Του Ν. Τσαγκαράκη

Ανάμεσα στους διάφορους τυποποιημένους έρωτες που κυκλοφορούν στις οθόνες αυτό τον καιρό, μια ρομαντική κομεντί με χιούμορ, τρυφερότητα, ουσία και… καρδιά.



ΠΑΜΕ ΟΠΟΥ ΘΕΣ

AWAY WE GO



Σκην.: Σαμ Μέντες

Πρωτ.: Τζον Κρασίνσκι, Μάγια Ρούντολφ, Κάθριν Ο Χάρα, Τζεφ Ντάνιελς, Μάγκι Τζίλενχολ, Άλισον Τζάνι



O Μπερτ και η Βερόνα είναι ένα ανύπαντρο ζευγάρι τριαντάρηδων, που ετοιμάζονται να υποδεχτούν το πρώτο τους παιδί. Με τη Βερόνα ορφανή εδώ και πολλά χρόνια, το ζευγάρι υπολόγιζε στη βοήθεια των γονιών του Μπερτ, οι οποίοι όμως αποφασίζουν την πιο ακατάλληλη στιγμή να ικανοποιήσουν το όνειρό τους και να μετακομίσουν στο Βέλγιο. Έτσι, το νεαρό ζευγάρι αποφασίζει να ταξιδέψει σε πολιτείες όπου βρίσκονται συγγενείς και φίλοι του, σε μια αναζήτηση του καλύτερου δυνατού μέρους για να μεγαλώσει το μωρό.

Αυτή είναι η πέμπτη ταινία του Μέντες, και αποτελεί μάλλον μια μικρή έκπληξη από μέρους του αφού είναι η πρώτη φορά που ο άγγλος σκηνοθέτης ‘σπάει’ την τριετία που έχει μεσολαβήσει ανάμεσα σε κάθε προηγούμενη ταινία του («American Beauty» 1999, «Ο δρόμος της απώλειας» 2002, «Jarhead» 2005, «Ο δρόμος της επανάστασης» 2008) και φτιάχνει μια ιστορία χωρίς σταρ, μικρότερη από κάθε άποψη εκτός από τη συναισθηματική, όπου αποδεικνύεται εξίσου επιδέξια κι εύστοχη.

Η ταινία λοιπόν μιλάει για την ανασφάλεια της επικείμενης γονικότητας, βάζοντας τους ήρωες να περάσουν από μια ‘οικογενειακή οδύσσεια’, στη διάρκεια της οποίας συναντούν διαφορετικούς τύπους οικογενειών και καταλήγουν στο απλό, ρεαλιστικό συμπέρασμα ότι θα πρέπει να βασιστούν στη δική τους δύναμη και αγάπη, ελπίζοντας ότι αυτά θα είναι αρκετά για να μεγαλώσουν με ασφάλεια και σωφροσύνη την οικογένειά τους, στοιχεία που όπως ανακαλύπτουν, δεν είναι καθόλου αυτονόητα.

Το φιλμ μάς φέρνει στο μυαλό το «Juno», με το οποίο μοιράζονται το θέμα της απροσδόκητης εγκυμοσύνης -αν και σε τελείως διαφορετικές ηλικιακές συνθήκες, τους τύπους των χαρακτήρων (δύο νέοι που κινούνται εξω από το ‘μαζικό’ γούστο και συνήθειες, χωρίς να γίνονται εξεζητημένοι), το μουσικό ύφος (κυριαρχεί ο ήχος της ρομαντικής και ταυτόχρονα μελαγχολικής κιθάρας), και φυσικά το αφοπλιστικό χιούμορ που αποφορτίζει τη θλίψη ορισμένων καταστάσεων και μετριάζει τη συναισθηματική βαρύτητα, ακολουθώντας το γενικότερο σκεπτικό της ταινίας που θέλει τη ζωή ένας σχετικιστικό χάος με ισχυρότερη δύναμη την πίστη του ανθρώπου στις δυνάμεις του και στην αγάπη.

