Δύο χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες από τον θάνατο του Αντώνη Αλεξανδράκη, του ανθρώπου που υπηρέτησε όσοι λίγοι το κρητικό βόλεϊ και όχι μόνο.
Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν μαζί του, δεν τον ξέχασαν όπως η Κατερίνα Δερμιτζάκη (διετέλεσε επί χρόνια γραμματέας της Τ.Ε. ΕΟΠΕ Κρήτης) την επιστολή της οποίας δημοσιεύουμε σήμερα:
“Την Κυριακή 20 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 2 χρόνια από τότε που έφυγε από κοντά μας ο Αντώνης Αλεξανδράκης, ο πρόεδρος της πάλαι ποτέ Τ.Ε./ΕΟΠΕ Κρήτης, ο “κύριος Αντώνης” για όλους εμάς που συνεργαστήκαμε μαζί του επί σειρά ετών. Που, εν ονόματι των προοπτικών και στόχων, για το βόλεϊ της Κρήτης, εκείνης της περιόδου, συμπαραταχθήκαμε στην πρόσκλησή του και πορευτήκαμε χάριν της δικής του προτροπής και ενθάρρυνσης. Πώς να μιλήσεις για έναν άνθρωπο που δεν του άρεσαν τα πολλά λόγια και ειδικότερα όταν τον αφορούσαν. Οπου και αν βρίσκεται, ελπίζω να κατανοήσει ότι σκοπό δεν έχουμε να τον εκθειάσουμε, αλλά να μιλήσουμε γι’ αυτόν με σεβασμό και αγάπη. Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό περιλαμβάνει το αθλητικό σωματείο ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ και την Γυμναστική Ενωση Ηρακλείου ως πρόεδρος και από το 1984 την Τοπική Επιτροπή /ΕΟΠΕ Κρήτης στην οποία διετέλεσε πρόεδρος και επιτελουσε πολλές φορές καθήκοντα πέραν των αρμοδιοτήτων του.
Ο ζήλος, η ζέση και η προσφορά του στο άθλημα αναγνωρίστηκε απ’ όλους και εκτός Κρήτης και εξελέγη στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (ΕΟΠΕ) όπου και συνέχισε τις προσπάθειές του με προτάσεις και παρεμβάσεις, με κυρίαρχο στόχο την ενότητα του αθλήματος και την ανάπτυξή του σε όλη την Κρήτη. Για 25 και πλέον χρόνια υπηρέτησε το βόλεϊ.
Ενασχόληση διάρκειας ζωής.
Το γραφείο του, επί της οδού Κατεχάκη, για πολλά χρόνια ήταν ο χώρος που μέλη της Τοπικής Επιτροπής, παράγοντες και προπονητές ομάδων συζητούσαν προβλήματα που παρουσιάζονταν, έβρισκαν κατανόηση και τις περισσότερες φορές λύσεις από τον πρόεδρο, κυρίως όμως από τον πράο άνθρωπο με το χαμόγελο και τη διάθεση για προσφορά, για την άνοδο επιπέδου του αθλήματος στην περιοχή μας. Ενδεικτικό είναι ότι αφιέρωνε πολύ περισσότερο χρόνο στο βόλεϊ, εις βάρος της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Το έργο του αποτελεί μαρτυρία του εαυτού του και παρακαταθήκη για την ΕΣΠΕΚ, ευθέως ανάλογη, για να χρησιμοποιήσουμε μια μαθηματική έκφραση με την εκτέλεση των καθηκόντων και υποχρεώσεών της. Ολοι εμείς, που τίμησε με τη φιλία του, γνωρίσαμε τον άνθρωπο που έζησε με βαθύτατη αξιοπρέπεια, με κοινωνική καταξίωση, επαγγελματική αξιοσύνη, διαχρονική συνέπεια στις προσπάθειες που κατέβαλλε σε όλους τους τομείς και ιδίως με δεδομένο το σεβασμό στους συνανθρώπους του.
Τον άνθρωπο που κουβαλούσε μέχρι το τέλος τη δική του πολιτιστική ηθική και αντίληψη για τη ζωή.
Το φίλο που ήξερε να ακούει, να επικοινωνεί και να δίνει απαντήσεις.
Κι έτσι ακριβώς έφυγε, με βαθύτατη αξιοπρέπεια. Σήμερα θυμόμαστε τον Αντώνη Αλεξανδράκη, τον καλοσυνάτο άνθρωπο και φίλο και αισθανόμαστε πηγαία τη παρόρμηση να καταθέσουμε το σεβασμό μας στη μνήμη του. Χαιρετούμε την αιωνιότητά σου, αγπαημένε μας συνεργάτη και φίλε”.

