
Εκείνο το βροχερό βράδυ του Ιούνη ο ΟΦΗ έκανε την Κρήτη να δακρύσει από χαρά, συγκίνηση και υπερηφάνεια. Ένα ολόκληρο νησί παλλόταν από ενθουσιασμό και... χόρευε στους ρυθμούς του ΟΦΗ που με ήρωα τον Μύρωνα Σηφάκη “πήρε το Κύπελλο και το έφερε στην Κρήτη”, όπως έλεγε και η φωνή του Γιάννη Αργυρίου που έκανε την περιγραφή εκείνου του τελικού, για λογαριασμό της ΕΤ-2.
Ο ΟΦΗ εκείνης της εποχής ήταν ΟΜΑΔΑ με όλη τη σημασία της λέξης. Με ένα προπονητή που αργότερα έγινε σύμβολο, παραμένοντας επί 15 συνεχή χρόνια στον πάγκο της ομάδας (Έϊγκε Γκέραρντ) και με ποδοσφαιριστές που ξεχείλιζαν από ποιότητα, εμπειρία και ταλέντο. Είχε να αντιμετωπίσει στον τελικό μια εξίσου πολύ καλή ομάδα, με παίκτες όπως ο Χατζηπαναγής και ο Κωφίδης, που κατέβαινε στον τελικό ως το μεγάλο φαβορί. Ο ΟΦΗ κατέθεσε στο τερέν του ΟΑΚΑ την κρητική ψυχή του και με την βοήθεια της τύχης και του Σηφάκη που βρέθηκε συμπτωματικά στην 11άδα, κατάφερε να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο, κατακτώντας τον πρώτο και μοναδικό ως τώρα τίτλο της ιστορίας του.