Το ευτύχημα του σεναρίου είναι ότι μιλάει γι’ αυτά όχι με υπερβολικά γλυκές εξομολογήσεις ή αγορεύσεις (οι δύο που υπάρχουν είναι πλήρως εναρμονισμένες με το κλίμα του φιλμ: σύντομες, περιεκτικές και συγκρατημένες), αλλά μέσα από τη διακριτικά δοσμένη συναισθηματική διαδρομή της Βερόνα, η οποία στη δική της τροχιά μέσα στην πλοκή επουλώνει δύσκολες μνήμες της παιδικής ηλικίας και παρέχει στην ιστορία μια απολύτως ταιριαστή και αρμονική κατάληξη, έναν γαλήνιο παράδεισο, ικανό ν’ αναχαιτίσει τους φόβους και τις ανησυχίες του ζευγαριού.



ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

PUBLIC ENEMIES



Σκην.: Μάικλ Μαν

Πρωτ.: Τζόνυ Ντεπ, Κρίστιαν Μπέιλ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Τζέισον Κλαρκ, Μπίλυ Κράνταπ, Τζιοβάνι Ριμπίσι



Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μπράιαν Μπάροου, το φιλμ ζωντανεύει την αληθινή ιστορία του εγκληματία Τζον Ντίλιντζερ, ενός από τους πλέον διαβόητους αμερικανούς κακοποιούς στη δεκαετία του ’30.

Δομικά η πλοκή προσφέρει εδώ την ευκαιρία στον Μαν για ένα δεύτερο «Heat», φέρνοντας αντιμέτωπους δύο εξίσου δυναμικούς και αποφασισμένους άντρες στις αντίθετες πλευρές του νόμου. Μπορεί να μην έχουν τη θρυλική βαρύτητα του διδύμου Πατσίνο/ ΝτεΝίρο, αλλά οι Μπέιλ και Ντεπ απολαμβάνουν ανάλογη φήμη και σεβασμό από τις νεότερες γενιές κινηματογραφόφιλων, συνδυάζοντας υποκριτική δεινότητα και εμπορική απόδοση.

Οι ερμηνείες τους ικανοποιούν γι’ ακόμη μια φορά, όπως επίσης της Μαριόν Κοτιγιάρ. Οι δύο άντρες ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες τους με ενέργεια και πυγμή, οι σκηνές δράσης είναι αρκετά έντονες για να κρατήσουν το ενδιαφέρον, και ο σχεδιασμός της παραγωγής από τον Νέιθαν Κρόουλι («Batman begins», «O σκοτεινός ιππότης»), εξασφαλίζει την πλούσια και λεπτομερή αναπαράσταση της εποχής.

Το αισθητικό ζήτημα (και για μένα τουλάχιστον, πρόβλημα) της ταινίας αφορά την ανάμιξη πλάνων από φιλμ και από ψηφιακό βίντεο, καθώς χρησιμοποιούνται κάμερες και των δύο τύπων, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνονται τα επιμελημένα και ισχυρά εικαστικά στοιχεία της φωτογραφίας του Ντάντε Σπινότι. Βέβαια εδώ λειτουργεί και το υποκειμενικό στοιχείο, αφού κάποιος μπορεί να αισθανθεί ότι το βίντεο προσδίδει αμεσότητα και κάποιας μορφής αυθεντικότητα στην απεικόνιση της εποχής, κάτι με το οποίο εμείς διαφωνούμε, αφού ο Μαν επιλέγει να μην εγκαταλείψει τη συνηθισμένη σχολαστικότητα και στιβαρότητα που χαρακτηρίζει τα κάδρα του, απλώς να τα ‘φιλτράρει’ μέσα από τον κόκκο του βίντεο, υποβαθμίζοντας τις ιδιότητές τους.

Επίσης, η πλοκή αντί να εκμεταλλευτεί τα διάφορα ανταγωνιστικά κι ερωτικά δίπολα (Μπίλυ/Ντίλιντζερ, Ντίλιντζερ/Πέρβις, Πέρβις/Χούβερ), αρκείται σε αποσπασματικές εξορμήσεις του Ντίλιντζερ, σ’ ένα αδιάφορο ρομάντζο του με τη Μπίλυ, ο χαρακτήρας του Πέρβις υποβαθμίζεται καθώς η οπτική του φιλμ ανήκει ως επί το πλείστον στον Ντίλιντζερ, και το αμφιλεγόμενο ενδιαφέρον του Χούβερ προς τον πράκτορά του παραμένει ανεξερεύνητο. Αυτό που απομένει είναι μια καλογυρισμένη ταινία δράσης με την ένταση αλλά χωρίς το υπόβαθρο με το οποίο ο σκηνοθέτης συνηθίζει να θεμελιώνει τις ιστορίες του.