Οι υφιστάμενες αδυναμίες στη διαχείριση των υδάτινων πόρων, επιχειρείται να αντιμετωπιστούν με μία πρόσθετη δαπάνη ύψους 85 εκατ. ευρώ, κυρίως με έργα κατασκευής έργων υδροληψίας και αναβάθμισης του αρδευτικού δικτύου, η οποία, κατά την ΠΑΣΕΓΕΣ, στερείται σχεδιασμού και αποτελέσματος.
Και αυτό γιατί δεν προσδιορίζει το χωρικό πεδίο εφαρμογής δίνοντας προτεραιότητα σε κρίσιμες περιοχές της χώρας που απειλούνται άμεσα από ερημοποίηση (Αργολίδα, Κιλκίς, Ανατ. Κρήτη, Λέσβος, Νάξος) ή ακόμα σε περιοχές με εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο ερημοποίησης (Λάρισα, Μαγνησία, Λακωνία, Αρκαδία, Κορινθία, Φθιώτιδα). Ούτε βέβαια αναφέρεται σε περιοχές που υφίστανται έντονο πρόβλημα υφαλμύρωσης (Θεσσαλία, Αλμυρός, Δέλτα Πηνειού, Άργος, Βόρεια Κορινθία, κόλπος Θεσσαλονίκης, ακτές Θράκης, Ανατ. Κρήτη, Ηράκλειο, κ.α.). Από την άλλη πλευρά, δεν προσδιορίζεται στη συγκεκριμένη πρόταση η αναλογία που αφορά σε επεμβάσεις εξοικονόμησης νερού και ενέργειας με αντικατάσταση των ανοικτών συλλογικών δικτύων με κλειστά δίκτυα υπό πίεση, με αντικατάσταση μεθόδων άρδευσης με κατάκλιση από τη μέθοδο της στάγδην άρδευσης, με αντικατάσταση παλαιών ενεργοβόρων αντλιών με νέες, με συντήρηση των αντλιών και άλλες παρόμοιες παρεμβάσεις που απαιτούν απόλυτη προτεραιότητα. Είναι προφανές ότι το μέτρο αυτό απαιτεί εκ νέου σχεδιασμό, στο σύνολό του.

