Μπορεί αδίστακτα να πει κανείς πως το μοντέρνο θέατρο αρχίζει από τον «Κουρέα της Σεβίλλης»

Δύο παραστάσεις με την κωμωδία του Μπωμαρσαί «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» θα δώσει στο Ηράκλειο το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης, με το Γιώργο Παρτσαλάκη, το Νίκο Δαδινόπουλο και άλλους γνωστούς ηθοποιούς.

Παραστάσεις θα δοθούν την ερχόμενη Τρίτη και την Τετάρτη 8 Ιουλίου, στις 9.30 το βράδυ στο κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης».

«Ο κουρέας της Σεβίλλης» διακατέχεται από μια αστείρευτη δροσιά, φρεσκάδα, ζωντάνια, αστραφτερούς διαλόγους γεμάτο πυροτεχνήματα και πολύ, πολύ μουσική, που το κάνει να φαίνεται σαν να γράφτηκε σε κάθε εποχή. Μπορεί αδίστακτα να πει κανείς πως το μοντέρνο θέατρο αρχίζει από τον «Κουρέα της Σεβίλλης».

Ένας ηλικιωμένος γιατρός, ονόματι Μπάρτολο, έχει ερωτευθεί την Ροζίνα,μια πολύ νέα και όμορφη κοπέλα, η οποία είναι ερωτευμένη με τον νεαρό Κόμη Αλμαβίβα. Μέσα σʼ αυτή την απλή ιστορία εμπλέκεται και ο αθάνατος τύπος , προερχόμενος από το ιταλικό θέατρο, ο Φίγκαρο. Πρόσωπο που μπήκε όχι μόνο στην κοινωνική ζωή της Γαλλίας αλλά ολόκληρου του κόσμου. Διευθύνει από την φαινομενικά ταπεινή θέση του ολόκληρη τη δράση, και η δράση αυτή είναι το παλιό μα ανεξάντλητο θέμα: η μονομαχία ανάμεσα στον έρωτα που συμμάχησε με τα νιάτα, από τη μια μεριά, και τα γεράματα με τον πλούτο, από την άλλη.

Επίσης, τον πίνακα των ηρώων μας συμπληρώνουν με την παρουσία τους, ο δάσκαλος της μουσικής Δον Μπαζίλιο και οι δυο υπηρέτες του γιατρού.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Θανάσης Θεολόγης στο σημείωμά του αναφέρει «Πάντα στους σκηνοθέτες, στο ανέβασμα μιας παράστασης, υπάρχουν τα εξής διλλήματα: Απλή ανάγνωση του έργου ή νέα πρόταση. Μοντέρνο ανέβασμα ή κλασσικό. Φόρμα ή ελεύθερο. Γκροτέσκο ή ρεαλιστικό ανέβασμα, ή άλλα. Πάντως ό,τι και όποια γραμμή αποφασίσεις να ακολουθήσεις, αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσεις είναι την αλήθεια του έργου, τον σκοπό του έργου, γιατί γράφτηκε, που και πότε. Το έργο «Ο κουρέας της Σεβίλλης» του Μπωμαρσαι, παίχτηκε για πρώτη φορά το 1775 στη Γαλλία, ακριβώς 14 χρόνια πριν τη Γαλλική επανάσταση του 1789. Μια εποχή που μύριζε μπαρούτι και αναγέννηση, ιδέες και ελευθερία, επανάσταση και αλλαγή. Δηλαδή, κουβαλάει στην σέλα του όλα τα διαχρονικά στοιχεία- κοινωνικά, πολιτικά, θρησκευτικά. Επίσης, το έργο από μόνο του έχει μια κίνηση διαβολεμένη, διάλογο αστραφτερό και λαμπερό, που όσο και να προσπαθείς να αναλύσεις πάλι δεν προλαβαίνεις.