Το καλοκαίρι είχε πια μπει για τα καλά. Η ζέστη ήταν έντονη από το πρωί. Έτσι είχαμε προετοιμαστεί με τα κατάλληλα εφόδια, αλλά κυρίως είχαμε στο μυαλό μας τη δροσερή βουτιά που μας περίμενε στο τέλος της ημέρας. Ξεκινήσαμε από το Ηράκλειο με προορισμό το Φαράγγι του Δίκταμου στα Χανιά. Η παρέα μας ανανεωμένη, φρέσκια, με τη συμμετοχή και μικρών παιδιών, μιας και η συγκεκριμένη εκδρομή προσφέρεται για νέους ορειβάτες και παιδιά. Κάναμε μία στάση απέναντι από τον Κόλπο της Σούδας για ένα δροσιστικό ποτό. Απέναντι μας ξαπλωμένη νωχελικά στα νερά του κόλπου, φρουρός στην είσοδο του, η νησίδα της Σούδας. Πάνω της βρίσκεται ένα από τα σπουδαιότερα Ενετικά φρούρια. Το νησί είναι συνδεδεμένο με την Κρητική ιστορία και τους αγώνες των Κρητικών για την απελευθέρωσή τους. Από το 2007 είναι επισκέψιμο δύο φορές τη βδομάδα. Δίπλα βρίσκεται και το μικρότερο «νησί των κουνελιών». Συνεχίσαμε ανηφορίζοντας τον δρόμο προς τη Μαλάξα. Σταματήσαμε να επισκεφτούμε την αρχαία Απτέρα που βρίσκεται στο χαμηλό ύψωμα Παλιόκαστρο. Η θέα από εκεί ήταν εκπληκτική με τον πανέμορφο κόλπο της Σούδας στα βόρεια και την επιβλητική οροσειρά των Λευκών Ορέων στα νότια. Η αρχαία Απτέρα ιδρύθηκε τον 8ο π. Χ. αιώνα και κατοικήθηκε αδιάλειπτα μέχρι τον 7ο μ. Χ. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει το κάστρο, δύο μικρούς δωρικούς ναούς, έναν άλλο μεγαλύτερο, ένα δημόσιο κτίριο με κόγχες, το θέατρο, τα λουτρά και δύο νεκροταφεία. Τα εντυπωσιακότερα για το μέγεθος και τη διατήρησή τους μνημεία είναι οι ρωμαϊκές δεξαμενές. Ο αρχαιολογικός χώρος της Απτέρας είναι επισκέψιμος καθημερινά από τις 8:30 έως τις 15:00, εκτός Δευτέρας. Συνεχίσαμε με το λεωφορείο στους στενούς δρόμους της περιοχής μέχρι το χωριό Κατωχώρι του δήμου Κεραμειών (υψόμετρο 300 μ). Λίγο έξω από το χωριό ξεκινούσε το Φαράγγι του Δίκταμου (γνωστό και σαν Φαράγγι Κατωχώρι ή Στύλου). Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα Χανιώτικα φαράγγια που δεν έχει κατεύθυνση βορρά προς νότο. Πριν ξεκινήσουμε το περπάτημα ορμήσαμε στις φορτωμένες με ώριμα και ζουμερά μούρα μουριές. Ήταν σκέτη απόλαυση. Το μονοπάτι προχωρούσε αρχικά στην δεξιά πλευρά του φαραγγιού και στη συνέχεια μας οδηγούσε στην κοίτη. Από νωρίς βρεθήκαμε να περπατάμε στη σκιά ψηλών και πλατύφυλλων δέντρων. Μεγάλα πλατάνια με εντυπωσιακούς κορμούς και χοντρά κλαδιά, πρίνοι και βελανιδιές. Νοιώθαμε προστατευμένοι από την δυνατή ζέστη του μεσημεριού. Μικρές λιμνούλες νερού μας χάρισαν ακόμα μεγαλύτερη δροσιά και όμορφες εικόνες με τις αντανακλάσεις των δέντρων και των φυλλωμάτων πάνω τους να λάμπουν. Μακριές κληματσίδες που κρέμονταν από τα δέντρα μας θύμισαν τον γνωστό ήρωα του δάσους των παιδικών κόμικς και μάλιστα λίγο μετά βαλθήκαμε να σκαρφαλώνουμε και να κρεμιόμαστε και εμείς στα κλαδιά των δέντρων προσπαθώντας να τον μιμηθούμε.. Το μονοπάτι διέσχιζε την κοίτη, περνούσε απέναντι, ανεβοκατέβαινε με μικρές κλίσεις και μετά επέστρεφε ξανά στην κοίτη του φαραγγιού. Σε όλη τη διαδρομή συναντούσαμε μικρά ή και μεγαλύτερα κατσίκια που ξεκουράζονταν στην δροσερή σκιά των βράχων. Το έδαφος της κοίτης το αποτελούσε λεπτή ποταμίσια άμμος αλλά και μικρά και μεγάλα βράχια, λειασμένα από τα νερά του ποταμού. Σε πολλά σημεία είχαν δημιουργηθεί στενά περάσματα ή «τσουλήθρες» ανάμεσα σε βράχια τα οποία περνούσαμε εύκολα με λίγη προσοχή και περισσότερη διασκέδαση. Κάπου είχαν τοποθετήσει και μια μικρή ξύλινη σκάλα για διευκόλυνση.
