS
Σκην.: Βέρνερ Χέρτσογκ
Πρωτ.: Νίκολας Κέιτζ, Εύα Μέντες, Βαλ Κίλμερ, Τζένιφερ Κούλιτζ, Xzibit, Μάικλ Σάνον

Ο Τέρενς Μακντόνα είναι ένας υπαστυνόμος της Νέας Ορλεάνης, που ερευνά τη δολοφονία μιας αφρικανικής οικογενείας μέσα στο σπίτι της. Τα στοιχεία θα τον οδηγήσουν σ’ έναν τοπικό έμπορο ναρκωτικών, που ίσως είχε ανταγωνισμό με τον νεκρό πατέρα. Στη διάρκεια της έρευνας βλέπουμε επίσης τη σχέση του με την πόρνη φιλενάδα του, τον αλκοολικό πατέρα του και την επίσης εξαρτημένη από το ποτό μητριά του.
Δε μπορούμε να σχολιάσουμε σχετικά με το βαθμό “συγγένειας” με την προηγούμενη παρόμοιου τίτλου ταινία που έφτιαξε ο Έιμπελ Φεράρα το 1992, αφού δεν την έχουμε δει, αλλά μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι αν αυτή η εκδοχή έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, είναι ότι επαναφέρει τον Νίκολας Κέιτζ στις καλές ερμηνείες με τις οποίες είχε απογειώσει την καριέρα του στη δεκαετία του ’90, πριν πάρει την μάλλον άστοχη απόφαση να πλασάρει τον εαυτό του ως ήρωα δράσης, για να καταληξει τα τελευταία 5 χρόνια σε μερικές από τις χειρότερες ταινίες του είδους. Να παρατηρήσουμε πάντως ότι είναι το δεύτερο αστυνομικό μυστήριο που βλέπουμε μέσα σε λίγο διάστημα να εκτυλίσσεται στη Νέα Ορλεάνη, φτιαγμένο από ευρωπαίο σκηνοθέτη της παλιάς γενιάς (μετά το «Καταιγίδα στην ομίχλη» του Μπερτράν Ταβερνιέ με τον Τόμυ Λη Τζόουνς).
Εδώ, υπό την ασφαλή κι έμπειρη καθοδήγηση του Χέρτσογκ ενσαρκώνει έναν χαρακτήρα που παραπατάει μονίμως ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην παραίσθηση, έναν τύπο τον οποίο γνωρίζει καλά τόσο μέσα από το οσκαρικό του «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» (Μάικ Φίγκις, 1995), όσο και από τα «Σταυροδρόμια της ψυχής» (Μάρτιν Σκορσέζε, 1999), παρότι εδώ είναι περισσότερο νηφάλιος και σαφής από ό,τι εκεί. Το ύφος του χαρακτήρα που διαχέεται σε ολόκληρη την ταινία, δίνεται από την πρώτη κιόλας σκηνή, όπου ο Τέρενς καλείται να σώσει έναν κρατούμενο από βέβαιο πνιγμό, εξαιτίας του τυφώνα Κατρίνα. Παρά τον αρχικό τσαμπουκά προς τον φυλακισμένο, ο Τέρενς τελικά τον βοηθάει και βραβεύεται από το Σώμα γι’ αυτή την κίνηση. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει καθόλη τη διάρκεια της πλοκής. Ο Τέρενς μπορεί να “τσιμπολογάει” κλεμμένη κόκα από ‘δω κι από ‘κει αλλά το κάνει είτε για να ελαφρύνει τους πόνους της μέσης του, είτε για προσωρινή διαφυγή, όχι όμως συστηματικά σε αυτοκαταστροφικό βαθμό, αν και δε λείπουν οι περιστασιακές επιπολαιότητες. Σε γενικές γραμμές, ο Τέρενς είναι ένας θετικός χαρακτήρας, απογοητευμένος από τη ρουτίνα της δουλειάς, βουτηγμένος στη βρωμιά της, αλλά δεν παύει να διατηρεί έναν κώδικα ηθικής που του υπαγορεύει να προσπαθεί για το καλύτερο στη δουλειά του (ο ‘κακός’ μπάτσος είναι ο Στήβι), να προστατεύει τη γυναίκα που αγαπάει (συμβιβασμένος με το επάγγελμά της), να νοιάζεται για τον πατέρα και τη μητριά του (στηρίζοντάς τους υπομονετικά στη μάχη τους με το αλκοόλ).
Ο Κέιτζ περιστοιχίζεται από ένα αξιόπιστο καστ που κάνει πολύ καλή δουλειά, ιδιαιτέρως η σέξι Μέντες και η υποτιμημένη Κούλιτζ στον ρόλο της Ζενεβιέβ. Επίσης, στα θετικά της ταινίας προσμετράται το ότι ο Χέρτσογκ -όπως και ο Ταβερνιέ- δε βιάζεται να χρησιμοποιήσει συμβάσεις του είδους και δημιουργεί μια ιδιόμορφη ατμόσφαιρα ραθυμίας, ματαιότητας και αδιεξόδου που ματαιώνει τις καλές προθέσεις του ήρωα.
Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει ένα αρκετά στερεό κι ενδιαφέρον σενάριο για να περικλείσει και να αξιοποιήσει ολ’ αυτά τα στοιχεία, τα οποία συγκλίνουν σε μια έκβαση εύκολη κι απλοϊκή, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία κλιμάκωση στο μυστήριο ή καν στην περιέργεια σχετικά με την υπόθεση. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι ο σκηνοθέτης χειρίζεται την πλοκή του ειρωνικά, επιλύοντας με επιτηδευμένη ευκολία την ιστορία για να απαξιώσει τις συμβάσεις του είδους. Κάτι τέτοιο όμως ούτε προετοιμάζεται, ούτε δικαιολογείται από το προηγούμενο ύφος και την εξέλιξη του φιλμ.

