Του Στέλιου Κ. Φραγκούλη
Είμαι σίγουρος ότι οι παρακάτω γραμμές πιθανότατα θα κάνουν κάποιους να δυσανασχετήσουν αλλά πιστεύω ότι η αλήθειες όσο κι αν πονούν πρέπει να λέγονται.
Εσχάτως λοιπόν γίνεται πολύς λόγος για την κακοδαιμονία που δέρνει τον αγροτικό κόσμο της χώρας. Οι αγρότες νιώθουν ανασφάλεια, είναι κυνηγημένοι, αδικημένοι και αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες της σημερινής συγκυρίας. Αυτό φαίνεται να είναι εκείνο που διαμορφώνει και το πλαίσιο σκέψης που επικρατεί στον αγροτικό κόσμο της χώρας.(Φυσικά το τί κάνει ο υπόλοιπος πληθυσμός που πρέπει να αγοράσει και τα προϊόντα τους, είναι άλλου παπά ευαγγέλια).
Τα πρόσφατα και αλλεπάλληλα λοιπόν συλλαλητήρια, απ' άκρου εις άκρον της χώρας, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της αγροτικής αυτής κατάστασης σκέψης και η δημοσιότητα που επεφύλαξε σ' αυτά ολόκληρος ο τύπος και τα λοιπά μέσα ενημέρωσης, αποκάλυψε απλώς έναν κόσμο που είναι αιώνια αγανακτισμένος, με τον εύκολο στόχο, το απρόσωπο και πολλές φορές αόρατο ...κράτος!
Μέχρι εδώ ουδείς ψόγος. Ο κάθ' ένας κάνει ότι μπορεί κι ότι νομίζει σωστό ή απλώς τον εξυπηρετεί για να επιτύχει το στόχο του. Δηλ. βελτίωση συνθηκών εργασίας και κατ' επέκταση βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου. Αλλά...
Δυστυχώς στη χώρα μας υπάρχει ένα μεγάλο αλλά που πιθανότατα κανείς δεν μπορεί να διευκρινίσει η να δώσει πειστικές απαντήσεις ώστε να εξαλειφθεί από τον ορίζοντα της ελληνικής πραγματικότητας.
Και εξηγούμαι. Στο μάλε-βράσε της αντιπαράθεσης με την πολιτεία, το κυρίαρχο αίτημα ήταν η ...επιδότηση και το ύψος της!
«Γιατί να μή δώσουν και σε μας μια (πρόσθετη) επιδότηση»; Άκουσα έναν αγρότη να λέει σ' ένα από τα πρόθυμα μικρόφωνα που βρισκόταν μπροστά του.
Μού'δωσε την εντύπωση ότι ο αγώνας τελικά ήταν μόνο και μόνο για μια ...χούφτα Ευρώ, αφού όλοι ξέρομε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για τεράστιες χρηματοδοτήσεις. Αλλά κι αυτά χωρίς αντίκρισμα, με μοναδικό σκοπό την πρόσκαιρη «ανακούφιση» των ενδιαφερομένων.
Φυσικά κανείς δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να εξηγήσει ποια κατάληξη είχαν τα χρήματα, που όλες οι κυβερνήσεις, από το '80 και μετά, που άρχισε η ροή του πακτωλού των Ευρώ προς την Ελλάδα, έδωσαν για την ενίσχυση και της Αγροτικής Οικονομίας, με το διαβόητο πλέον «μήλον της έριδος», τις επιδοτήσεις.
Αν δεν κάνω λάθος όλα αυτά τα χρήματα προωθήθηκαν προς την ύπαιθρο με ένα τελικό σκοπό. Την χρησιμοποίηση τους για βελτίωση της παραγωγής, επεξεργασίας και εμπορίας αγροτικών προϊόντων και ιδιαίτερα εκείνων που είχε ανάγκη η Ευρωπαϊκή αγορά. Τί όμως έγινε;
Κανείς δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να μας πει που και τι ποσά μοιράστηκαν τα τελευταία 25 χρόνια. Ποιοί ήταν οι αποδέκτες και ποιοί οι διαχειριστές όλου αυτού του πακτωλού των χρημάτων.
