Στην επιστολή του Σωματείου Εργαζομένων του ΠΕΠΑΓΝΗ που δημοσίευσε χθες η “Π”, και ουσιαστικά μηδενίζει το έργο της απερχόμενης διοίκησης, απαντά ο παραιτηθείς διοικητής Χρήστος Μελάς, σημειώνοντας ότι στα 4,5 χρόνια που εργάστηκε στο νοσοκομείο, έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, για την ανάπτυξή του, με τα μέσα που διέθετε, αφήνοντας ουσιαστικό έργο.
Σημειώνει ακόμη, ότι στην προσπάθεια αυτή, βοήθησαν αρκετοί εργαζόμενοι του Πανεπιστημιακού, ενώ καταλήγει τονίζοντας ότι έφυγε από το νοσοκομείο με ήσυχη τη συνείδηση ότι έκανε το καθήκον του.
Στην επιστολή Μελά επισημαίνονται τα εξής:
“ Στα τεσσεράμισι χρόνια που υπηρέτησα στη Διοίκηση του ΠΑΓΝΗ, έπραξα ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν με τα μέσα που διέθετα, και τις συνθήκες που υπήρχαν, ενώ αξιοποίησα κάθε δυνατότητα, παράγοντας σημαντικό έργο και βελτιώνοντας παράλληλα κάθε τομέα.
Το έργο αυτό είναι γνωστό. Αποτυπώθηκε στα τεύχη επίσημων απολογισμών που συνέταξα στο τέλος κάθε έτους, τα οποία διανεμήθηκαν στην πολιτική ηγεσία, σε όλους τους τοπικούς φορείς δημόσιας διοίκησης, όλα τα όργανα του νοσοκομείου, ενώ σημαντικά αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στον τοπικό Τύπο δίχως να αμφισβητηθεί ποτέ!
Στην προσπάθειά μας αυτή, βρήκαμε ανταπόκριση στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, αλλά και σε αρκετούς εργαζόμενους στο ΠΑΓΝΗ, που ευσυνείδητα, φιλότιμα, μακριά από κάθε λογής σκοπιμότητες και μικροψυχίες, εργάζονται καθημερινά, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό για το σήμερα και το αύριο του νοσοκομείου.
Χάρη στην κοινή αυτή προσπάθεια το ΠΑΓΝΗ σήμερα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 2 ή 3 καλύτερα νοσοκομεία της χώρας, σχεδόν σε όλους τους τομείς. Τούτο, καταμαρτυρείται ακόμα και από τους ασθενείς που προσέρχονται στο ΠΑΓΝΗ από Αθήνα, Κύπρο και τόσες άλλες περιοχές της χώρας.
Αν οι συντάκτες της επιστολής του Σωματείου, δεν θέλουν ή δεν μπορούν να το αντιληφθούν, είναι δικό τους πρόβλημα. Από το ύφος και το περιεχόμενο της επιστολής τους όμως, αποδεικνύεται για άλλη μια φορά και δημόσια, ο τρόπος που λειτουργούν, όπως και ο τρόπος που συμπαρίσταντο στην προσπάθειά μας.
Ολοκληρώνοντας το έργο αυτο, για το οποίο και δεσμεύτηκα, έχοντας ήδη θητεύσει περισσότερο από κάθε άλλο στη Διοίκηση του ΠΑΓΝΗ, έκρινα σκόπιμο να παραιτηθώ. Καθώς είναι γνωστό ότι η λάσπη στο αυγό δεν κολλά, σε ό,τι με αφορά, έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Αλλοι πρέπει να διερωτώνται...”