Τα πλευρικά τοιχώματα του φαραγγιού ήταν κρημνώδη, αρκετά κάθετα και αποτελούνταν από ασβεστολιθικά πετρώματα με ποικίλους χρωματισμούς και σχηματισμούς. Πάνω τους φύτρωναν διάφορα φυτά και λουλούδια. Ανάμεσα τους και το διάσημο βότανο της Κρήτης, ο δίκταμος ή έρωντας ή στοματόχορτο ( Origanum dictamnus), το οποίο βέβαια έχει δώσει το όνομα του στο συγκεκριμένο φαράγγι. Μόνο που εξαιτίας της εντατικής συλλογής του δεν μπορείς πλέον να το βρεις παρά μόνο στα ψηλότερα και πιο απόκρημνα σημεία των τοιχωμάτων. Άλλο κυρίαρχο φυτό ήταν οι πικροδάφνες που στόλιζαν με τα έντονα ροζ άνθη τους το φαράγγι. Κάναμε αρκετές στάσεις στη διαδρομή μας για να απολαύσουμε τη δροσιά κάτω από τη σκιά των δέντρων. Ευτυχώς φυσούσε ένα απαλό αεράκι που μας δρόσιζε στα πιο εκτεθειμένα στις ακτίνες του ήλιου σημεία του φαραγγιού.
Μετά από πορεία περίπου 4 ωρών φτάσαμε στην έξοδο του, στον οικισμό Φαράγγι. Λίγο αργότερα συναντήσαμε τον ασφαλτόδρομο που μας οδήγησε στο χωριό Στύλος. Το χωριό αυτό που απέχει από τα Χανιά 17 χλμ είναι πολύ όμορφο με άφθονες πηγές νερού, θεόρατα πλατάνια και παλιές εκκλησίες. Ξεκουραστήκαμε στην πλατεία του χωριού και δροσιστήκαμε με παγωτά και κρύους χυμούς. Είδαμε και ένα τεράστιο απολίθωμα εκτεθειμένο σε κοινή θέα στην είσοδο του χωριού. Επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε για την παραλία. Ανυπομονούσαμε να βουτήξουμε στη θάλασσα για να δροσιστούμε. Μετά από μισή ώρα περίπου φτάσαμε στην Γεωργιούπολη και καταλήξαμε στην παραλία «Καλυβάκι», ένα μέρος ειδυλλιακό με όμορφη αμμουδιά και θάλασσα με γαλάζια γαλήνια νερά και ένα μικρό εκκλησάκι να επιπλέει σχεδόν στον αφρό. Είχε έρθει η ώρα για την ανταμοιβή μας μετά από τον κόπο όλης της μέρας.. Τα γλυκά νερά του γειτονικού ποταμού δημιουργούσαν ένα περίεργο φαινόμενο: το πάνω στρώμα της θάλασσας ήταν παγωμένο και το κάτω ζεστό!
Η λύση για να μην κρυώνουμε ήταν να κολυμπάμε υποβρυχίως.. Όπως και να έχει απολαύσαμε το μπάνιο μας με το παραπάνω. Έπειτα ξαπλωμένοι στις ξαπλώστρες της παραλίας αφεθήκαμε να ταξιδεύουμε στο βάθος της θάλασσας και τα βάθη του νου μας. Ονειρευόμασταν νέες περιπέτειες για το κοντινό και το μακρινό μέλλον. Επιστρέψαμε στην πραγματικότητα με τις μυρωδιές από τα σουβλάκια της διπλανής καντίνας τα οποία γευτήκαμε με τη συνοδεία παγωμένης μπύρας. Το φως της μέρας ήταν ακόμα δυνατό όταν ξεκινήσαμε για να επιστρέψουμε στο Ηράκλειο. Διανύαμε εξάλλου το θερινό ηλιοστάσιο, τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου δηλαδή. Και εμείς την είχαμε εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Μια πολύ όμορφη εκδρομή άψογα οργανωμένη από τον αρχηγό της Χρήστο Οικονομάκη, με μια ευχάριστη και κεφάτη παρέα. Φτάσαμε το βραδάκι στο Ηράκλειο, η παρέα σκόρπισε ανανεώνοντας το ραντεβού της για το επόμενο Σαββατοκύριακο για την εκδρομή της Αγ. Ειρήνης – Σούγιας – Παλιόχωρας.

