Του Ηρακλή Εμμ. Φραγκάκη, φοιτητή ΕΑΠ Ευρωπαϊκών Σπουδών

Μια τελευταία στροφή και αρχίζει να ξεδιπλώνεται το παραλιακό σκηνικό.

Ομπρέλες, πάρκινγκ αυτοκινήτων, ταμπέλες υπερμεγέθεις σου τραβάνε το βλέμμα απ’ αυτό για το οποίο ήρθε στη περιοχή.

Τα Μάταλα είναι ένα σήμα που το έμαθε ο κόσμος νωρίς, στην αυγή της σύγχρονης Ελλάδας. Οι σπηλιές στα βόρεια δεν είναι μόνο ρωμαϊκοί λαξευτοί τάφοι! Φιλοξένησαν καραβάνια συμπολιτών μας από τον κόσμο που με κάθε μέσο έφταναν για την θεραπεία και την αναζήτηση ψυχής, εδώ.

Μετεξελίχθηκε η άνυδρη περιοχή με τους αμμόλοφους και τα γιγάντια αρμυρικά σε μια κατασκήνωση αναζητήσεων. Χωρίς να έχει ζήσει την εποχή, παρά μόνο από πρόσφατες μνήμες, προσπαθείς να απομονώσεις από το οπτικό σου πεδίο τις αμέτρητες (άδειες ταβέρνες) και να ζήσεις έστω νοερά τις σκηνές που ξετυλίχθηκαν εδώ. Δεν μπορείς να καταλάβεις πώς δεν συνέβαιναν ατυχήματα σε αυτά τα απότομα βράχια, σε κάποια βλέπεις ονόματα και κάπου εκεί είναι χαραγμένο και το όνομα της Ρένας Βλαχοπούλου!

Δεν μπορείς να μη χαμογελάσεις από την ταινία που γύρισε εκεί η μεγάλη ηθοποιός, το Βασίλη Τζιβιλίκα με όλα τα αξεσουάρ και φυσικά τους χίπις που τραγουδάνε, χορεύουν, τεμπελιάζουν...

Και ξαφνικά στο μυαλό σου έρχονται εικόνες πιο σκληρές, με την αλλαγή της εποχής του τζιτζικιού. Κάποιοι ντόπιοι με την καθοδήγηση της εκκλησίας, βαφτίζουν τις πέτρες δικαιοσύνη και φέρνουν τον χειμώνα στη τζιτζικοχώρα πιο γρήγορα και απ’ αυτή τη φυσική εξέλιξη του χρόνου! Ποιος χωροχρόνος του Αϊνστάιν, ο πόνος του χτυπήματος της πέτρας στα ανυπεράσπιστα γυμνά κορμιά σημαίνει τον αποχαιρετισμό των αλητουριστών από τον παράδεισό τους.

Γρήγορα έγινε η φυγή, σχεδόν γρηγορότερα από το πόσο διάσημος έγινε ο τόπος και φυσικά το εξελικτήριο ανθρώπινο θηρίο ήξερε να προσαρμοστεί και να εξαργυρώσει!

Πούλα, στη φήμη, είναι ο κανόνας του παιχνιδιού και σ’ ένα βράδυ γέμισε ο τόπος απ’ όλων των ειδών τα καταλύματα εξυπηρέτησης. Ταβέρνες, καφέ μπαρ, σουβενίρ έτοιμα να εξυπηρετήσουν με αξιοπρεπή τρόπο το πλήθος που θα ερχόταν τα επόμενα χρόνια.

Τον πρώτο καιρό είχαν λόγο ύπαρξης αλλά σιγά - σιγά ο κόσμος μειωνόταν και όλοι άρχισαν να κοιτιούνται και να ανησυχούν. Οι ταξιδιώτες της ψυχής έρχονται να προσκηνύσουν στην εκκλησία των προηγούμενων και λίγο τους ενδιαφέρει το άχρωμο νέο χωριό από λαμαρίνα και μπετό.

Η παραμονή είναι πια ολιγόωρη και σίγουρα ένα μπάνιο στη γεμάτη από πλαστικά κομμάτια καλυμάτων θερμοκηπίων από το κοντινό κάμπο της Μεσαράς δεν συμπληρώνει κολακευτικά την εικόνα.

Κάποιος άνοιξε την πόρτα τουλάχιστον στον αφύλακτο αρχαιολογικό χώρο και τώρα πολλοί μπορούν να βγάλουν μια φωτό εκεί που κάποτε ανάβανε φωτιές και τραγουδούσαν τα βράδια.

Σκέφτεσαι ακόμη ότι όλοι οι χίπηδες που πέρασαν από αυτό το σημείο δεν άφησαν μνημεία του πολιτισμού τους στα βράχια αλλά πήραν μαζί τους την έμπνευσή τους, τις αναμνήσεις τους και τη φωτοθεραπεία που απορρόφησε το γυμνό τους κορμί και το μυαλό τους.

Γύρισαν στις πατρίδες τους για να μεταφράσουν το χειμώνα σε πολιτισμό του γυμνού, μακριά από τις πέτρες. Ο καθένας με τον τρόπο του και στον τομέα του, αθόρυβα και θετικά.

Και αυτό προσφέρει η Ελλάδα στον κόσμο, πέρα από τη διάθεση των δικών της πνευματικών μονάδων! Το κομμάτι στο παζλ που συμπληρώνει την ισορροπία στον ψυχισμό του λαβωμένου από τις πέτρες που δέχεται στην καθημερινότητα του ευρωπαίου, που τον κάνει να οπλίζει τη φαρέτρα του με βέλη και να βρίσκει στόχους στο κέντρο του πολιτισμού.