Του πατήρ Ιάσωνα Χαμηλάκη θεολόγου-φιλολόγου
Στο χωριό μας, που δεν είναι
ομορφότερο στην πλάση,
μας αφήκαν οι γονείς μας
μια γερόντισσα εκκλησιά,
δεν της έχομε φτιαγμένο
μαρμαρένιο εικονοστάσι,
τα καντήλια της δεν είναι
κρυσταλλένια και χρυσά.
Το χωριό στο οποίο αναφερόμαστε, είναι το όμορφο Καταλαγάρι. Χτισμένο στους πρόποδες της Καταλαγαριανής Κεφάλας, αγναντεύει με υπερηφάνεια και μάλιστα να χρησιμοποιήσουμε τον τεχνικό όρο “επί πλήρους πανοραμικής οθόνης την επαρχία Πεδιάδος μέχρι τα Λασιθιώτικα βουνά. Η δε φερόντισσα εκκλησιά, η ταπεινή και απέριττη που το εικονοστάσι της δεν είναι μαρμαρένιο και τα καντήλια της Χρυσά, είναι ο Προφήτης Ηλίας, που αυτές τις μέρες εόρταζε.
Ο Προφήτης Ηλίας είναι ό,τι ιερότερο και πολυτιμώτερο και πολυτισμικώτερο παραλάβαμε από τους γονείς μας και γι’ αυτό πρέπει να τους ευγνωμονούμε παντοτινά. Οφείλω δε να ομολογήσω “εν πάση ειλικρινεία” ότι, οσάκις ανηφορίζω προς τα εκεί, έρχονται στη σκέψη μου οι πιο πάνω στίχοι του εθνικού μας ποιητή, διότι οι δυο αυτές έννοιες είναι απόλυτα ταυτισμένες.
Ο Προφήτης Ηλίας είναι ζωντανός Άγιος, διότι δεν γνώρισε το σώμα του τον διά φθοράς θάνατον, αλλά δια πυρίνου άρματος αναλήφθηκε στους ουρανούς και γι’ αυτό ονομάζεται “ένσαρκος άγγελος” και “ουράνιος άνθρωπος”.
Είναι ζωντανός προστάτης και φύλακας άγγελος σ’ όλες τις δύσκολες στιγμές και δεν υπάρχει οικογένεια στο χωριό που να μην έχει ζήσει τέτοιες στιγμές συμπαράστασης και προστασίας του Αγίου. Όταν όμως η πίστη μας και η προσευχή μας γίνεται χλιαρή και αναιμική και στην κλίμακα των αξιών τοποθετούμε τα υλικά και κτηστά και όχι τα πνευματικά και ωφέλημα της ψυχής, ο Προφήτης μένει μακριά μας.
Ο Προφήτης Ηλίας χαρακτηρίζεται φλογερός και πύρινος Προφήτης, διότι με την θερμή προσευχή του επετέλεσε μεγάλα και θαυμαστά πράγματα στα χρόνια που έζησε· 8ος π.Χ. αιώνας, όταν ο λαός είχε εγκαταλείψει τη λατρεία του αληθινού Θεού και λάτρευε τα είδωλα.
Σήμερα, τρεις χιλιάδες περίπου χρόνια μετά, ο Προφήτης Ηλίας είναι και πάλι επίκαιρος, διότι ο λόγος του Θεού είναι αιώνιος, έχει δηλαδή τη δύναμη της διαχρονικότητος. Και σήμερα ο άνθρωπος έχει καθιερώσει στη ζωή του τα δικά του είδωλα (ευδαιμονισμός - υλισμός - ανθρωπαρέσκεια). Η πνευματική ζωή, η πίστη, η προσευχή, αν θα έχουν κάποια θέλη στην ιεραρχία των αξιών, αυτή θα είναι η τελευταία.
Στα χρόνια της δράσεώς του ο Προφήτης Ηλίας ήλεγξε δριμύτατα την ανάμιξη ειδωλολατρικών στοιχείων στην αληθινή πίστη και δεν δίστασε να πει εκείνο το “μισώ τις εορτές και τα πανηγύρια σας” διότι θέλετε να ανήκετε λίγο στον αληθινό Θεό και λίγο στον Βάαλ. “Έως πότε χωλανείται επ’ αμφοτέραις ταις ιγνύθαις”. Έως πότε, λέγει, θα κουτσένετε και από τα δυο σας πόδια, ή υπάρχει αληθινός Θεός και πορεύεσθε οπίσω αυτού, ή υπάρχει Βάαλ (ειδωλολατρία) και τον ακολουθείτε.
Αν μπορούσαμε σήμερα με την εμβέλεια της πίστεως να αφρουκαστούμε τον Προφήτη, θα ακούγαμε τα ίδια εκείνα λόγια του: “μισώ... τις εορτές εκείνες που δήθεν διοργανώνονται στο όνομά μου όπου οι άνθρωποι μετέχουν σε ολονύχτια ξεφαντώματα μέχρι την 6η πρωινή και την ώρα της Θείας Λειτουργίας που είναι η πραγματική εορτή, να βρίσκονται σε βαθύ ύπνο. Κανείς δεν αποστρέφεται και δεν καταδικάζει τις ευγενείς παραδόσεις μας που προέρχονται από τους ευσεβείς προπάτορές μας, οι οποίοι εβίωναν την αληθινή πίστη. Θα μπορούσε λοιπόν το γλέντι, η διασκέδαση, να γίνει την ημέρα της εορτής, το βράδυ, ώστε να μην παρατηρείται το πρωί, στη Θεία Λειτουργία, το φαινόμενο της αποχής του χωριού από την εορτή του Αγίου. Μη μας επιρεάζουν οι άλλοι· η κόντρα στο ρεύμα χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη δύναμη πίστεως και θέλησης, την οποία επιζητεί ο Προφήτης. Εκφράζω την ευχή να το δουν οι αρμόδιοι ώστε να εκλείψει μια ασχήμια από την παράδοση και την πίστη μας.

