Ιστοσελίδα : www.friendsofnature.gr

Κείμενο : Αλιφιεράκης Κώστας

Φωτογραφίες :Φραγκιαδάκη Μαρία

Το Φόδελε το μάθαμε οι περισσότεροι σαν τόπο παραγωγής του ομφαλοφόρου πορτοκαλιού , που πουλιόνταν παλιά στις εισόδους των Ενετικών τειχών του Ηρακλείου και μέχρι σήμερα στις λαϊκές αγορές. Την πλούσια γεύση του, λένε οι ειδικοί , την χρωστά στα ιχνοστοιχεία του εδάφους του Φόδελε και η προτίμησή μας σ αυτά είναι συνεχής.

Στο Φόδελε το τελευταίο χρόνο κατέληξαν δυο εκδρομές του Ομίλου μας ,ενώ η σημερινή της 28ης Ιουνίου του 2009 το έχει ως αφετηρία. Είναι να περπατήσουμε το Φοδελιανό κάμπο βόρεια, να περάσουμε δυτικά του λόφου Κεφάλα (290μ) όπου και το κάστρο(πάνω απ' το FODELE BEACH) να πάμε στο ακρωτήριο Κορακιά και στους Πέρα Γαλήνους και συνεχίζοντας δυτικά σε κορυφογραμμή λόφων να φτάσουμε στην παραλία Αλμυρίδα.

Δεν είναι και λίγη η πορεία και τέλος Ιουνίου αρχές Ιούλη είναι οι θερμότερες μέρες του χρόνου. Έτσι αναχωρούμε νωρίς από Χανιώπορτα και πριν τις 9 κατεβαίνομε στην είσοδο του χωριού. Μας αγγίζει η δροσιά απ' τον Φοδελιανό ποταμό και τα χιλιόχρονα πλατάνια και μετά την καλημέρα με τους ντόπιους ξεκινάμε την πορεία μας.

Περπατούμε δίπλα στον ποταμό ανάμεσα σε πλατάνια και περβόλια προς την εκκλησία της Παναγίας και το μουσείο Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Γιά το ποτάμι σώζεται το όνομα Παντομάρτης που το χρωστά στον αρχαίο οικισμό Παντομάρτιον , όπως λένε οι Ιστορικοί.

Για την εκκλησία της Παναγίας , Βυζαντινού ρυθμού , που κτίσθηκε στα ερείπια Πρωτοχριστιανικής Βασιλικής , λένε ότι η ομορφιά του διάκοσμού της ενέπνευσε και παρακίνησε τον Θεοτοκόπουλο στην μεγαλιώδη καλλιτεχνική παρουσία του. Μια μαρμάρινη κολυμπήθρα απ' το πρώτο ναό με υδρορροές και τέλεια στεγάνωση μαρτυρά την υψηλή τεχνική της εποχής και την χρήση του τρεχούμενου νερού στο μυστήριο της Βάπτισης.

Δίπλα στην εκκλησία , σε πετρόκτιστα κτίσματα καλοδιατηρημένα και πεντακάθαρα λειτουργεί απ' τον Πολιτιστικό σύλλογο Φόδελε " Δομήνικος Θεοτοκόπουλος" μουσείο με αντίγραφα του συντοπίτη τους. Μας έδωσε πνευματική ανάταση η ωραία έκθεση και δύναμη να συνεχίσουμε.

Ευχαριστούμε θερμά τον σύλλογο.

Με γρήγορο ρυθμό η ομάδα συνεχίζει στον κάμπο , περνά την Εθνική και ανεβαίνει στο διάσελο δυτικά της Κεφάλας. Φάνηκε γαλήνια η θάλασσα και περήφανες οι γύρω κορφές. Εξάλλου τρείς απ' αυτές διατηρούν μέχρι σήμερα ερείπια από ισάριθμα κάστρα για την προστασία των ντόπιων όπως και των μεταφορών αλλοτινών εποχών.

Κάναμε την στάση μας στη θαλάσσια αύρα και δοκίμασε η Κατερίνα την απελευθέρωση του πετροχελίδονου. Το περιέθαλψε με αγάπη σύμφωνα με τις οδηγίες και με αγωνία το πέταξε ψηλά. Φάνηκε να πετά καλά, όμως δεν ήταν έτοιμο κι' έτσι ανέλαβε η προστάτιδα του να συνεχίσει την προσπάθεια.

Κατηφορίζομε προς Κορακιά μέσα από λάβδανους και αστιβίδες που εμποδίζουν την πορεία στο μονοπάτι , αλλά σε λίγο φτάνομε στον όρμο. Αρκετοί λουόμενοι μας περιεργάζονται, δηλώνοντας λάτρεις μόνο της θάλασσας. Εμείς πού είμαστε και του βουνού συνεχίζομε προς το διπλανό όρμο των Πέρα Γαλήνων .

Ένας λαγός μας ξάφνιασε!!! Τεράστιος, ξεπετάχτηκε από' να θάμνο κι'απου φύγει-φύγει.

Τον συνόδευαν οι φωνές και οι προτροπές,"πιάστονε", "μπάμ - μπάμ", "γάβ-γάβ", αλλά τίποτα. Έκανε ένα διακοσάρι, κρύφτηκε πίσω από βράχια και πρόβαλε σε λίγο να δει τι γίνεται μ' αυτούς τους περίεργους , απρόσκλητους επισκέπτες του.

Και στον όρμο των Πέρα Γαλήνων πολλοί κολυμβητές. Με την νέα διαμόρφωση στον παρακείμενο ΧΥΤΑ η παραλία είναι πεντακάθαρη. Για ' μας όμως ξεκινά μια δύσκολη ανάβαση μέχρι την κορυφογραμμή . Βοηθάμε όσους δυσκολεύονται λόγω ζέστης και κάνομε στάση στο αρδευτικό δίκτυο ενός ελαιώνα . Δροσιζόμαστε και συνεχίζομε στην κορυφογραμμή προς δυσμάς. Ο ίσκιος μιας μουρνιάς , η θέα στα Ταλαία και στο πέλαγος είναι η αμοιβή μας σ' αυτή τη στάση.

Κοντεύομε για την κορφή Πύργος και τη θέση Γερακίνα. Εδώ οι Γερμανοί είχαν φυλάκιο στον πόλεμο και έλεγχαν τα παράλια. Την πρωτοχρονιά του 1943 μας επισημαίνει το σκάλισμα στο βράχο με το όνομα του στρατιώτη. Οι ντόπιοι θυμούνται ακόμα τα πήγαιν' ελα από τις Σίσες για τον εφοδιασμό των στρατιωτών.

Τώρα όμως μπροστά μας είναι η παραλία της Αλμυρίδας. Την προσεγγίζομε γρήγορα , κάνομε το μπάνιο μας , τρώμε τ' αναγκαία στην ταβέρνα και ξεκινάμε για το Ηράκλειο.

Η πετρόκτιστη αποθήκη και τα ερείπια του τελωνείου για την εξαγωγή χαρουπιού , μας θυμίζουν τη ζωή άλλων χρόνων στον όρμο της Αλμυρίδας.

Τρισδιάστατη απεικόνιση των πορειών, φωτογραφίες, βίντεο καθώς και παλιότερες πορείες με άρθρα φίλων μας δημοσιευμένα στην «Πατρίδα» μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του Ομίλου www.friendsofnature.gr