
Μια εικόνα που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μην γοητεύει την πλειοψηφία του κόσμου, όμως είναι ξεκάθαρο και δεδομένο ότι είναι πιο “ισορροπημένη” από την αντίστοιχη του περυσινού ρόστερ. Η ισορροπία που τόσο πολύ έλειψε και στοίχησε πέρυσι στους “κιτρινόμαυρους” φέτος, φαινομενικά τουλάχιστον, υπάρχει. Γιατί πολύ απλά, στο μεταγραφικό “παζάρι”, οι άνθρωποι του Εργοτέλη στηρίχθηκαν σʼ ένα συγκεκριμένο πλάνο. Πρώτα επέλεξαν τον τρόπο με τον οποίο θα αγωνίζεται στα περισσότερα ματς η ομάδα (4-4-2) και έπειτα πήραν τους παίκτες που πιστεύουν ότι θα κάνουν την... δουλειά για την οποία αποκτήθηκαν. Οχι όπως πέρυσι που το 4-3-3 έγινε “αναγκαίο κακό” λόγω της απρόσμενης “εκτόξευσης” του Κουτσιανικούλη αν και τα υπόλοιπα “υλικά” ήταν για εντελώς διαφορετικό “οίκημα”.
Βέβαια, οι μεταγραφές είναι... ζαριά που έλαγαν και οι παλαιότεροι του χώρου, οπότε όλα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Αυτό όμως δεν “απαγορεύει” μια πρώτη προσέγγιση σχετικά με το σύστημα, τα πρόσωπα και τις πρώτες σκέψεις του Νίκου Καραγεωργίου τις οποίες θα προσπαθήσουμε να “απομαγνητοφωνήσουμε” στο σημερινό ρεπορτάζ.
ΣΥΣΤΗΜΑ 4-4-2
Το συγκεκριμένο σύστημα αποτελεί τον “πυλώνα” που θα... φωτίσει τα περισσότερα φετινά ματς του Εργοτέλη. Είναι το σύστημα πάνω στο οποίο “χτίστηκαν” οι φετινές μεταγραφές αλλά και τα όνειρα των “κιτρινόμαυρων” για μια καλύτερη και πιο “ισορροπημένη” παρουσία στο νέο πρωτάθλημα. Με το 4-4-2 ο Καραγεωργίου θεωρεί ότι η ομάδα του δεν θα υστερεί σε ταχύτητα, θα είναι πιο “σφιχτή” πίσω αλλά ταυτόχρονα θα “γεμίσει” και την αντίπαλη περιοχή. Οσον αφορά τους παίκτες που φαινομενικά θα έχουν τον πρώτο λόγο για την αρχική 11άδα, πλην του τερματοφύλακα που θα γίνει μάχη”, οι... μισοί θα είναι νέα πρόσωπα. Για παράδειγμα, οι Γιαλούσης (Κορδονούρης), Σασιασβίλι, Χίμπλιγκερ, Βίσιο ( Γελαδάρης) στην άμυνα, αμυντικοί χαφ οι Τζούνιορ, Μοέτο (Ορφανός), δεξιά ο Τσεσνάουσκις, αριστερά ο Ρουμπάκης (Φραγκουλάκης) και στην επίθεση οι Μπουντιμίρ, Βερπακόφσκις με τον Ογκουνσότο (ή τον αντικαταστάτη του) να βρίσκεται “σταντ μπάι”.
ΣΥΣΤΗΜΑ 4-3-3
Το περυσινό 4-3-3 δεν αποκλείεται να “επιστρατευθεί” σε κάποια παιχνίδια όπου ο τρίτος αμυντικός χαφ θα είναι αναγκαίος. Σʼ ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα μπει στην 11άδα ο Ορφανός και ο Βερπακόφσκις θα πάει πιο αριστερά με τον Ρουμπάκη να μένει εκτός.
Η άμυνα δεν αλλάζει, ενώ υπάρχει και ο Ρομάνο που είτε στα πλάγια, είτε ως αμυντικός χαφ, μπορεί να μπει “σφήνα” στην 11άδα, παρόλο που δεν θα είναι στην φυσική του θέση.
Να μην ... χαθεί ο Ρομάνο
Ενα από τα μεγάλα... στοιχήματα φέτος του Νίκου Καραγεωργίου, είναι η πλήρης αξιοποίηση του Ντιέγκο Ρομάνο. Ο Αργεντίνος μέσος πέρυσι έδειξε τις μισές δυνατότητες που έχει καθώς προήλθε από ένα φουλ πρωτάθλημα και έπαιξε άλλο ένα χωρίς ουσιαστικά προετοιμασία και ξεκούραση. Ο Εργοτέλης θα πρέπει να στηριχθεί στον Ρομάνο που μπορεί να γίνει ο ηγέτης, ο δημιουργός των περισσότερων φάσεων και ο παίκτης που θα μπορεί να κρατάει τις “ισορροπίες” σε άμυνα και επίθεση. Ομως στο 4-4-2 δεν... χωράει (εκτός και αν παίξει αριστερά που συνήθως... χάνεται) ενώ στο 4-3-3 επίσης δεν είναι... απαραίτητος εκτός και να παίξει στη κορυφή του μικρού τριγώνου που δημιουργουν οι τρεις αμυντικοί χαφ.
Την... λύση στο θέμα αυτό αναμένεται να δώσει ένα “μικτό σύστημα” άκρως επιθετικό και ριψοκίνδυνο, το οποίο όμως θα χρειαστεί σε παιχνίδια με τις “μικρές” ομάδες που δεν βγαίνουν από το... καβούκι τους ή στα ίδια ματς που κατά την διάρκειά τους, “στράβωσε” το αποτέλεσμα.
Πρόκειται για το 4-1-3-2 με έναν αμυντικό χαφ (θα παίρνει βοήθειες από τον δεύτερο στόπερ) δύο ακραίους (Τσεσκάουσκις - Ρουμπάκη) έναν δημιουργικό (Ρομάνο) και δύο επιθετικούς (Μπουντιμίρ- Βερπακόφσκις).

