Του Ν. Τσαγκαράκη
Ο Λίαμ Νίσον αποδεικνύει ότι είναι εξίσου καλός στη δράση όσο και στο δράμα.
Η ΑΡΠΑΓΗ
TAKEN
Σκην.: Πιέρ Μορέλ
Πρωτ.: Λίαμ Νίσον, Μάγκι Γκρέις, Φάμκε Γιάνσεν, Λίλαντ Όρσερ, Κέιτυ Κάσιντυ, Ζάντερ Μπέρκλεϊ
Ο Μπράιαν Μιλς είναι ένας πρώην πράκτορας της CIA, που, παρά τη θέλησή του, επιτρέπει στη μονάκριβη κόρη του να ταξιδέψει στο Παρίσι με μια φίλη της, όπου απάγονται από μια συμμορία αλβανών σωματεμπόρων. Ο οργισμένος πατέρας ταξιδεύει στο Παρίσι για να βρει την κόρη του και να σκοτώσει αυτούς που απειλούν τη ζωή της.
Μία από τις πρώτες επιτυχίες στην καριέρα του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ήταν το «Commando» του Μαρκ Λέστερ το 1985. Παρότι τυπικά δεν έχει κάποια συγγένεια με την ταινία του Μορέλ, ήρθε και μου κόλλησε στο μυαλό όση ώρα έβλεπα την «Αρπαγή», καθώς θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτό το φιλμ αποτελεί μια πιο ραφιναρισμένη, έξυπνη εκδοχη του παλαιότερου, αφού τα βασικά τους συστατικά είναι ίδια (διαθέτουν την ίδια κεντρική σεναριακή ιδέα και την υπηρετούν με άφθονη, δεξιοτεχνική δράση).
Ο Νίσον μετατρέπεται σ’ έναν ‘οδοστρωτήρα’ που σαρώνει ανενόχλητος όσους κακοποιούς βρίσκει μπροστά του και ουσιαστικά η απόλαυση του φιλμ πηγάζει από την απλότητα και τη στοιχειώδη λογική την οποία το σενάριο μπαίνει στον κόπο να προσδώσει στον χαρακτήρα του, μέσα από την οπτική του οποίου προωθείται η πλοκή (ο Μπράιαν ακολουθεί στοιχεία που τον οδηγούν στην κόρη του).
Η στιγμή που ορίζει ολόκληρη την ταινία νομίζω, είναι η πρώτη συνομιλία του Μπράιαν με τους απαγωγείς, όπου με νομοτελειακή σιγουριά τους προειδοποιεί για ό,τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει. Το φιλμ από ‘κει και πέρα ξεδιπλώνεται με αυτοπεποίθηση, δεξιοτεχνία κινήσεων και αποτελεσματικότητα, προσφέροντας απλές αλλά αποδοτικές σκηνές δράσης, που ενισχύονται από τη φορτισμένη ερμηνεία του και την ενέργεια του 57χρονου Νίσον, αποδεικνύοντας ότι το είδος της δράσης έχει τις ίδιες ανάγκες με κάθε άλλο αφηγηματικό είδος, οι οποίες όχι μόνο δεν αποτρέπουν, αλλά αξίζει να προσελκύουν ταλέντο από κάθε τομέα (θυμηθείτε το Όσκαρ Μοντάζ του «The Bourne ultimatum»).
ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ
Η τεχνολογία όχι απλώς μας ξεπέρασε αλλά μας παραπλάνησε κιόλας. Με μια σύντομη σημείωση θα θέλαμε σήμερα να διορθώσουμε τις λανθασμένες τεχνικές αναφορές που κάναμε στην κριτική της ταινίας «Δημόσιος Κίνδυνος» την Τρίτη που πέρασε. Η ταινία είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου με ψηφιακή κινηματογραφική κάμερα Sony CineAlta F23, και όχι με σύστημα βίντεο, ούτε βέβαια σε συνδυασμό με φιλμ, όπως γράψαμε παραπλανημένοι από τη φωτογραφία των πλάνων. Η ψηφιακή κάμερα που χρησιμοποιήθηκε προσφέρει υψηλότερη ευκρίνεια απ’ ό,τι το φιλμ, ενισχύοντας έτσι τον ρεαλισμό της απεικόνισης, κάτι που αποτελούσε πρωταρχικό στόχο για τον σκηνοθέτη Μάικλ Μαν και τον διευθυντή φωτογραφίας Ντάντε Σπινότι. Θα πρέπει πάντως να διευκρινίσουμε ότι επιμένουμε στα σχόλιά μας σχετικά με τη σχετική αποτελεσματικότητα της τεχνικής, άσχετα με τον τρόπο με τον οποίο παράχθηκε το αισθητικό αποτέλεσμα.