Κατά καιρούς είδαν το φως της δημοσιότητας καταγγελίες για δηλώσεις ανύπαρκτων φυτειών αμπέλου και ελαιόδενδρων, που μετέτρεπαν πολλούς αγρότες σε μεγαλοκτηματίες! Ακούστηκαν ταυτόχρονα και ...κυβερνητικές(!) απειλές για επιστροφή των επιδοτήσεων που εισπράχτηκαν παράνομα. Εις βάρος μάλιστα των νοικοκυραίων, που δεν ακολούθησαν το δρόμο της απάτης με αποτέλεσμα πολλές φορές δεν είδαν ούτε ...γρόσι. Το θέμα τελικά έληγε στο τέλμα της αδιαφορίας
και της θολούρας. Από εκεί που δηλ. είχαν ξεκινήσει και οι διάφορες «καταγγελίες».
Αλλά ήταν φυσικό. Ποιός άραγε θα μπορούσε να είχε τα ...γκατς, για να αποφύγω την ελληνική έκφραση, ώστε να επωμισθεί το πολιτικό κόστος; Ουδείς.
Έτσι ...«πλέομεν σε πελάγη ευτυχίας» περιμένοντας την ...επόμενη επιδότηση για να καταλήξει εκεί που κατέληξαν οι προηγούμενες. Διότι ας μην αυταπατόμαστε.
Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι επιδοτήσεις δεν χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπό που χορηγήθηκαν! Γίνανε 4Χ4, οικόπεδα, διαμερίσματα ή και …σφαίρες ακόμη.
Ξεριζώσαμε τη σουλτανίνα γιατί δεν είχε τιμή η σταφίδα και δεν φυτέψαμε τίποτα νέο για να καλυφθεί το παραγωγικό κενό. Απλώς στραφήκαμε και περιοριστήκαμε στο ...λάδι. Τώρα με την κρίση και στην αγορά του ελαιολάδου, αρχίσαμε να έχομε αμφιβολίες και γι αυτό το πολύτιμο προϊόν της Κρήτης. Αφήσαμε τους Ιταλο-Ισπανούς να παίζουν μόνοι τους στην παγκόσμια αγορά και περιοριστήκαμε στη θέση του κομπάρσου και του ...διαμαρτυρομένου.
Εν τω μεταξύ, κάνεις μια βόλτα στα σούπερ μάρκετ αλλά και στο μπακάλικο της γειτονιάς κι αντί ντόπια προϊόντα, βρίσκεις κρεμμύδια ...Ολλανδίας, πατάτες Αιγύπτου, σκόρδα ...Κίνας, ξηρούς καρπούς Τουρκίας, πιπεριές Ισραήλ, μήλα και σταφύλια Χιλής και βιολογικά προϊόντα ...Ιταλίας!
Ετσι ο ευλογημένος αυτός τόπος που μπορεί να παράξει τα πάντα, σε ανώτερη ποιότητα, με το καλύτερο ίσως μικροκλίμα παγκοσμίως, περιορίζεται στην παραγωγή μερικών τελάρων λαχανικών και φρούτων για τοπική κατανάλωση και εμπόριο στις ...λαϊκές αγορές. Κι ένα αγροτικό πληθυσμό αενάως παραπονούμενο για τις χαμηλές τιμές που επιτυγχάνουν μόλις ανέβει λίγο η παραγωγή της τομάτας ή του σταφυλιού.
Τώρα πως στο διάβολο το ίδιο προϊόν πού΄ρχεται από του διαόλου τη μάνα προσφέρεται φθηνότερο στο μπακάλικο της γειτονιάς, είναι ένα άλυτο μυστήριο. για μένα τουλάχιστον.
Είναι όμως τα προϊόντα αυτά, λένε, ποιοτικά υποδεέστερα, σε σχέση με τα ντόπια.
Καμιά αντίρρηση! Γιατί λοιπόν δεν κάνομε τη δική μας ... ρελάνς να τους χτυπήσομε εκεί που πονούν, δηλ. στην ποιότητα;
Μπορεί να είναι αυθαίρετη η γνώμη μου αλλά τα κηπευτικά νομίζω απαιτούν μεγαλύτερη προσοχή και προσπάθεια απ' ότι η καλλιέργεια της ελιάς, κάτι που δεν φαινόμαστε πρόθυμοι να την καταβάλομε.
Στο κάτω-κάτω η επόμενη επιδότηση θα έλθει και ας είναι καλά οι ...Ολλανδοί με το... θαυμάσιο κλίμα τους που εφοδιάζουν κι εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο με τα λαχανικά τους!
Αυτοί όμως, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, έτσι κι αλλιώς, είναι ...κουτόφραγκοι.
Καλά να πάθουν.

