Mέρος 2ο

Ξεκινάμε Κυριακή στις 3 το μεσημέρι από το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας 1950 μ υψόμετρο έχοντας ήδη στα πόδια μας 4 ώρες δύσκολης πορείας από την ανάβαση που πραγματοποιήσαμε το πρωί στην ψηλότερη κορυφή των Βαρδουσίων τον Κόρακα 2496 μ. Ανεβαίνουμε μέχρι τα 2050 μ όπου και συναντάμε το καταφύγιο του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών. Αφήνουμε το καταφύγιο ακολουθώντας χωματόδρομο για 300μ και φθάνουμε σε κομβικό σημείο μονοπατιών. Δεξιά υπάρχει μονοπάτι όπου μπορεί κανείς να πραγματοποιήσει δυτική διάσχιση των Βαρδουσίων και μετά από 21 χιλιόμετρα να φθάσει στην Αρτοτίνα. Εμείς συνεχίζουμε νότια για να πραγματοποιήσουμε τη νότια διάσχιση των Βαρδουσίων.

Παίρνουμε το μονοπάτι στην αλπική ζώνη των Βαρδουσίων και πεζοπορούμε σε έναν καταπράσινο τάπητα ακριβώς κάτω από τις επιβλητικές κορυφές των Βαρδουσίων. Ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω από τα σύννεφα και η πεζοπορία στην αλπική ζώνη είναι απόλαυση. Πεζοπορούμε για εννιά χιλιόμετρα ανάμεσα στα 2000μ και στα 1900 μ. μέσα στα καταπράσινα αλπικά λιβάδια.

Ξαφνικά την ηρεμία της φύσης διακόπτουν πυροβολισμοί σε ακανόνιστα μικρά χρονικά διαστήματα. Όσο κατεβαίνουμε προς τα νότια η ένταση των πυροβολισμών αυξάνει. Μια ανησυχία απλώνεται στην ομάδα. Ο αρχηγός επικοινωνεί τηλεφωνικά με τους φίλους μας στη Γρανίτσα για να μάθει τι συμβαίνει. Οι φίλοι μας απαντούν ότι είναι πυροβολισμοί από «κανονάκια» που σκοπός τους είναι ο εκφοβισμός των λύκων. Οι λύκοι είναι ο φόβος και ο τρόμος των κτηνοτρόφων και των κοπαδιών τους. Αργότερα στην πλατεία του χωριού ο Ηλίας ,ένας νεαρός κτηνοτρόφος, μας είπε για τη μεγάλη ζημιά που έκαναν οι λύκοι στο κοπάδι του τον περασμένο χειμώνα σε μια μεγάλη χιονιά. Συνεχίζοντας φθάσαμε στο αυτοσχέδιο κανόνι. Σε μια μικρή μάντρα μια φιάλη υγραερίου , μια κάνη και ένας αυτοσχέδιος μηχανισμός και το κανόνι είναι έτοιμο.

Έχουμε πεζοπορήσει περίπου δέκα χιλιόμετρα στην αλπική ζώνη σε υψόμετρο 1900 μ και αρχίζουμε να κατεβαίνουμε υψομετρικά. Μπαίνουμε μέσα σε πυκνό δάσος από έλατα και συναντάμε την κατάλληλη ώρα πηγή με κρυστάλλινα νερά. Κατεβαίνουμε λίγο ακόμα και φθάνουμε στο ξωκλήσι του Αι-Νικόλα όπου και κάνουμε μια καλή στάση.

Πεζοπορούμε μέσα στα έλατα έχοντας μπροστά μας τη λίμνη του Μόρνου ,δεξιά μας το λόφο με το ξωκλήσι της Παναγιάς , αριστερά μας το λόφο με το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία , το Γρανιτσόρεμα καλυμμένο από εκατοντάδες πλατάνια και στο βάθος ο τελικός μας προορισμός η Γρανίτσα ανάμεσα στα Βαρδούσια και τη λίμνη του Μόρνου.

Φθάνουμε στις εννιά to βράδυ στη Γρανίτσα και τακτοποιούμαστε στον πρόσφατα ανακαινισμένο ,πεντακάθαρο και πάμφθηνο ξενώνα που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Έχουμε πεζοπορήσει συνολικά 10 ώρες. Ένα μπάνιο και κατεβαίνουμε στην πλατεία του χωριού στην κοινοτική ταβέρνα που τη διαχειρίζεται η Ασημίνα. Ο αρχηγός έχει τηλεφωνήσει στην Ασημίνα από τις 3 το μεσημέρι και έτσι φθάνοντας μας περιμένει τραπέζι στρωμένο με ζωικά και φυτικά προιόντα από τη στάνη και τον λαχανόκηπο της Ασημίνας.

Η επόμενη μέρα Δευτέρα 20 Ιουλίου είναι πολύ ζεστή , συν το γεγονός της προηγούμενης δεκάωρης πορείας οδηγούν τους αρχηγούς στην απόφαση για ελεύθερο πρωινό. Έτσι χωριζόμαστε σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα πηγαίνει στην Ιτέα και απολαμβάνει την παραλία και τις θαλασσινές λιχουδιές και η άλλη ομάδα εξερευνεί τα χωριά που βρίσκονται κοντά στον ποταμό Μόρνο και σχεδιάζει τις μελλοντικές αναβάσεις στη Γκιώνα. Οι δύο ομάδες συναντιούνται στην πλατεία της κωμόπολης του Λιδορικίου και απολαμβάνουν τοπικές λιχουδιές κάτω από τη βαθιά σκιά του θεόρατου πλάτανου. Επιστρέφουμε στη Γρανίτσα.

Γύρω στις έξι το απόγευμα ξεκινάμε από την πλατεία του χωριού και μπαίνουμε στο Γρανιτσόρεμα, ένα μικρό ποτάμι που τα νερά του καταλήγουν στη λίμνη του Μόρνου. Μια πορεία υψηλής αισθητικής ομορφιάς ανάμεσα σε πυκνά πλατάνια , γάργαρα νερά , μικρά , παλιά ξωκλήσια και συνεχή περάσματα από τη μια όχθη στην άλλη. Το βράδυ μας βρίσκει μια παρέα με τους ντόπιους στην πλατεία του χωριού.

Τα χωριά που επισκεπτόμαστε είναι γύρω από τη λίμνη του Μόρνου, η οποία υδρεύει την Αθήνα. Έτσι απαγορεύεται οποιαδήποτε γεωργική ,βιοτεχνική ή βιομηχανική δραστηριότητα που μπορεί να μολύνει τα νερά της λίμνης. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η περιοχή να είναι από τις πιο καθαρές της Ευρώπης. Είναι ένας άγνωστος , ξεχασμένος επίγειος παράδεισος , χωρίς τουριστικές υποδομές που τον γεύονται λίγοι και μυημένοι. Ανάμεσα σε αυτούς τους τυχερούς ήταν τα μέλη του Ομίλου Φίλων Βουνού και Θάλασσας που συμμετείχαν σ’ αυτήν την εξόρμηση.

Κείμενο : Αναγνωστόπουλος Γιώργος

Φωτογραφίες : Κουνενάκη Βαγγελιώ