
Και λέμε η αφορμή γιατί η αιτία ήταν ότι ο Εργοτέλης είχε μπει στο... μάτι των τότε κυβερνήσεων, λίγο πριν την Χούντα, καθώς στις τάξεις του δραστηριοποιούνταν γνωστοί δημοκρατικοί και αριστεροί πολίτες του Ηρακλείου.
Η ομάδα του Εργοτέλη χαρακτηρίστηκε ως “αντεθνικώς δρώσα” από τη Χούντα και λίγο μετά την συναυλία κατηγορήθηκαν από τους στρατοκράτες οι άνθρωποι της διοίκησης ότι “παρέκλιναν του σκοπού για τον οποίον εξελέγησαν και μετέτρεψαν το σωματείο εις όργανο εξυπηρέτησης πολιτικών και ενίοτε αντεθνικών σκοπών”. Περισσότερες λεπτομέρειες για τα χρόνια εκείνα θα γίνουν γνωστά από το βιβλίο του Εργοτέλη που ετοιμάζεται, σήμερα όμως μέσω της “Π” θα ξετυλίξουμε το κουβάρι των αναμνήσεων, με τον τότε πρόεδρο της ομάδας κ. Νίκο Καμαρίτη που μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. “τόλμησαν” να δώσουν το γήπεδο στον Μίκη Θεοδωράκη.
“Μας έγινε τότε ένα αίτημα για την συναυλία και αποφασίσαμε να δώσουμε το γήπεδο παρά τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί. Και τώρα αν μου ζητούσαν το γήπεδο και επικρατούσαν οι ίδιες συνθήκες πάλι θα το έδινα”, μας υπερτονίζει ο κ. Καμαρίτης που φυσικά δεν μπορούσε να μην αναφερθεί στον “πόλεμο” που δέχθηκε αυτός και οι συνεργάτες του. “Μας φώναξε τότε ο νομάρχης, ο Τασούλας, και πήγαμε στο γραφείο του εγώ, ο Γιάννης Φραγκιαδάκης, ο Βασίλης Συγγενίδης και κάποιοι άλλοι. Αυτοί έμειναν κάτω και εγώ μπήκα μέσα, με το νομάρχη να ωρύεται.
- Τι είναι αυτά που κάνετε. Το γήπεδο είναι δημόσιο. Δεν θα δοθεί σʼ ένα κομμουνιστή.
Θα το πληρώσετε ακριβά που γεμίσατε κομμουνιστές το σωματείο” φώναζε ο νομάρχης αλλά η συναυλία έγινε. Παρʼόλο που ήταν πιο πολλοί οι αστυνομικοί από τον κόσμο. Θυμάμαι όμως ότι ήταν αρκετοί και όλοι κάθισαν κάτω γιατί τα καθίσματα ήταν ελάχιστα. Ημουν και εγώ στο γήπεδο και μάλιστα μετά την συναυλία εκείνο το βράδυ, φάγαμε κάτι και πήγαμε βόλτα προς τον μόλο. Συνοδεύαμε τον Θεοδωράκη και τραγουδούσαμε”.
Τι έγινε όμως μετά την συναυλία και τον ερχομό της Χούντας;
“Δεν θέλω να κάνω τον ήρωα αλλά ήταν πολύ δύσκολα. Μόλις ήρθε η Χούντα πήγαν πέντε παίκτες στον ΟΦΗ. Εμας μας επαυσαν από το Δ.Σ. και όρισαν νέα μέλη. Οταν έφυγε η Χούντα μας επανέφεραν αλλά εγώ δεν πήγα. Δεν είχα χρόνο και δεν με ενδιέφερε όπως δε με ενδιαφέρει και τώρα όπως έχουν γίνει τα σωματεία”.
Στο φινάλε της συζήτησης μας με τον κ. Νίκο Καμαρίτη γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στους “πρωταγωνιστές” από πλευράς Εργοτέλη της εποχής εκείνης. “Ηταν αρκετοί”, θυμάται ο κ. Καμαρίτης και προσπαθεί να μην ξεχάσει κάποιον. “Ο Γιώργος Μανόλης, ο Νίκος Πίκουλας, ο Άγγελος Πρατσίνης, ο Βασίλης ο Συγγενίδης, ο Γιάννης Φραγκιαδάκης, ο Γιάννης Αγγελιδάκης, ο Μανόλης Φαρσάρης, οι αδελφοί Μεσσαριτάκη, ο Γιώργος και ο Μιχάλης. Αυτοί ήταν οι εκλεκτοί του σωματείου”.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ο κ. Νίκος Καμαρίτης δεν γνωρίζει, ούτε φυσικά έχει προσκληθεί στις εορταστικές εκδηλώσεις του Εργοτέλη και όταν του γνωστοποιήσαμε την τιμητική διάκριση του Μίκη Θεοδωράκη αρκέστηκε να πει “πολύ καλά το κάνουνε”...

