Tου N. Tσαγκαράκη
Λίγο πριν επιστρέψουν στις οθόνες οι μεγάλοι εμπορικοί τίτλοι, τρεις ταινίες με σπουδαίους ηθοποιούς σε άνισες ιστορίες.
ΟΙ ΚΡΥΦΕΣ ΖΩΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΛΙ
THE PRIVATE LIVES OF PIPPA LEE
Σκην.: Ρεμπέκα Μίλερ
Πρωτ.: Ρόμπιν Ράιτ Πεν, Άλαν Άρκιν, Κιάνου Ριβς, Μπλέικ Λάιβλυ, Γουαϊνόνα Ράιντερ, Μαρία Μπέλο, Μάικ Μπίντερ, Μόνικα Μπελούτσι
Η Πίπα Λι είναι μια γυναίκα αφοσιωμένη στον αρκετά μεγαλύτερο σύζυγό της, με τον οποίο είναι παντρεμένη πάνω από μια εικοσαετία. Το φιλμ παρακολουθεί την τάση της να εξομολογηθεί το παρελθόν της και το συνδέει με το παρόν, το οποίο ανατρέπεται αναπάντεχα, αλλά όχι ανεπιθύμητα.
Η σκηνοθέτρια διασκευάζει το δικό της ομότιτλο μυθιστόρημα, για μια γυναίκα η οποία ξαναθυμάται τη ζωή της και πώς έφτασε ως εδώ, απλώς για να την ανατρέψει και να ξεκινήσει απ’ την αρχή. Η στάση της Πίπα απο-δραματοποιεί και απομυθοποιεί τη ζωή, χωρίς αναγκαστικά να τη χαρακτηρίζει ασήμαντη. Έζησε πολλές εμπειρίες, αλλά δε θα μπορούσε να πει κανείς ότι ταλαιπωρήθηκε από κακουχίες, καθώς η οικογενειακή ζωή της ήταν σε γενικές γραμμές κανονική, ενώ ήταν επιλογή της να απομακρυνθεί από το σπίτι της και να ζήσει περιπέτειες, που εξάλλου δεν της βγήκαν σε κακό, αφού συνάντησε τον άνθρωπο στον οποίο αφιέρωσε τον εαυτό της.
Παρολαυτά όχι χωρίς ένα τίμημα, που έστω κι αν δεν ήταν αντικειμενικό, λειτούργησε σαν ενοχικό σαράκι που κατέτρωγε την οικογενειακή ευτυχία της. Η απιστία του Χερμπ την απελευθερώνει και ξεκινά μια καινούρια φάση, αντί απλώς να κάτσει και να περιμένει εγγόνια από τα καταξιωμένα παιδιά της. Ο χαρακτήρας της Πίπα όπως έχει αναπτυχθεί από τα φλάσμπακ και η ηλικία της στη συγκεκριμένη στιγμή, κάνουν αυτή της την απόφαση να μοιάζει ακόμα ένα θαραλλέο βήμα στα πολλά που έχουν διαμορφώσει τη ζωή της.
Η αφοσίωση στον Χερμπ, η αγάπη για τα παιδιά της, η ψυχραιμία για την υπνοβασία της και την απιστία του άντρα της, δείχνουν μια γυναίκα πιστή αλλά ανήσυχη. Ο Χερμπ μοιάζει να της δίνει την αφορμή που γύρευε για να ξεφύγει από ένα λάθος που ήταν εντελώς δικό της και το οποίο ήταν αρκετά ευσυνείδητη για να μην του το φορτώσει μ’ έναν χωρισμό- κάτι που φυσικά δεν είναι αμοιβαίο.
