Επιμέλεια Αννα Κωνσταντουλάκη

Ο Μπούμερ έμαθε γρήγορα πώς να καταλάβει τα Ολλανδικά αντί για τα Ελληνικά (ξέρατε ότι το ελληνικό ΝΑΙ είναι “yes” στα Ολλανδικά και óchi είναι “NEE” (ΌΧΙ) στη γλώσσα μας;!).

Από τις Αρχάνες στην Ολλανδία, βρέθηκε ο Μπούμερ, το σκυλί που υιοθετήθηκε από την οικογένεια της Marianne Miltenburg η οποία αγάπησε το κουταβάκι που ήταν παρατημένο σʼ ένα κήπο που έμοιαζε με σκουπιδότοπο και αποφάσισε να του προσφέρει μια καλύτερη ζωή.

Η κυρία Miltenburg, μας έγραψε την ιστορία του σκύλου της.

Ήταν Αύγουστος του 2006 όταν ένα νέο πλάσμα μπήκε στη ζωή μας. Μια προσωπικότητα με έναν γλυκό χαρακτήρα και όμορφα φωτεινά, καφετιά μάτια… Κοίταξα αυτά τα μάτια σε μια μικρή πόλη στη Κρήτη, και ήταν αγάπη εκ πρώτης όψεως ανάμεσα σε έναν σκύλο τεσσάρων μηνών και σʼ εμένα.

Καθόταν σε ένα μικρό κήπο πίσω από έναν φράκτη, περικυκλωμένο από σκουπίδια, θραύσματα γυαλιού και κομμάτια από μηχανές. Ήξερα ότι στα σίγουρα αυτό το σκυλί θα κατέληγε αδέσποτο, όπως αυτά από τα οποία είχαμε δει τόσα πολλά. Έτσι, εμείς (ο σύζυγός μου και οι δύο νέοι ενήλικοι γιοι) το αγοράσαμε από τον ιδιοκτήτη – ο οποίος δεν ενδιαφέρθηκε για το σκυλί καθόλου - και το πήραμε μαζί μας στην Ολλανδία.

Ο Μπούμερ έμαθε γρήγορα πώς να καταλάβει τα ολλανδικά αντί για τα ελληνικά (ξέρατε ότι το ελληνικό ΝΑΙ είναι “yes” στα ολλανδικά και óchi είναι “NEE” (ΌΧΙ) στη γλώσσα μας;!).

Όταν τον πήγαμε στον κτηνίατρο μας για τους εμβολιασμούς, του ζητήσαμε επίσης να ρίξει μια ματιά στην αριστερή πατούσα του Μπούμερ που στράβωνε λίγο προς τα αριστερά.

Λόγω αυτού του ποδιού,»μας εξήγησε ο γιατρός, `είμαι βέβαιος ότι το σκυλί σας πάρθηκε πάρα πολύ νωρίς από τη μητέρα του, κι έτσι έχασε την καλύτερη τροφή που ένα κουτάβι μπορεί να πάρει: το γάλα της μητέρας του. Εκτός από αυτό, είναι πολύ σημαντικό για ένα κουτάβι να μείνει με τη μητέρα του για τουλάχιστον 8 εβδομάδες, για να κοινωνικοποιηθεί με άλλα σκυλιά, με το παιχνίδι, με τα αδέλφια του. Ήταν προφανές ότι το σκυλί δεν είχε τραφεί σωστά ούτε την επόμενη περίοδο. Σε μερικές χώρες είναι ακόμα πολύ συνηθισμένο οι άνθρωποι να ταΐζουν τα σκυλιά τους με τα αποφάγια τους, μη ξέροντας ότι τα σκυλιά έχουν άλλες ανάγκες. Το ίδιο ισχύει για τη συμπεριφορά των ανθρώπων προς τα ζώα τους σε αυτές τις χώρες: απλά δεν έμαθαν ποτέ πώς να το κάνουν σωστά.»

Αυτό απάντησε στην απορία που είχα για τον αριθμό των αδεσπότων σκυλιών, γιατί δεν μπορούσα να ταιριάξω τους καλόκαρδους Έλληνες με αυτό… Απ ʼτην άλλη πλευρά είναι γνωστό από τα ελληνικά αρχαιολογικά ευρήματα, καθώς επίσης και από την ιστορία, ότι οι καλές συμπεριφορές των σκυλιών και η πίστη τους βραβευόταν συνήθως από τους Έλληνες προγόνους.

Στην Ελλάδα έμαθα τις λέξεις έρωτας και αγάπη. Τα σκυλιά έχουν επίσης την ανάγκη για αγάπη και αφοσίωση. Εκείνα μας τα προσφέρουν ούτως ή άλλως απλόχερα.