Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr
Κείμενο: Άννα Μύρωνος Σφακιανάκη
Φωτογραφίες: Πατμανίδης Κώστας, Ταμιωλάκη Φωτεινή.
Την Κυριακή 17 Μαϊου πραγματοποιήθηκαν δύο ταυτόχρονες εκδρομές από τον Όμιλο Φίλων Βουνού και Θάλασσας, μία πεζοπορική (Αλόιδες, Μονή Βωσάκου, Απλαδιανά) και μία ορειβατική εκδρομή στον Κουλούκωνα (Ταλαία Όρη). Έχοντας ήδη λάβει μέρος σε δυο τρεις πεζοπορικές εκδρομές, αποφάσισα ότι ήταν ώρα να κάνω και την πρώτη μου ορειβατική... Αφού εξοπλίστηκα με τα απαραίτητα, ξύπνησα το πρωί της Κυριακής με ανυπομονησία για την καινούρια μου εμπειρία. Ήδη από το ταξίδι με το λεωφορείο φάνηκε ότι ο καιρός θα ήταν με το μέρος μας. Σύννεφα κάλυπταν τον ήλιο κατά περιόδους και υπόσχονταν μια σκιερή ανάβαση. Αφήσαμε τους πεζοπόρους στις Αλόιδες και συνεχίσαμε με το λεωφορείο μέχρι τη διακλάδωση για τα Μουρτζανά. Εκεί αποβιβαστήκαμε και είδαμε μπροστά μας να ορθώνεται στα 1076 μ. ο Κουλούκωνας, η ψηλότερη κορυφή των Ταλαίων Ορέων, και κατά την ελληνική μυθολογία, η κατοικία του Τάλω, ενός ‘ρομπότ’ που κατασκεύασε ο Ήφαιστος για να προστατεύει την Κρήτη.
Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής μας ήταν για περίπου μισή ώρα ένας ελαφρά ανηφορικός χωματόδρομος, ό,τι έπρεπε για ζέσταμα, ο οποίος περνούσε μέσα από χωράφια και οπωροφόρα δέντρα. Λίγο πριν ξεκινήσουμε το δεύτερο κομμάτι της διαδρομής, το οποίο ολοκληρώσαμε σε περίπου 1,5 ώρα, άρχισαν να πέφτουν μερικές χοντρές ψιχάλες, τις οποίες καλωσορίσαμε με ανακούφιση, καθώς είχαν αρχίσει τα δύσκολα! Ο Κουλούκωνας είναι όρος αρκετά πετρώδες και με μεγάλη κλίση. Όποτε η κούραση ή ο ήλιος, που κατά καιρούς αποκαλυπτόταν πίσω από τα σύννεφα, ανέκοπταν το ρυθμό μας, ο αρχηγός μας, Κώστας Αλιφιεράκης, μας θύμιζε να κοιτάξουμε την καταπληκτική θέα πίσω μας. Όσο ανεβαίναμε άρχιζε να φαίνεται ο κάμπος με οικισμούς του Δήμου Κουλούκωνα και η κοιλάδα του Μυλοποτάμου, ενώ ακριβώς αντίκρυ μας ο Ψηλορείτης, ακόμα κατά τόπους χιονισμένος.
Κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση λίγο πριν το τρίτο και τελευταίο μισάωρο της ανάβασης. Ξεκινώντας συναντήσαμε μια ομάδα ορειβατών από το Ρέθυμνο, η οποία κατέβαινε από την κορυφή. Τόσο τα δέντρα που σχημάτιζαν ένα αραιό δάσος, όσο και η κλίση που ελαττωνόταν, έκανε το τελείωμα της διαδρομής πιο ευχάριστο. Χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στην κορυφή! Ανάψαμε ένα κερί στο μικρό, πετρόχτιστο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού και ξεκουραστήκαμε για μισή ώρα, απολαμβάνοντας τη θέα που αποζημίωνε με το παραπάνω κάθε ταλαιπωρία που μπορεί να υποστήκαμε στο δρόμο. Γύρω-γύρω βοσκότοποι και πιο κάτω πράσινες πεδιάδες. Προς την ανατολή συνέχιζαν τα Ταλαία όρη με άλλες κορυφές τους που έκρυβαν πίσω τους τη Μονή Βωσάκου. Χαμηλώνοντας το βλέμμα μας μπορούσαμε να δούμε το χωματόδρομο απ’ όπου θα περνούσαν σε λίγο οι φίλοι μας πεζοπόροι για να φτάσουν στα Απλαδιανά για την τελική μας συνάντηση. Προς το βορρά εκτεινόταν ένα πέλαγος καταγάλανο και ήρεμο σαν καθρέπτης. Ίσια μπροστά μας, προς το νότο, οι γραμμές από τα χιόνια στις κορυφές του Ψηλορείτη σχημάτιζαν... μα νομίζω, ένα χαμόγελο στους ορειβάτες που κατάφεραν να τον κοιτάζουν χωρίς πια να χρειάζεται να σηκώνουν ψηλά το κεφάλι -ή ήταν η ιδέα μου;
Η κατάβαση της ομάδας έγινε από το ίδιο μονοπάτι. Μόνο δύο τολμηροί ορειβάτες, από τους δώδεκα, κατέβηκαν πολύ πιο σύντομα από την πίσω πλευρά του βουνού, η οποία, λόγω έλλειψης δέντρων και υπερβόσκησης, είναι πολύ βραχώδης και χωρίς καλά δοκιμασμένο μονοπάτι. Η κατάβαση, αν και κράτησε πάνω από δύο ώρες, κύλισε ξεκούραστα και όμορφα με τη διήγηση ανεκδότων και ιστοριών. Συνολικά η πορεία μας κράτησε 5,5 ώρες με διαλείμματα που δεν υπερέβησαν την 1,5 ώρα. Το λεωφορείο μας περίμενε στο ίδιο σημείο και επιβιβαστήκαμε για να πάμε στα Απλαδιανά, όπου μας περίμεναν οι πεζοπόροι. Τέλος, κάναμε μια στάση για φαγητό στη Δροσιά (Γενί Γκαβέ), γνωστή για τη γαστρονομική της κουλτούρα, και επιστρέψαμε στο Ηράκλειο με όλες τις αισθήσεις μας πλήρως ικανοποιημένες. Η πρώτη μου ορειβατική εκδρομή είχε στεφθεί με επιτυχία!

