Της Μαρίας Πετρακογιώργη-Ανυφαντάκη, Γραμματέως Νομαρχιακού Συμβουλίου

Πόσες φορές αλήθεια θα μιλήσουμε για την Υγεία έως ότου κάτι βελτιωθεί;

Πολλοί θα βιαστούν να πουν πως το ερώτημα χρήζει μίας και μόνο απάντησης, αφού εδώ και χρόνια λύσεις δεν βρίσκονται. Δεν θα τους κατηγορήσω. Δεν θα δεχτώ ωστόσο πως λύσεις δεν υπάρχουν ή δεν μπορούν να βρεθούν. Θέληση δεν υπάρχει, τουλάχιστον προς το παρόν.

Είναι γεγονός, πως τουλάχιστον την προηγούμενη εβδομάδα, τα ζητήματα παραιτήσεων διοικητών και υποδιοικητών, η αναστάτωση στο χώρο της δημόσιας Υγείας και τα αμφίπλευρα πυρά προς πάσα κατεύθυνση, μονοπώλησαν το ενδιαφέρον. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κατ’ επανάληψη τα θέματα της δημόσιας Υγείας έχουν απασχολήσει τα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά και εμάς, που με παρεμβάσεις, θέσεις και προτάσεις λύσεων, στοχεύουμε στην επίλυση των προβλημάτων.

Αυτή τη φορά ωστόσο, οι καταστάσεις ήταν πολύ διαφορετικές. Όχι γιατί αποκάλυψαν μια διαφορετική πτυχή ενός ήδη γνωστού προβλήματος, αλλά διότι εν μέσω θέρους, υπογράμμισαν την αναγκαιότητα επίλυσης ενός χρόνιου ζητήματος.

Ενός ζητήματος που τελικά, μετά από ενημέρωση του συλλόγου εργαζομένων του ΠΑΓΝΗ, δεν έχει να κάνει μονάχα με την διοίκηση του εκάστοτε νοσοκομειακού ιδρύματος, αλλά με έναν γενικότερο σχεδιασμό.

Ας πάρουμε τα πράγματα ωστόσο από την αρχή κι ας εξετάσουμε το παράδειγμα του Πανεπιστημιακού. Ποια είναι αλήθεια η κατάσταση που επικρατεί στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο τα τελευταία πέντε χρόνια; Σύμφωνα με ενημέρωση που είχα, εδώ και πέντε χρόνια, δεν έχει εκπονηθεί καμία απολύτως μελέτη για το νοσοκομείο. Μονάχα ίσως μια υλικοτεχνική, κι αυτή κανείς δεν γνωρίζει κάτω από ποια δέσμη χαρτιών βρίσκεται χαμένη.

Ποια μέριμνα υπάρχει για την Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, η οποία θα μπορούσε να εξυπηρετήσει σημαντικές ανάγκες; Όχι μόνο δεν υπάρχει μέριμνα, αλλά και η λεγόμενη ΜΑΦ, μένει «παροπλισμένη», κι απλά τροφοδοτεί με κρεβάτια άλλες πτέρυγες, όποτε κριθεί αναγκαίο. Ποια ακόμα ενέργεια έχει γίνει για την Καρδιολογική κλινική; Η μοναδική ενέργεια σχετίζεται με την πλήρη απαξίωση της και ουσιαστική κατάργησης της, με στόχο την εξυπηρέτηση τοπικών ή εθνικών συμφερόντων, ιδιωτικών κλινικών. Όλα στο βωμό του χρήματος. Δεν χρειάζεται ασφαλώς να γίνει κανένας λόγος για τις ελλείψεις σε προσωπικό ή εξοπλισμό. Αυτά είναι περισσότερο από γνωστά στον καθένα.

Μετά από αυτή την σύντομη επεξήγηση της κατάστασης, ποιο συμπέρασμα προκύπτει; Μα ότι τα ζητήματα δημόσιας Υγείας είναι πολύπλοκα και συνάμα τόσο απλά. Διότι το να προχωρήσουν μελέτες για το νοσοκομείο, το να βρεθούν λύσεις για την καρδιολογική κλινική και την Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, το να «καθαρίσει» επιτέλους, έστω και μερικώς το Πανεπιστημιακό, είναι θέματα που θα έπρεπε μέσα στην πενταετία, τουλάχιστον να έχουν δρομολογηθεί. Είναι θέματα που δεν σχετίζονται πρωτίστως με την οικονομική πολιτική, αλλά με την θέληση για αλλαγή και ουσιαστική δράση. Κι όμως…κι εδώ ακολουθείται το μοντέλο πλήρους απαξίωσης της δημόσιας Υγείας που έχει παράπλευρες απώλειες.

Οι λύσεις μοιάζουν αρκετά απλές. Κατ’ αρχάς φαίνεται και πρέπει να τονιστεί ξανά, ότι δεν σχετίζονται μονάχα με το χρήμα, αλλά εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την οργάνωση. Είναι ξεκάθαρο πια, τουλάχιστον στην δική μου αντίληψη, πως η δημόσια Υγεία απαξιώνεται, επειδή δεν υπάρχει το παραμικρό σχέδιο δράσης, όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα. Ή εναλλακτικά, όπως έχω επαναλάβει κατ’ εξακολούθηση, υπάρχει ένα σχέδιο που θέλει την δημόσια Υγεία παρακμάζουσα.

Όπως και να έχει, και στην μία περίπτωση και στην άλλη, σε υποθήκη μπαίνει η ασφάλεια και η υγεία των πολιτών, κι αυτό είναι άκρως επικίνδυνο. Οι λύσεις είναι μπροστά μας κι εύκολο να υλοποιηθούν. Μια πρωταρχική οργάνωση σε Περιφερειακά Ιατρεία, μια κατάρτιση πλάνου ουσιαστικής εξυγίανσης των Νοσοκομείων και μια διοίκηση η οποία θα έχει όραμα για προσφορά, είναι δεδομένα που δεν απαιτούν τεράστιες οικονομικές δαπάνες.

Από κει και πέρα, η αναδιάρθρωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, είναι απόλυτα εφικτή, αρκεί να υπάρξει ένα οργανωμένο πλάνο το οποίο θα εμπνεύσει. Κι αρκεί να θυμηθεί κανείς την οργάνωση κι αναδιάρθρωση στον τομέα της Υγείας, που εμπνεύστηκε και υλοποίησε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου. Η συγκεκριμένη αναδιάρθρωση, βασίστηκε πρωτίστως στους ανθρώπους. Σε ανθρώπους που εμπνεύστηκαν, οραματίστηκαν και υλοποίησαν, με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η έμπνευση λείπει σήμερα. Αυτή η διάθεση να οραματιστούμε, να σχεδιάσουμε οργανωμένα και να προχωρήσουμε μπροστά.

Είναι ωστόσο κρίμα. Κρίμα για τους πολίτες που έχασαν τις προσδοκίες. Κρίμα για την κοινωνία, αλλά και για όσους πολιτικούς εμφανίζονται ανάξιοι των συνθηκών. Η ανάκτηση ωστόσο της αξιοπιστίας κι η απόδειξη πως υπάρχει εναλλακτική λύση που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά, είναι ακριβώς μπροστά μας. Δεν μένει παρά να την δούμε και να την επιλέξουμε.