Της Μαρίας Πετρακογιώργη - Ανυφαντάκη Γραμματέως Νομαρχιακού Συμβουλίου

Μετοχές, ακίνητα, σκάφη κι αυτοκίνητα. Ένα τετράπτυχο που κυριαρχεί στις δηλώσεις «πόθεν έσχες». Ένα τετράπτυχο που μονοπώλησε το μεντιακό ενδιαφέρον.

Το επίπεδο αξιοπιστίας, νομιμότητας ή «νομοτυπίας» της συγκεκριμένης διαδικασίας, δεν σχολιάζεται. Δεν χρειάζεται καν, αφού οι πολίτες μπορούν και κατανοούν πολλά περισσότερα απ’ όσα διαβάζουν σε πολυσέλιδες επεξηγηματικές καταχωρήσεις των πολιτικών.

Δεν είναι δυνατόν ωστόσο να μην σχολιαστεί ο ανεξέλεγκτος πλουτισμός των εκπροσώπων μιας κοινωνίας που πραγματικά στενάζει. Πώς μπορεί οι πολίτες να διαβάζουν για χιλιάδες μετοχές, εκατομμύρια καταθέσεων, δεκάδες ακινήτων και να μένουν απαθείς; Πώς είναι δυνατόν να νομιμοποιήσουν την αμετροέπεια στον πλουτισμό ορισμένων μονάχα εκλεχτών, στο πλαίσιο μάλιστα μιας κοινωνικής πραγματικότητας που δύσκολα υπερβαίνει εισοδηματικά τα 1000 ευρώ κατά μέσο όρο;

Φυσικά η αναφορά δεν γίνεται για τους από πριν έχοντες, για όσους εντάχθηκαν «χορτάτοι» στον πολιτικό στίβο, ούτε για τους νομίμως οικονομικά επιφανείς. Η αναφορά ωστόσο έχει άμεση αντιστοίχηση στον εκ των υστέρων πλουτισμό. Και σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό, με τον λόγο ύπαρξης της συγκεκριμένης ελεγκτικής διαδικασίας.

Διότι, το «πόθεν έσχες» δεν γεννήθηκε από την αναγκαιότητα ελέγχου και εφαρμογής πλήρους διαφάνειας στην πολιτική σκηνή. Ας είμαστε ειλικρινείς. Γεννήθηκε από την εκ προοιμίου ανασφάλεια πως ο πολιτικός στίβος αποτελεί νούμερο ένα πεδίο νομιμοποίησης του άκρατου πλουτισμού, στο πλαίσιο σκιωδών διαδικασιών. Κι όχι μονάχα αποτελεί τόσο πρόσφορο πεδίο, αλλά έχει περίτρανα αποδειχθεί ο βαθμός εκμετάλλευσης του. Όλοι το γνωρίζουμε, όλοι το παραδεχόμαστε, κι αρκετοί ακόμα και δίπλα μας, έχουν φροντίσει να το οργανώσουν συγκαλυμμένα και, πάντοτε νομότυπα, να το εκμεταλλεύονται. Αυτή είναι η ουσιώδης έκφανση της πολιτικής στην Ελλάδα. Η πολιτική της ανέλιξης, των σκοπιμοτήτων, της επίφασης στην προσφορά. Γιατί όμως τάχα κανένας ή έστω ελάχιστοι, δεν δίνουν βαρύτητα στην πολιτική της ουσίας, της πραγματικής προσφοράς, της ανέλιξης του κοινωνικού συνόλου; Γιατί τάχα έχει χαθεί το παράδειγμα της ουσιαστικής πολιτικής δημιουργίας;

Ίσως το χρήμα και η επιχειρηματικότητα να είναι περισσότερο δελεαστικά, ενταγμένα στην κοινωνική καταξίωση της πολιτικής αναγνώρισης, αλλά και στην κάλυψη που παρέχει ο συγκεκριμένος θεσμικός ρόλος.

Ίσως πάλι, ορισμένοι πολιτικοί να απαξιώνουν την πολιτική ως θεσμό, περισσότερο ακόμα κι από τους ίδιους τους ψηφοφόρους. Κάποτε όμως όλα αυτά οφείλουν να πάρουν τον δρόμο της εξόδου. Κάποτε η διαφάνεια δεν πρέπει να αποτελεί άγνωστη λέξη σ’ ένα ευρύ πολιτικό πλαίσιο. Κάποτε επιτέλους πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο λαός κρίνει, αναγνωρίζει, παραμερίζει τη σκόνη από τις στάχτες που δημιουργούν τα κοινωνικά συντρίμμια του πολιτικού πλουτισμού και τελικά κατακρίνει.

Ζήτημα όμως δεν αποτελεί η κοινωνική κατακραυγή κι αυτό είναι σε θέση να το γνωρίζουν αρκετοί που οι ευαισθησίες τους σταματούν στην απληστία που συνεπικουρεί την κοινωνική καταστροφή. Ζήτημα είναι να γίνει επιτέλους κατανοητός ο πραγματικός ρόλος του πολιτικού. Διότι ο πολιτικός είναι υπηρέτης του κοινωνικού συνόλου κι όχι ο απόλυτος άρχων του. Ο πολιτικός οφείλει να έχει σεβασμό στην κοινωνία, τους πολίτες κι εν τέλει τους θεσμούς, που σε μεγάλο βαθμό καταπατούνται.

Λόγια ουτοπικά σ΄ ένα πλαίσιο διεκδικήσεων που αποσκοπούν κατά κανόνα στο χρήμα. Κι όμως όχι. Διότι η ουτοπία δεν είναι ένα άγνωστο ακρογιάλι που προ πολλού χάθηκε στην ανυπαρξία πυξίδας.

Η αλλαγή πολιτικής πλεύσης, η είσοδος οράματος, αλλά και η εφαρμογή της διαφοροποίησης μιας καθεστηκυίας τάξης που θίγει βάναυσα τον θεσμό της πολιτικής, μπορούν και πρέπει να αλλάξουν. Πρώτα από τους πολίτες και τη νομιμοποίηση τους σε συγκεκριμένες θέσεις και πρόσωπα, κι έπειτα από τους πολιτικούς για τους πολίτες.