G.I. JOE: Η ΓΕΝΝΗΣΗ
ΤΗΣ COBRA
G.I. JOE THE RISE
OF COBRA
Σκην.: Στίβεν Σόμερς
Πρωτ.: Τσάνινγκ Τάτουμ, Μάρλον Γουέιανς, Ρέιτσελ Νίκολς, Κρίστοφερ Έκλστον, Σιένα Μίλερ, Ντένις Κουέιντ, Τζόζεφ Γκόρντον- Λέβιτ, Μπιουνγκ-χαν Λι, Ρέι Παρκ, Τζόναθαν Πράις

Η επίλεκτη ομάδα G.I. Joe αποτελείται από τους καλύτερους στρατιώτες στον κόσμο, διοικείται από έναν αμερικανό αξιωματικό και έχει τη βάση της στις Η.Π.Α. Είναι εξοπλισμένη με όπλα τελευταίας τεχνολογίας και στρατολογεί μόνο τους καλύτερους. Τώρα βρίσκεται μπροστά σε μια πολύ επικίνδυνη πρόκληση, αφού καλείται ν’ αντιμετωπίσει τον έμπορο όπλων Μακάλεν, που σχεδιάζει να ανατρέψει την ισορροπία ισχύος στον πλανήτη, και ν’ αναδειχτεί σωτήρας της ανθρωπότητας.
Μετά τα Transformers, ακόμα μία σειρά παιχνιδιών της εταιρείας Hasbro μεταφέρεται στο σινεμά, αυτή τη φορά όμως μ’ έναν λιγότερο δεξιοτέχνη σκηνοθέτη, που κάνει τον Μάικλ Μπέι να μοιαζει σαν τον Κιούμπρικ της δράσης. Ο Σόμερς μάς έχει δώσει προηγουμένως τις δύο πρώτες «Μούμιες» (1999, 2001) και τον «Βαν Χέλσινγκ» (2004), περιπέτειες φαντασίας, ξένοιαστες μεν αδιάφορες δε. Καταιγιστική δράση, εντυπωσιακά εφέ, και παιδαριώδη διακυβεύματα χωρίς κάποια ιδιαίτερη οπτική να αντισταθμίζει την αφέλεια.
Κι αυτή η προσθήκη στη φιλμογραφία του Σόμερς έχει παρόμοια χαρακτηριστικά: καταιγιστική δράση, μαζικές ψηφιακές προσθήκες, καστ από νέους σέξι ανερχόμενους σταρ μαζί με καταξιωμένους ηθοποιούς, έξυπνα γκάτζετ, θεαματική χορογραφία δράσης (χορταστική η σεκάνς στο Παρίσι). Η χορογραφημένη δράση και οι πρωταγωνιστές είναι τα σημαντικότερα ατού της ταινίας, που θα αξιοποιούνταν πολύ αποτελεσματικότερα αν τα ψηφιακά εφέ ήταν ακόμη καλύτερης ποιότητας και πιο διακριτικά ενταγμένα στη φωτογραφία.


Η ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΧΡΟΝΟ
LOVE HAPPENS
Σκην.: Μπράντον Καμπ
Πρωτ.: Άαρον Έκχαρτ, Τζένιφερ Άνιστον, Τζον Κάρολ Λιντς, Τζούντυ Γκριρ, Μάρτιν Σιν

Ο Μπερκ έχει χάσει τη γυναίκα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα κι έκτοτε παραδίδει δημοφιλή σεμινάρια σχετικά με την αντιμετώπιση του πένθους. Σ’ ένα από τα ξενοδοχεία όπου βρίσκεται σε περιοδεία, γνωρίζει την ανθοπώλη Ελοΐζ, την οποία αρχίζει να ερωτεύεται, θα πρέπει όμως πρώτα να συμφιλιωθεί με το παρελθόν για να μπορέσει να προχωρήσει.
Καλοί πρωταγωνιστές, συνηθισμένη ιστορία, αντιπαθής κεντρικός χαρακτήρας, ανάμεικτα συναισθήματα σε αδιάφορο συνδυασμό. Ο Έκχαρτ κι η Άνιστον είναι από τους συμπαθέστερους σημερινούς αμερικανούς ηθοποιούς, και δεν είναι καθόλου περίεργη η ιδέα να συμπρωταγωνιστήσουν σε μια ρομαντική κομεντί- κάθε άλλο μάλιστα. Ωστόσο, πόσο συμπαθής είναι ένας χαρακτήρας, για τον όποιο το σενάριο προσπαθεί να πείσει ότι δεν εμπορευματοποιεί τα συναισθήματά του, ενώ κάνει εξόφθαλμα ακριβώς αυτό; Το πρόβλημα με τον Μπερκ είναι ότι δε θέλει να το παρατραβήξει, και τελικά όχι μόνο το κάνει αλλά το φιλμ χαραμίζει τη συναισθηματική του εκτόνωση και τη συμφιλίωση με τον πεθερό του στον βωμό του καλού μάρκετινγκ, μπροστά σε όλο το κοινό του/ πελάτες του, επιμένοντας να επικυρώνει παρόμοιες πρακτικές των ΜΜΕ. Το σενάριο ξεκαθαρίζει με συνέπεια ως προτεραιότητά του τη συναισθηματική αποκατάσταση του Μπερκ, με το ρομάντζο να παίζει βοηθητικό ρόλο και την Άνιστον να παρακολουθεί από απόσταση. Παρόλαυτά, η ιστορία δεν έχει να δείξει ιδιαίτερη πρωτοτυπία, εκτός ίσως από το χαριτωμένο εύρημα του κυνηγιού λέξεων πίσω από τους πίνακες.