Απουσία τάσης, κλίμα απόλυτης επιφύλαξης και το ενδιαφέρον να εξαντλείται σε ελάχιστους τίτλους είναι τα χαρακτηριστικά που τείνουν να εδραιωθούν στο Ελληνικό χρηματιστήριο.

Μάλιστα οι υπάρχοντες (ή υποβόσκοντες) “εσωτερικοί προβληματισμοί” δείχνουν ότι έχουν την δύναμη να δώσουν την αρνητική απεξάρτηση της Σοφοκλέους από τις διεθνείς Αγορές.

Ακόμα και τα καλύτερα του αναμενομένου στοιχεία από μέτωπο των επιδομάτων ανεργίας στις ΗΠΑ (διαμορφώθηκαν στις 565.000 αιτήσεις, πολύ χαμηλότερα των προβλέψεων για 605.000 αιτήσεις, πιθανότατα λόγω των λιγότερων απολύσεων σε σχέση με τις προσδοκίες, στον κλάδο των αυτοκινητοβιομηχανιών) που έτυχαν θετικής υποδοχής από τις Ευρωπαϊκές Αγορές, πέρασαν μάλλον “ντούκου” από το διστακτικό Χ.Α. που κατόρθωσε τελικά να κλείσει με αρνητικό πρόσημο και πολύ κοντά στο χαμηλό ημέρας.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σενάρια για την βραχυπρόθεσμη τάση. Αρκετοί επαγγελματίες του χώρου εκτιμούν ότι η ταλαιπωρία θα συνεχιστεί μέχρι την λήξη της διαδικασίας της αύξησης της Εθνικής, που έχει απορυθμίσει συναλλακτικά το μεγαλύτερο κομμάτι του ταμπλό, ενώ άλλοι περισσότερο απαισιόδοξοι διαβλέπουν παράταση της ελεγχόμενης πτωτικής τάσης.

Περισσότερο αισιόδοξη για τις Ευρωπαϊκές μετοχές των ώριμων Αγορών της Γηραιάς Ηπείρου δηλώνει η JP Morgan. Όπως σημειώνει, οι δείκτες p/e στην Ευρώπης διαπραγματεύονται σε discount που αγγίζει το 35% σε σχέση με τους αντίστοιχους δείκτες αποτίμησης στις ΗΠΑ, και μάλιστα βρίσκονται πολύ κοντά στα ιστορικά χαμηλά τους. Επιπλέον, η μερισματική απόδοση στην Ευρώπη αγγίζει το 4,4% και είναι σχεδόν διπλάσια από αυτήν της Αμερικάνικης αγοράς, η οποία κυμαίνεται κοντά στο 2,3%. Έτσι δεν αποκλείει να υπάρξει αλλαγή στις ροές κεφαλαίων και οι διεθνείς επενδυτές να “μετακομίσουν” από την Wall Street.

Επιστρέφοντας στην Σοφοκλέους, ασφαλώς απογοητευτικότερη εικόνα προσφέρουν μεσαία και πολύ περισσότερο μικρή κεφαλαιοποίηση. Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι επαγγελματίες του χώρου που εντοπίζουν στην Σοφοκλέους “στρεβλή σταθεροποίηση – διολίσθηση”, επισημαίνοντας ότι ένα δυσανάλογα μεγάλο κομμάτι του ταμπλό “υποσιτίζεται” συναλλακτικά, ή ακόμα έχει εισέλθει στην ζώνη της απόλυτης συναλλακτικής απαξίωσης. Βέβαια σε αυτό την μεγαλύτερη ευθύνη δεν την φέρουν οι μικροεπενδυτές που ακολούθησαν και για πολλοστή φορά εγκλωβίστηκαν σε μετοχές που ανεβοκατεβάζουν τζίρους με απίστευτη ευκολία, αλλά η ίδια η συμπεριφορά των μετοχών που ως διά μαγείας έχασαν τους αγοραστές τους μόλις “βάρυνε” σχετικά το γενικότερο κλίμα.

Έτσι η μετατόπιση του 85% και πλέον του καθημερινού ημερήσιου τζίρου στους τίτλους του 20αρη, μηδενίζει τις πιθανότητες “χρηματιστηριακών συγκινήσεων” ακόμα και για τίτλους εταιρειών που θεωρητικά θα άξιζαν καλύτερης “μεταχείρισης” στο ταμπλό.