Του Μιχάλη Λέκκα, πρώην ποδοσφαιριστή ΟΦΗ
Είχα την τύχη, ή την ατυχία, (δεν είμαι απολύτως βέβαιος, ποιό από τα δυο συνέβη) να ξαναβρεθώ και πάλι ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα στις κερκίδες του Παγκρητίου Σταδίου για να παρακολουθήσω την φιλική αναμέτρηση μεταξύ των ποδοσφαιρικών ομάδων του ΕΡΓΟΤΕΛΗ της πόλης μας και του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ Πειραιώς.
Επικράτησε μεγάλος ενθουσιασμός από τους οπαδούς και των δυο ομάδων, κυρίως πάντως από την πλευρά του Θρύλου αλλά και από την πλευρά του ΕΡΓΟΤΕΛΗ. Όμως οι γαύροι κυριάρχησαν με τις εκδηλώσεις των, τις ιαχές, τα χειροκροτήματα και τα συνθήματά των.
Η ατμόσφαιρα πανηγυρική, αν και κόσμος υπήρξε σχετικά λίγος, σε σχέση με το ενδιαφέρον του αγώνα, λογω της παρουσίας του μοναδικού πλέον εκπροσώπου του Ηρακλείου και της Κρήτης στη Σούπερ Λίγκα και του νταμπλούχου Ολυμπιακού. Οι προσδοκίες των θεατών αμφοτέρων των πλευρών ήταν μεγάλες και περίμεναν να δουν ένα σπάνιο θέαμα μεταξύ των δυο δημοφιλών συγκροτημάτων. Δυστυχώς, οι προσδοκίες αυτές διαψεύστηκαν, καθώς από την αρχή του αγώνα έβλεπαν μια μόνο ομάδα να παίζει ποδόσφαιρο, τον ΕΡΓΟΤΕΛΗ και τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ να πελαγοδρομεί και να αφίεται στις ορέξεις των Εργοτελιτών. Ειλικρινά αναγκάζομαι να γράψω, ότι στο γήπεδο υπήρχε μόνο μια ομάδα, εν αντιθέσει με τον Ολυμπιακό, τον πρωταθλητή και κυπελλούχο της χώρας μας, ο οποίος ήγετο και εφέρετο ως άθυρμα στις ορέξεις του σφριγηλού και συγκροτημένου ποδοσφαιρικού συνόλου της τοπικής ομάδας. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι ο Ολυμπιακός απέφυγε μια ακόμα βαρύτερη ήττα και το 5-0 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ακόμα βαρύτερο μέχρι και 8-0, αναλογικά με τις ευκαιρίες που έχασε ο ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ πέραν των πέντε τερμάτων. Δηλώνω ευθαρσώς ότι, καίτοι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ - και δεν κρύβομαι πίσω από το δάκτυλό μου - είμαι και παραμένω φιλοολυμπιακός, λαμβανομένου υπόψιν ότι πριν υπογράψω στον ΟΦΗ σε ηλικία 13 ετών, υπήρξα φίλος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ και αυτό δεν ξεχνιέται ποτέ, γιατί αποτελεί ιδέα και οι ιδέες παραμένουν εσαεί, αναλλοίωτες.
Στον ΟΦΗ μεγάλωσα και ανδρώθηκα ως αθλητής, όμως καποτε φόρεσα για ένα μόνο αγώνα και τη φανέλα του ΕΡΓΟΤΕΛΗ σε φιλικό αγώνα, για όσους δεν το γνωρίζουν. Όταν την περίοδο 1958-59, που η ομάδα μας ο ΟΦΗ ανέβηκε στην Α’ Εθνική Κατηγορία, είχα την τύχη και τη χαρά να γνωριστώ με τον αξέχαστο διεθνή και λαοφιλή τερματοφύλακα του Ολυμπιακού ΣΑΒΒΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ, με τον οποίο αγωνιστήκαμε ως τερματοφύλακες στην μεγάλη τότε Κατηγορία (Α’) (δεν υπήρχε ακόμα η Α’ Εθνική) και παρότι αντίπαλοι στο γήπεδο, δεθήκαμε με μια διαρκή και ειλικρινή φιλιά, την οποία και διατηρούμε μέχρι σήμερα.
Αργότερα, την ομάδα μας ανέλαβε ο αείμνηστος ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ ο οποίος υπήρξε όχι μόνο ο πρόεδρος, αλλά ουσιαστικά και ο ευεργέτης του ΟΦΗ, που του έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσει οντότητα μεγάλης ομάδας και να δημιουργήσει περιουσιακά στοιχεία που ούτε ο πλέον ευφάνταστος φίλαθλος της ομάδας θα μπορούσε να διανοηθεί.