Η ταινία είναι σχετικά ολοκληρωμένη, οι χαρακτήρες ενσαρκωμένοι με ακρίβεια, ζωντάνια και μέτρο απ’ όλο το καστ, και συγκρατημένο χιούμορ (κυρίως από τον χαρακτήρα της Ράιντερ) ενισχύει τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της ιστορίας που πηγάζει από την ίδια την Πίπα.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ
ΕΥΚΑΙΡΙΑ
LAST CHANCE HARVEY
Σκην.: Τζόελ Χόπκινς
Πρωτ.: Ντάστιν Χόφμαν, Έμα Τόμσον, Αϊλίν Άτκινς, Κάθυ Μπέικερ, Τζέιμς Μπρολίν
Ο Χάρβυ είναι ένας μουσικός που έχει καταλήξει να συνθέτει μουσικά σήματα για διαφημίσεις, αντίθετα από τις αρχικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Κουρασμένος από την αδιάφορη φύση της δουλειάς του και με τη θέση του στην εταιρεία να κινδυνεύει, αναχωρεί για το Λονδίνο για να παρευρεθεί στον γάμο της κόρης του. Εκεί τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολα, αφού θα νιώσει ξένος μέσα στην ίδια του την οικογένεια, αλλά η μόνη αχτίδα σωτηρίας θα φανεί στο πρόσωπο της Κέιτ, μιας υπαλλήλου της στατιστικής υπηρεσίας στο αεροδρόμιο.
Αυτή η ρομαντική κομεντί είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του 39χρονου βρετανού σκηνοθέτη, την οποία έχει επίσης γράψει. Το σενάριο όμως αποδεικνύεται φτωχότερο από τις ερμηνείες των δύο βασικών πρωταγωνιστών, στους οποίους κυρίως οφείλονται οι συναισθηματικές αρετές της ιστορίας, παρότι περιέχονται κάποιες εύστοχες στιγμές που καθορίζουν τη σημαντική ισορροπία ανάμεσα στην προσήνεια και την πίκρα, τη μελαγχολία και την ανάκαμψη (το καλύτερο παράδειγμα είναι η πρόποση που ‘κλέβει’ ο Χάρβυ από τον Μπράιαν).
Η ταινία γενικότερα κινείται ανάμεσα σ’ αυτή τη συναισθηματική κλίμακα με εντονότερη τη μελαγχολία που διατηρείται σε αξιοπρεπή επίπεδα και μακριά από μελοδραματισμούς -εξαιρείται ίσως η σκόπιμη κλιμακωτή ‘πτώση’ του Χάρβυ στην αρχή της ταινίας η οποία είναι απαραίτητη ως κεντρικό διακύβευμα που πρέπει στην πορεία της πλοκής ν’ ανατραπεί. Ωστόσο, η γενικότερη κοινοτοπία του σεναρίου, τα ευρήματα άνισου χιούμορ που ανακατεύουν την εικόνα του κεντρικού χαρακτήρα, και τα αδέξια ‘ανοίγματα’ της πλοκής (η σχέση της μητέρας της Κέιτ με τον γείτονα υποφέρει επίσης από σκηνοθετικές απροσεξίες όπως τη στιγμή όπου εκείνη κρυφοκοιτάζει από το ‘ματάκι’ της πόρτας της χωρίς εκείνος να την έχει δει από το τζάμι ή χωρίς τουλάχιστον να αντιδρά) δεν αφήνουν περισσότερες διεξόδους στους δύο κεντρικούς ηθοποιούς, παρά να αξιοποιήσουν τους δικούς τους ρόλους, κάτι που κάνουν εξαιρετικά- γι’ αυτό άλλωστε προτάθηκαν και οι δύο για Χρυσή Σφαίρα. Ο Χάρβυ παραμένει γλυκύτατος με την υπομονή με την οποία δέχεται τις αντιξοότητες, και η Κέιτ στέκεται επίσης απτόητη, με ψυχραιμία και χιούμορ, παρά τις πρόσκαιρες αναποδιές. Δύο χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν με παρόμοιο τρόπο τη ζωή και συναντιούνται σ’ ένα Λονδίνο που κρατάει τον μελαγχολικό του χαρακτηρα αλλά τον παρουσιάζει στη φωτεινή, ενίοτε ηλιόλουστη εκδοχή του- ταιριαστό στην αισιόδοξη στωικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες τον αργοπορημένο τους έρωτα.
