Ο κ. Μπιρλιράκης καταθέτει ακόμα άκρως ενδιαφέρουσες και καινοτόμες προτάσεις σχετικά με τον υπολογισμό και την καταβολή των αγροτικών επιδοτήσεων, προκειμένου να επικεντρωθούν στα βιολογικά προϊόντα.
Η πρόταση του κ Μπιρλιράκη απευθύνεται πρώτα και κύρια στον ίδιο τον αγροτικό κόσμο του νησιού, τους φορείς και τις αρχές. Επίσης, στους βουλευτές του νησιού και την κυβέρνηση. Ως έμπειρος συνεταιριστής, παραγωγός και ο ίδιος ο κ. Μπιρλιράκης, γνωρίζει πολύ καλά ότι η μετατροπή της Κρήτης σε βιολογικό νησί δεν είναι απλή υπόθεση. Τονίζει όμως ότι η απόκτηση brand name βιολογικού νησιού, αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη του αγροτικού τομέα και του τουρισμού, που αποτελούν τους πυλώνες στήριξης της τοπικής οικονομίας.
Ο κ. Μπιρλιράκης, στην επιστολή του αναφέρει ότι χρειάζεται «να μπούμε στον πράσινο χορό. Και μάλιστα από τους πρώτους. Πώς; Μετατρέποντας καταρχήν όλη την αγροτική παραγωγή του νησιού σε βιολογική. Με απώτερο σκοπό η Κρήτη (με την προσθήκη και των άλλων πακέτων της πράσινης ανάπτυξης όπως το ενεργειακό) να γίνει διεθνώς γνωστή ως Πράσινο νησί. Να αποκτήσει ένα brand name νέας κοπής. Ως το μέρος που αξίζει να ζεις. Πέραν του ήλιου και της θάλασσας. Πέραν της ιστορίας, του πολιτισμού και των λοιπών ιδιοτήτων - πλεονεκτημάτων μας που κατά κανόνα ανακυκλώνουμε μεταξύ μας» επισημαίνει ο κ. Μπιρλιράκησ.
Είναι ρεαλιστικό;
Κατά τον κ. Μπιρλιράκη, «μπορεί, τουλάχιστον θεωρητικά η παραγωγή μας να γίνει καθ΄ ολοκληρία βιολογική. Είμαστε ως νησί απομονωμένος τόπος. Δεν έχουμε απαιτητικές σε χημικές εισροές (λιπάνσεις, φυτοφάρμακα) καλλιέργειες. Η υπάρχουσα τεχνολογία επί των βιολογικών εισροών ήδη καλύπτει ικανοποιητικά τις απαιτήσεις των καλλιεργειών μας και επειδή είναι συνεχώς εξελισσόμενη θα τις καλύπτει στο άμεσο μέλλον αποτελεσματικότερα και οικονομικότερα (ιδίως αν αποτελέσουμε μεγάλη αγορά για τις βιομηχανίες του χώρου). Έχουμε τοπικά ερευνητικά και επιστημονικά ιδρύματα - εν πολλοίς αποσυνδεδεμένα από την παραγωγή που θα τους δοθεί η ευκαιρία να ενεργοποιηθούν. Και πάνω απ΄ όλα: Έχουμε εύστροφους ανθρώπους.
Να πεισθούν οι παραγωγοί
Η βιολογική γεωργία δεν είναι κάτι απλό, τονίζει ο ίδιος. Δεν είναι μόνο απόκτηση τεχνογνωσίας, απαιτεί μια ευρύτερη αλλαγή οπτικής. Η ευαισθητοποίηση και συστράτευση της τοπικής κοινωνίας μέσω της ενεργοποίησης της τοπικής αυτοδιοίκησης, των επιστημονικών ιδρυμάτων, των ΕΑΣ, της Εκκλησίας, ακόμα και επιφανών Κρητών είναι απαραίτητη. Η Κρήτη - Πράσινο νησί πρέπει να γίνει η νέα μας Μεγάλη Ιδέα. Η βιολογική παραγωγή η πρώτη μας μάχη. Όχι ότι θα πάρουμε την Πόλη. Δεν θα έρθει καμία εποχή παχιών αγελάδων. Δεν θα πουλάμε τα προϊόντα μας πανάκριβα. Απλά να τα πουλάμε χωρίς να «μπαίνουμε μέσα» πρέπει να είναι ο σκοπός. Και το μόνο τρόπο που βλέπω είναι να μπορούμε κάποια στιγμή να βγούμε στην αγορά, μέσα σε ένα ευρωπαϊκό τοπίο πράσινης κατεύθυνσης, και να λέμε στις μεγάλες πολυεθνικές: Έχουμε ως Κρήτη 100.000 τόνους πράσινο λάδι (βιολογικό), 200.000 πράσινα αρνιά (βιολογικά) κλπ. Τα «ποιοτικά» προϊόντα, τα ΠΟΠ, οι κλαδικές διαρθρώσεις κλπ δεν φτάνουν. Θα ήταν κάποια λύση - είκοσι χρόνια πριν. Σήμερα μόνο «ακραίες», καινοτομικές πολιτικές μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα.