Δυστυχώς για τον ΟΦΗ, αλλά και για την ΚΡΗΤΗ ολόκληρη, ο πρόωρος και αδόκητος θάνατος του μεγάλου αυτού Κρητικού, έπληξε τόσο τον ΟΦΗ, όσο και την Κρήτη ολόκληρη. Βεβαίως, μετά το θλιβερό αυτό συμβάν η οικογένεια των Αφών Βαρδινογιάννη με επικεφαλής τον εξαίρετο αδελφό των ΒΑΡΔΗ συνέχισε να βοηθά και να ενισχύει την ομάδα μας. Παρά ταύτα, η ταυτόχρονη συνύπαρξη με την ιδιοκτησία και του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ της οποίας πρόεδρος ήταν ο έτερος των ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΔΩΝ, ΓΙΩΡΓΟΣ, γνωστός με το προσωνύμιο “ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ”, δημιούργησε μια αλληλεξάρτηση των δυο ομάδων, με αποτέλεσμα ο ΟΦΗ να θεωρείται και να λέγεται “ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ” και ανεξαρτήτως του ότι οι αγώνες μεταξύ ΟΦΗ και ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ διεξήγοντο - κατά την προσωπική μου γνώμη - κανονικά, να θεωρούνται ως “σικέ” και παρά το ότι ο ΟΦΗ στέρησε από τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ και πρωτάθλημα και κύπελλο, οι κακεντρεχείς φίλαθλοι των άλλων ομάδων και ειδικότερα του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ να πνέουν συχνά μένεα εναντίον τόσο των ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΔΩΝ όσο και του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ και του ΟΦΗ. Αλλά ας επανέλθουμε και πάλι στον πρόσφατο αγώνα του ΕΡΓΟΤΕΛΗ με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.
Η διαφορά μεταξύ των δυο ως άνω ομάδων υπήρξε χαώδης. Ίσως δεν ήταν σκόπιμο να γίνει αυτός ο αγώνας αφού ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει έναν ΕΡΓΟΤΕΛΗ έτοιμο και ισχυρό. Ίσως θα ήταν καλύτερο να αγωνιστει με την Β’ ομάδα του, αλλά επειδή ο αγώνας υπήρξε επετειακού χαρακτήρα λόγω των 80 χρόνων από της ιδρύσεως της ομάδας του ΕΡΓΟΤΕΛΗ δεν θα απεδίδετο η προσήκουσα τιμή για την συγκεκριμένη περίπτωση. Όμως ο διασυρμός της πρωταθλήτριας Ελλάδος εδημιούργησε δυσμενείς εντυπώσεις και εμείωσε τη δημοτικότητα και την αίγλη του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, ασχέτως ότι επρόκειτο περί φιλικού αγώνα. Χωρίς να θέλω να παρέμβω στα διοικητικά και προπονητικά καθήκοντα της δημοφιλέστερης Ελληνικής ομάδας, δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω και να επισημάνω ορισμένα λάθη και παραλείψεις που έγιναν φέτος από την ομάδα του μεγάλου λιμανιού. Έγιναν ορισμένα λάθη από πλευράς προπονητού, αλλά δυστυχώς για τον κ. ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ, δεν υπήρχαν καλύτερες εναλλακτικές λύσεις, λόγω τραυματισμών και απουσίας βασικών αλλά και διεθνών ποδοσφαιριστών του, κάτι που δικαιολογεί κατά κάποιο τρόπο τον προπονητή της ομάδας. Κατ’ αρχήν, δεν έπρεπε επ’ ουδενί να χάσει ποδοσφαιριστές της κλάσης του ΛΕΤΟ και του ΜΠΕΛΟΥΤΣΙ, μετά μάλιστα και την αποχώρηση των ΤΖΟΛΕ, ΠΑΤΣΑΤΖΟΓΛΟΥ και ΑΝΤΖΑ, χωρίς να προβεί εγκαίρως στην αντικατάστασή των. Όμως εν μέσω οικονομικής κρίσεως και εν αναμονή της γενικής συνελεύσεως, καθυστέρησε να προβεί στις αναγκαιες αντικαταστάσεις. Ποιός όμως μπορεί να μεμφθεί τον κ. ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΟΚΚΑΛΗ που επί μια δεκαεπταετία κρατά τα σκήπτρα σ’ όλες τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της χώρας; Αλλαγές και προσθήκες χρειάζεται όντως να γίνουν έστω και τον Ιανουάριο και ας ευχηθούμε μέχρι τότε να μην έχει πετάξει το πουλάκι. Επανερχόμενοι στον ΕΡΓΟΤΕΛΗ, πρέπει να ομολογήσομε ότι πραγματοποίησε καταπληκτική εμφάνιση και ανεδείχθη κατά πολύ ανώτερος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.

