Η ολοκλήρωση του ρόστερ πριν καν ξεκινήσει η καλοκαιρινή προετοιμασία αποτελεί ιδανική κατάσταση για κάθε ομάδα και δεν συναντάται συχνά στον ποδοσφαιρικό χώρο.
Ανεξάρτητα από τους στόχους που ιεραρχούνται ενόψει της σαιζόν που ακολουθεί και των ατελειών που παρουσιάστηκαν σʼ αυτή που προηγήθηκε, η πλήρης συγκρότηση του έμψυχου δυναμικού νωρίτερα από την πρώτη συγκέντρωση της ομάδας είναι μια υπόθεση δύσκολη γιʼ αυτό όποτε αυτό επιτυγχάνεται – εννοείται πάνω σε σοβαρές και όχι σπασμωδικές βάσεις – αποκτά διαστάσεις επιτεύγματος. Αυτό ήταν κάτι που κατάφερε πέρυσι ο Εργοτέλης. Τα αποτελέσματα τον ωφέλησαν. Με τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία που παρουσίασαν, οι «κιτρινόμαυροι» απέκτησαν γρήγορα την κατάλληλη «χημεία» σαν σύνολο. Ευνόητο ήταν και φέτος να επιδιωχθεί κάτι ανάλογο. Οι προοπτικές επιτυχίας θεωρητικά φάνταζαν μεγαλύτερες καθώς η ομάδα είχε εξασφαλίσει την παραμονή της στην κατηγορία ένα μήνα νωρίτερα σε σύγκριση με πέρυσι. Αυτός ήταν ένας παράγοντας που συνεπάγετο μεγαλύτερη χρονική πολυτέλεια για το «κλείσιμο» των μεταγραφικών υποθέσεων. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Η πορεία των μεταγραφών – παρά το δυναμικό «μπάσιμο» του Εργοτέλη – έδειχνε ότι η θέση του επιθετικού – κλειδί για τη συγκρότηση του ρόστερ – θα έμενε κενή στο πρώτο κάλεσμα της τεχνικής ηγεσίας που έγινε στις 29 Ιουνίου. Οι εκτιμήσεις επιβεβαιώθηκαν. Δεν επρόκειτο όμως για μεγάλο κακό. Η κάλυψη μιας θέσης πριν καν ξεκινήσει επίσημα η θερινή περίοδος συνιστά επίσης επιτυχία για το επιτελείο μιας ομάδας. Η κατάσταση περιπλέχθηκε μετά το αίτημα του Ογκουνσότο για μεταγραφή στη Σπάρτακ Νάλτσικ. Ο Εργοτέλης έπρεπε να ψάξει και για δεύτερο ποδοσφαιριστή ο οποίος επίσης θα αγωνιζόταν στην επιθετική γραμμή. Το γεγονός δεν ανέτρεψε τόσο ποσοτικά όσο ποιοτικά την προσπάθεια διοίκησης και τεχνικής ηγεσίας για να δημιουργηθεί μια ομάδα που θα σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Σούπερ Λίγκα για μια ακόμα χρονιά. Το να «γέρνουν» μονόπατα προς μια συγκεκριμένη γραμμή οι ανάγκες ενίσχυσης ενός συγκροτήματος, κρύβει περισσότερο ρίσκο ακόμα και από το αν οι θέσεις προς κάλυψη είναι περισσότερες αλλά διασκορπίζονται σε περισσότερα μέρη μέσα στο γήπεδο. Ο Εργοτέλης χωρίς να ξεκινάει από το μηδέν οφείλει να προσέξει πιο πολύ μπαίνοντας στην τελική ευθεία των μεταγραφών. Έτσι όπως ήλθαν τα πράγματα οι τελευταίες του κινήσεις είναι αυτές που θα καθορίσουν και την ισορροπία του ρόστερ. Η θέληση για να αναπληρωθεί το κενό που υπάρχει μπροστά και μαζί να κερδηθούν οι εντυπώσεις είναι δεδομένη. Άλλο τόσο ξεκάθαρο όμως είναι το γεγονός ότι η ομάδα χρειάζεται να «χτιστεί» επιθετικά σε έναν διαφορετικό παίκτη από αυτόν που αρχικά είχε προγραμματιστεί για να αποτελέσει το «βαρύ πυροβολικό» της. Κάτι που προφανώς προϋποθέτει χρόνο. Η μεταγραφή του 2ου επιθετικού είχε ήδη προαποφασιστεί και υπαγορευόταν από την παραχώρηση του Κουτσιανικούλη στον ΠΑΟΚ. Η αναμονή για τον Πετρόπουλο αξίζει τον κόπο αν ο νεαρός φορ κατηφορίσει τελικά στο Ηράκλειο. Το θέμα όμως εξαρτάται αποκλειστικά από τον Παναθηναϊκό και τις διαθέσεις της τεχνικής του ηγεσίας. Κανείς δε γνωρίζει συνεπώς αν ο χρόνος που κυλάει θα αποδειχθεί «κερδισμένος» ή «χαμένος».
Λίγο μετά το ξεκίνημα της φετινής προσπάθειας του Εργοτέλη, η συγκρότηση της επιθετικής του γραμμής δείχνει να είναι το καθοριστικότερο κομμάτι στο «παζλ» των μεταγραφών. Πράγμα που θα εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και στην περίπτωση που ο Ογκουνσότο δεν «μετακομίσει» για Ρωσία, μιας και η αιφνίδια απόφαση του να διαπραγματευτεί τη μεταγραφή του μια μέρα μετά την έναρξη της προετοιμασίας άλλαξε ή επιδείνωσε – κατά περίσταση – την εικόνα που διατηρούσε στους ανθρώπους της ομάδας.
Αντώνης Σαριδάκης