Του Δημήτρη Χ. Σάββα

Βρισκόμαστε στο τρίτο δεκαήμερο του μήνα Ιουλίου, αυτού του μήνα που το όνομά του το χρωστάει στο Ρωμαίο άρχοντα Ιούλιο Καίσαρα. Όλοι, απ’ ό,τι φαίνεται, χρωστάνε και κάτι σε κάποιον Το δεν “χρωστάω σε κανένα” σπάνια το ακούς και αν το ακούσεις δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις στον τόπο μας. Ας είναι όμως... Αυτή η τιμή άξιζε στον Ιούλιο Καίσαρα, γιατί αυτός οργάνωσε το απέραντο κράτος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ενοποίησε το πολύχρωμο μωσαϊκό των λαών της. Το ενοποίησε επιβάλλοντας ανάμεσα στ’ άλλα, το 46 μ.Χ., ένα ενιαίο και ομοιογενές ημερολόγιο, που πήρε τ’ όνομά του και λέγεται από τότε Ιουλιανό Ημερολόγιο. Αυτό ίσχυε στην Ελλάδα μέχρι το 1923.

Μήνας διακοπών και ξεγνοιασιάς ακόμα και σήμερα που η εποχή μας μαστίζεται από κάποια οικονομική κρίση αι φυσικά οι καλοκαιρινές αποδράσεις δεν είναι και τόσο εφικτές. Όχι πως οι τιμές στην πόλη μας είναι χαμηλές και το κόστος ζωής είναι φτηνό. Το αντίθετο θα έλεγα. Ο αγαπημένος μήνας των μισθωτών και ειδικότερα των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι περιμένουν το επίδομα των διακοπών για να ανασάνουν τάχατες, οικονομικά. Βέβαια, τί να κάνει στον κούβο το σισάμι, θα μου έλεγε κάποιος, και με το δίκιο του βέβαια, εννοώντας και περιμένοντας ενδεχομένως κάποια αύξηση στο προαναφερθέν επίδομα, το γνωστό ως “πιπινέλι”. Το βοήθημα λοιπόν αυτό χορηγήθηκε για πρώτη φορά το 1963 από τον Παναγιώτη Πιπινέλη, ο οποίος υπήρξε πολιτικός και διπλωμάτης. Ο Πιπινέλης είχε διατελέσει διπλωματικός σύμβουλος της κυβέρνησης του Τσαλδάρη, αργότερα υπήρξε υφυπουργός των Εξωτερικών. Στην κυβέρνηση Θεοτόκη ήταν υπηρεσιακός υπουργός των Εξωτερικών. Επί κυβερνήσεως Κων/νου Καραμανλή 1961-1963 διορίσθηκε υπουργός Εμπορίου και όταν ο Καραμανλής διφώνησε με το παλάτι ο Πιπινέλης σχημάτισε πολιτικοϋπηρεσιακή κυβέρνηση από τις 17 Ιουνίου μέχρι τις 28 του Σεπτέμβρη το 1963. Τότε λοιπόν δόθηκε το επίδομα που έμεινε γνωστό ως “Πιπινέλι”.

Το τελευταίο αυτό δεκαήμερο του Ιουλίου σημαδεύεται από τη Χάρη δύο Αγίων, κυρίως, της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου και του Αγίου Παντελεήμονα στις 27 Ιουλίου. Και οι δύο θεραπευτές Άγιοι, η Αγία Παρασκευή που είναι για τα μάτια, κατά τα λεγόμενα του λαού μας και ο Άγιος Παντελεήμονας για κάθε αρρώστεια. Χαρακτηριστική η μαρτυρία που ακολουθεί, σύμφωνα με την παράδοση, για την Αγία Παρασκευή, που κατά κάποιο λόγο μας εξηγεί και την ιδιότητα που είχε η Αγία:

“Την Αγία Παρασκευή την είχανε πιάσει οι Οβριοί, γιατί πίστευε στο Χριστό. Την βασανίσανε με πολλά μαρτύρια για να της γυρίσουν τα μυαλά, μα εκείνη τα υπόμενε όλα και δεν πάθαινε τίποτα. Τότε ο βασιλιάς πρόσταξε να τη ρίξουν μέσα σ’ ένα καζάνι πού ’βραζε πίσσα, για να πεθάνει. Η Αγία Παρασκευή πρόφταξε κι έκανε το σταυρό της κι εκείνη την ώρα πού ’πεσε μέσα στην πίσσα, πέταξε ένας χόχλος και μπήκε στου βασιλιά το μάτι και στραβώθηκε. Τότε ο βασιλιάς φώναξε “σώσε με, Αγία Παρασκευή”. Και με μιάς πετάχτηκε έξω η Αγία Παρασκευή ζωντανή, σταύρωσε τα μάτια του βασιλιά και τον έγιανε. Από τότε ο βασιλιάς της έδωσε την άδεια να γυρίζει και να γιατρεύει τον κόσμο. Και μ’ ένα σταυρό στο χέρι γύριζε η Αγία Παρασκευή χρόνια, ίσαμε που γέρασε και γιάτρευε τον κόσμο”.

Έτσι ήθελε ο λαός μας τους αγίους του, να είναι δίπλα του να τον καθοδηγούν, να τον προφυλάσσουν από οποιοδήποτε κακό και να τον θεραπεύουν από κάθε αρρώστεια. Τότε που δεν υπήρχαν οι μεγάλες νοσοκομειακές μονάδες ή τα διάφορα ιατρικά κέντρα, τα ράντζα στους διαδρόμους, τα φακελάκια και οι ατέλειωτες ουρές στο ΙΚΑ και στα άλλα ασφαλιστικά ταμεία. Και ο καιρός περνά, οι υπεύθυνοι αλλάζουν και ο καθένας υπόσχεται τα δικά του γύρω από το σύστημα της υγείας μας... Και αυτή πολλά περιμένει! Ωστόσο, η ίδια νοσεί!