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
IN THE ELECTRIC MIST
Σκην.: Μπερτράν Ταβερνιέ
Πρωτ.: Τόμυ Λη Τζόουνς, Τζον Γκούντμαν, Πήτερ Σάρσγκορ, Κέλυ Μακντόναλντ, Μαίρη Στίνμπέργκεν, Νεντ Μπίτυ
Στη σημερινή Λουιζιάνα, ο ντετέκτιβ Ντέιβ Ρομπισώ αναλαμβάνει να εξιχνιάσει μια σειρά άγριων δολοφονιών νεαρών κοριτσιών. Στην πορεία ανακαλύπτει έναν αλυσοδεμένο σκελετό που προκύπτει ότι ανήκει σ’ έναν μαύρο κατάδικο από τη δεκαετία του ’60. Ο Ρομπισώ συνδέει το παλιό έγκλημα με τα καινούρια, τα οποια υποθέτει ότι σχετίζονται μ’ έναν ντόπιο μαφιόζο που παριστάνει τον κινηματογραφικό παραγωγό, με την τελευταία του ταινία να γυρίζεται στην περιοχή.
Πρόκειται γι’ ακόμη μια διασκευή μυθιστορήματος του Τζέιμς Λη Μπερκ με ήρωα τον αστυνομικό Ντέιβ Ρομπισώ, τον οποίο έχει επίσης υποδυθεί ο Άλεκ Μπώλντουιν στο «Heaven’s Prisoners» (Φιλ Τζοάνου, 1996). Ο Τζόουνς βέβαια αποτελεί πάντα μια ιδανική επιλογή όταν πρόκειται για αστυνομικό του Νότου, αφού -τεξανός κι ο ίδιος- είναι από τους ηθοποιούς που δε χρειάζονται το παράστημα ή την ομορφιά για να ‘βουτήξουν στα σκατά’ και να επιβιώσουν. Η μπάσα φωνή του και το ανάγλυφο πρόσωπο αποπνέουν όλο το απαραίτητο κύρος και την απειλή, αναλόγως με τις περιστάσεις, που υπάρχουν αρκετές μέσα στην ταινία. Η εντονότερη αίσθησή της είναι η μυστηριώδης ατμόσφαιρα που εμπνέεται από τη βαλτώδη γεωγραφία, την πρόσφατη φυσική καταστροφή και την ιστορική ήττα, για να προσδώσει τα αισθήματα της παρακμής, της ανασφάλειας, της απειλής.
Όλο το καστ αντεπεξέρχεται ικανοποιητικά, με απολαυστικότερη τη διαμάχη ανάμεσα στους Τζόουνς και Γκούντμαν, αλλά το σενάριο δε φροντίζει να ξεμπερδέψει ικανοποιητικά τις υπο-πλοκές και τα στοιχεία με τα οποία είναι φορτωμένο. Ο αλκοολισμός του Ντέιβ υπάρχει μόνο στα λόγια, καθώς στις υπόλοιπες σκηνές όπου βλέπει το όραμα του στρατηγού Χουντ υποθέτει κανείς ότι απλώς προέρχεται από τις ενοχές του. Η σχέση της δολοφονίας του Ντεγουίτ Πρεζάν με αυτές των κοριτσιών παραμένει ασαφής ή τουλάχιστον άνισα δοσμένη σε σχέση με την κύρια πλοκή. Τα κίνητρα πίσω από τις δολοφονίες των κοριτσιών αδιευκρίνιστα. Ακόμη και ο ρόλος του μαχαιριού ως ενοχοποιητικό στοιχείο για τον Ντουσέτ δε διευκρινίζεται εντελώς. Όσο για τη μεταφυσική προσθήκη του τέλους, αντί να αποσαφηνίζει ή να κάνει πιο συναρπαστικά τα πράγματα, τα μπερδεύει περισσότερο.

