Κείμενο Μανόλης Κουμιανάκης
Φωτογραφίες Μαρία Φραγκιαδάκη
Ο Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας Ηρακλείου πραγματοποίησε την Κυριακή 12 Ιουλίου πεζοπορική εξόρμηση στο φαράγγι της Ίμπρου.
Αναχωρήσαμε στις 7.30π.μ. από τα ΚΤΕΛ Χανιώπορτας και αφού κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση στη Γεωργιούπολη, ακολουθήσαμε νοτιοδυτική κατεύθυνση προς τη χώρα Σφακίων.
Μετά από πενήντα λεπτά περίπου βρεθήκαμε στο καταπράσινο οροπέδιο του Ασκύφου με το επιβλητικό τουρκικό κάστρο να δεσπόζει στην κορυφή ενός λόφου. Το κάστρο αυτό, που διατηρείται σε καλή κατάσταση, χτίστηκε το 1867 από το Χουσεΐν Αυνί πασά με σκοπό να ελέγχει οπτικά όλη την παραθαλάσσια περιοχή της Κρήτης.
Το οροπέδιο του Ασκύφου είναι απλωμένο αμφιθεατρικά και αποτελείται από τους οικισμούς Γωνί, Πετρέ, Καρέ και Αμμουδάρι. Στη συνέχεια ο δρόμος στενεύει, αρχίζει να περνάει ξυστά από ένα βράχο για να γίνει μετά επίπεδος στο χωριό της Ίμπρου που ήταν και η αφετηρία της διαδρομής μας.
Η Ίμπρος είναι χτισμένη σε υψόμετρο 780 μέτρων και απέχει από τη Χώρα Σφακίων 16 χιλιόμετρα. Είναι γενέτειρα πολλών αγωνιστών και καταστράφηκε επανειλημμένα και συγκεκριμένα κατά τα έτη 1770, 1821, 1824 και 1827.
Το φαράγγι της Ίμπρου που έχει μήκος έξι χιλιόμετρα, αποτελούσε κάποτε τη μόνη διαβατή δίοδο στ’ άγρια και απροσπέλαστα βουνά της περιοχής των Σφακίων. Ήταν το μοναδικό πέρασμα που έδινε τη δυνατότητα στους Σφακιανούς να έχουν επαφή με το υπόλοιπο τμήμα του νησιού σε περίοδο ειρήνης και ν’ αμύνονται με την απομόνωση σε περίοδο πολέμου.
Ξεκινάμε την πορεία μας από το πάρκινγκ μιας ταβέρνας, όπου τιμήσαμε δεόντως τις περίφημες σφακιανές πίτες.
Στην αρχή περπατάμε σ’ ένα φαρδύ κατηφορικό μονοπάτι και μετά από εκατό μέτρα περίπου εύκολης κατάβασης, η πραγματική επίθεση του φαραγγιού προαναγγέλλεται από μια πινακίδα με την επιγραφή « Φαράγγι της Ίμπρου».
Την πρώτη μισή ώρα, ακολουθούμε ένα φαρδύ μονοπάτι που ξετυλίγεται κατά μήκος του γκρίζου χαλικόστρωτου της ξερής κοίτης ενός ποταμού ανάμεσα σε μεγάλους ογκόλιθους και ισχνή βλάστηση από χαμηλούς αγκαθωτούς θάμνους.
Μετά σταδιακά το τοπίο αλλάζει, γίνεται δασώδες αφού τα πρώτα μεγαλοπρεπή πεύκα κάνουν την εμφάνισή τους.
Κατεβαίνοντας χαμηλότερα, τα ασβεστολιθικής σύστασης τείχη του φαραγγιού, γκρίζα και κιτρινωπά με φαρδιές οριζόντιες μαύρες ραβδώσεις, ορθώνονται από πάνω μας φιλοξενώντας απίστευτα δενδρύλλια βελανιδιάς, οι ρίζες των οποίων βυθίζονται στις σχισμές του γκρεμού.
Το καλοδιατηρημένο μονοπάτι που μας καθοδηγεί στο φαράγγι, μεγαλόψυχα μας χαρίζει και ανοικτούς χώρους γεμάτους πεύκα, πλατάνια και βελανιδιές για μια στάση.
Λίγο παρακάτω, συναντάμε μια διπλή στενή σήραγγα από λεία πέτρα που το πλάτος της δεν ξεπερνά το ένα μέτρο και εξήντα πόντους.
Τα θαύματα όμως της φύσης δεν τελειώνουν γιατί αφού διασχίσαμε αυτό το μικρό λαβύρινθο, ξεπρόβαλε μπροστά μας ένα τολμηρό αρχιτεκτόνημα: μια πέτρινη καμάρα με δυο τόξα ύψους περίπου δέκα μέτρων, γοτθική αψίδα ενός λίθινου καθεδρικού ναού.
Η άγρια μαγεία διακόπτεται απότομα από την επιστροφή μας στον πολιτισμό. Ένα μαγαζάκι με αναψυκτικά και σνακς, μας προαναγγέλλει ότι φτάσαμε στο χωριό Κομιτάδες μετά από πορεία τριών ωρών.
Στη συνέχεια, με το λεωφορείο που μας περίμενε στην έξοδο, πήγαμε στην παραλία του Φραγκοκάστελλου όπου απολαύσαμε το μπάνιο μας.
Το Φραγκοκάστελλο, είναι ένα κάστρο εντυπωσιακό, χτισμένο κοντά στην ακτή και φαντάζει σαν πρώτο προπύργιο που ορθώνεται μπροστά στη θάλασσα, πριν υψωθούν λίγο πιο πέρα τα Λευκά Όρη. Κατασκευάστηκε από τους Ενετούς το 1371 σε απομονωμένη παραλία για το φόβο των κουρσάρων και των ανυπότακτων Κρητικών. Ισοπεδώθηκε μαζί με τους 338 πολιορκημένους επαναστάτες του Ηπειρώτη αρχηγού Χατζημιχάλη Νταλιάνη από το Μουσταφά πασά στις 17 Μαΐου 1866 και αργότερα επισκευάστηκε παίρνοντας τη σημερινή του μορφή.
Ένα περίεργο όμως φαινόμενο θυμίζει εκείνη την αιματοβαμμένη μέρα. Κάθε χρόνο στα τέλη του Μάη με αρχές Ιουνίου, με την πρωινή δροσιά εμφανίζονται οι «Δροσουλίτες», σκιές στρατιωτών που οι ντόπιοι πιστεύουν ότι πρόκειται για τις σκιές του Νταλιάνη και των πολεμιστών του. Το φαινόμενο αυτό έχει μελετηθεί από ειδικούς επιστήμονες οι οποίοι συμπεραίνουν ότι πρόκειται για κάποια οφθαλμαπάτη που οφείλεται στη θέση του ήλιου τη συγκεκριμένη εποχή, στα βουνά που υψώνονται πίσω από το κάστρο και στις ατμοσφαιρικές συνθήκες.
Στις πέντε και μισή πήραμε το λεωφορείο της επιστροφής και ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή περάσαμε το Ροδάκινο, τα Σελιά με την εντυπωσιακή θέα προς τον Πλακιά και το εντυπωσιακό φαράγγι του Κοτσυφού.
Στις εννιά φτάσαμε στο Ηράκλειο έχοντας αποκομίσει τις καλύτερες εντυπώσεις.
Τρισδιάστατη απεικόνιση της πορείας, φωτογραφίες, βίντεο καθώς και παλιότερες πορείες με άρθρα φίλων μας δημοσιευμένα στην «Πατρίδα» μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του Ομίλου www.friendsofnature.gr