Άλλο μοντέλο σύνδεσης αγροτικού τομέα και τουρισμού
Κατά τον κ. Μπιρλιράκη, είμαστε μια κατά κύριο λόγο τουριστική περιοχή - δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε αγροτική ανάπτυξη ή πολιτική προώθησης των προϊόντων μας ερήμην του τουρισμού. Πρέπει να προσφέρουμε, να διαφημίζουμε την Κρήτη ως σύνολο, ως ολοκληρωμένο τουριστικό - περιβαλλοντικό - διατροφικό πακέτο. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις εξαγωγές, αλλά και στο «εσωτερικό» μέτωπο. Λέμε λέμε π.χ. για τη σύνδεση γεωργίας - τουρισμού. Γιατί δεν χρησιμοποιούν οι ξενοδόχοι μας τα τοπικά προϊόντα κλπ. Μα είναι εύλογο με βάση το επίπεδο του τουρισμού μας και σε εποχές οικονομικής κρίσης να μην κάνουν κάτι από το οποίο δεν θα έχουν ανταποδοτικό όφελος. Ο τουρίστας που έρχεται σήμερα στην Κρήτη δεν την διαφοροποιεί από οποιοδήποτε άλλο μέρος με ήλιο και θάλασσα. Και θέλει να τη βγάλει όσο πιο φτηνά γίνεται. Ο τουρίστας, όμως, που θα έρθει στη Κρήτη ως Πράσινο νησί θα απαιτήσει καθαρό περιβάλλον, θα απαιτήσει και «καθαρά» προϊόντα. Ο πράσινος τουρίστας είναι εν τέλει αυτός θα βάλει τα τοπικά προϊόντα στα ξενοδοχεία. Δηλαδή η αγορά και όχι η όποια κρατική παρέμβαση. Που ακόμα κι αν είναι σύννομη, θα σηματοδοτεί μια πολιτική προστατευτισμού που ως πρακτική μα και ως νοοτροπία δεν μας συμφέρει. Πρέπει να ανοιχτούμε στην αγορά για να κερδίσουμε κι όχι να κλείσουμε για να μην χάσουμε. Έχουμε ήδη χάσει.
Αλλαγές στην καταβολή των επιδοτήσεων
Επίσης, χρειάζεται σύμφωνα με τον κ Μπιρλιράκη, αλλαγή του συστήματος των γεωργικών επιδοτήσεων. Αυτό νομίζω είναι το κλειδί της υπόθεσης. Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Χρειάζεται οικονομικό κίνητρο. Η πρόταση μου είναι να επιδοτείται στην Κρήτη αποκλειστικά και μόνο η βιολογική παραγωγή. Και τονίζω την λέξη παραγωγή. Δεν έχει νόημα να επιδοτούμε πρόβατα που κάνουν βόλτα στα βουνά ή παρατημένες ελιές. Πρέπει να αποσυνδεθεί η έννοια της γεωργικής επιδότησης από την έννοια της κοινωνικής πολιτικής (που δεν είναι και κοινωνική πολιτική: μεταθέτει απλώς τα κοινωνικά προβλήματα καθιστώντας τα όλο και πιο εκρηκτικά). Αν τα εκατοντάδες εκατομμύρια γεωργικών επιδοτήσεων που δίνονται στην Κρήτη πήγαιναν στους παραγωγούς που μοχθούν και επενδύουν, αν πήγαιναν στις πραγματικές ποσότητες παραγόμενου κρέατος, γάλακτος, λαδιού - απλά θα έπιαναν τόπο. Γιατί θα ήταν ικανά να στηρίξουν όχι μόνο τον παραγωγό (τόσο οικονομικά όσο και ηθικά: να μην βλέπει πλέον ανθρώπους που δεν παράγουν τίποτα να παίρνουν πιο πολλά λεφτά απʼαυτόν) αλλά και οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια όπως αυτή της βιολογικής γεωργίας (που επιφέρει αρχικά και αύξηση του κόστους παραγωγής και μείωση της παραγωγής). Κάτι τέτοιο βέβαια προσκρούει στην καταρχήν πολιτική της Ε.Ε. να μην επιδοτείται η παραγωγή. Αλλά αν επιδοτούμαστε ως φύλακες του περιβάλλοντος, υπάρχει καλύτερος φύλακας από τον βιοκαλλιεργητή; Μπιρλιράκης: «Ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι και εμείς!»
Ζούμε διαχειριζόμενοι πράγματα που μας χαρίστηκαν: Το κρητικό κλίμα, την κρητική γη, τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι κι εμείς, τονίζει ο κ. Μπιρλιράκης. Μέχρι τώρα μόνο καταγράφουμε προβλήματα και παρακολουθούμε τι κάνουν οι άλλοι (οι Ισπανοί, οι Ιταλοί) ελπίζοντας σε μια ξηρασία, σε μια οικονομική χρεοκοπία για να απομείνει ένα κομμάτι πίτας για μας. Πρέπει να βγούμε μπροστά.
Προσωπικά είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η βιολογική παραγωγή και ευρύτερα η πράσινη ανάπτυξη της Κρήτης είναι ο τρόπος να βγούμε μπροστά. Δυσκολίες και αντιδράσεις θα υπάρξουν. Αν όμως σήμερα ξεκινήσουμε, συζητήσουμε, συμφωνήσουμε, αν μαζικά κινητοποιηθούμε, αν καταφέρουμε να μπολιάσουμε τα πατροπαράδοτα πλεονεκτήματα της Κρήτης με ποιότητα ζωής, τεχνολογία και περιβαλλοντικό σεβασμό, σε λίγα χρόνια θα ζούμε σε μια άλλη Κρήτη, παγκοσμίως μοναδική.
