Κείμενο Φωτογραφίες Άρια Χατζηβασίλη

Καθώς ο Μάιος βάδιζε προς το τέλος του είχε πια αρχίσει να μυρίζει καλοκαιράκι. Μετά από την ανάβαση στον Ψηλορείτη την προηγούμενη Κυριακή, αυτή η εκδρομή που συνδύαζε περπάτημα σε ένα από τα ωραιότερα φαράγγια της Κρήτης και μπάνιο στις μαγευτικές ακτές του Λιβυκού πελάγους, φάνταζε ιδανική. Είναι από τις εκδρομές εκείνες που τις απολαμβάνεις ξανά κάθε φορά σα να είναι η πρώτη φορά. Η συμμετοχή ήταν πολύ μεγάλη, το λεωφορείο γέμισε ασφυκτικά, με λύπη μας αφήσαμε πίσω απογοητευμένους μερικούς από τους φίλους μας που δεν πρόλαβαν έγκαιρα να γραφτούν στην εκδρομή. Ξεκινήσαμε πολύ νωρίς το πρωινό του Σαββάτου καθώς η διαδρομή μέχρι την Αράδαινα θα ήταν αρκετά μακρινή. Κάναμε μία ενδιάμεση στάση στο χωριό Βρύσες για ένα δυναμωτικό πρωινό με γιαούρτι και μέλι. Έπειτα αρχίσαμε την ανάβαση προς το Οροπέδιο Ασκύφου και από εκεί περνώντας από τον καινούργιο δρόμο με τα τούνελ βρεθήκαμε στη Χώρα Σφακίων. Συνεχίσαμε προς την Ανώπολη και ενώ είχαμε πια εντελώς εξοντωθεί από τις συνεχείς στροφές του δρόμου, φτάσαμε επιτέλους στον εγκαταλειμμένο οικισμό της Αράδαινας που κρέμεται κυριολεκτικά στο χείλος του εντυπωσιακού ομώνυμου φαραγγιού. Όσοι το αντίκριζαν για πρώτη φορά έμειναν εκστασιασμένοι να το κοιτάζουν, με ένα βαθμό ιλίγγου βέβαια, καθώς διέσχιζαν τη μεγάλη μεταλλική γέφυρα που ενώνει τις δύο πλευρές του. Το βάθος του φαραγγιού φτάνει τα 138 μ. και γι αυτό προσελκύει πολλούς φανατικούς οπαδούς του bungy jumping. Μας δόθηκε αρκετός χρόνος για να ανασυνταχθούμε πριν ξεκινήσουμε την πορεία μας. Διασχίσαμε τον ερειπωμένο οικισμό που κατοικείται πλέον μόνο από αιγοπρόβατα. Η εκκλησία του χωριού αποτελεί ένα από τα πιο καλά διατηρημένα κτίσματα. Ένα φιδογυριστό πετρόκτιστο μονοπάτι μας οδήγησε κατηφορίζοντας στην κοίτη του φαραγγιού. Από ψηλά ακούγονταν εκκωφαντικός ο βρυχηθμός των αυτοκινήτων που διέσχιζαν την γέφυρα. Τα πλευρικά τοιχώματα του φαραγγιού ορθώνονταν επιβλητικά δίπλα μας κάνοντας μας να νοιώθουμε μικροσκοπικοί. Ο καιρός ήταν ευνοϊκός, όχι ιδιαίτερα ζεστός με μια ελαφριά συννεφιά που μας προφύλασσε από τον ήλιο. Η διαδρομή ήταν πανέμορφη. Τα τοιχώματα του φαραγγιού αναπτύσσονταν με ποικίλους σχηματισμούς και αποχρώσεις των πετρωμάτων τους, που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Μέσα στην κοίτη μικροί ή μεγάλοι βράχοι διαμόρφωναν το τοπίο, δημιουργώντας πλατώματα και στενέματα κατά τόπους. Την εικόνα ολοκλήρωναν τα μικρά καφετιά και μαύρα κατσίκια, που βρίσκονταν, με μαγικό τρόπο λες, σκαρφαλωμένα σε απίθανα σημεία στα σχεδόν κάθετα τοιχώματα του φαραγγιού. Σε όλη τη διαδρομή το μονοπάτι ήταν πολύ καλά σηματοδοτημένο, με κόκκινα σημάδια και μικρούς σωρούς από πέτρες και ξυλαράκια. Σε ένα σημείο το πέρασμα γινόταν δύσκολο ανάμεσα από κάθετους απόκρημνους βράχους που για να τους κατέβεις έπρεπε να χρησιμοποιήσεις ένα σταθερό σχοινί και μια ψηλή κατακόρυφη μεταλλική σκάλα. Το εγχείρημα ήταν αρκετά διασκεδαστικό, προσφέροντας μας ωραία στιγμιότυπα. Εναλλακτικά, για όσους έρχονταν για πρώτη φορά ή έπασχαν από υψοφοβία, υπήρχε ασφαλέστερη διέλευση από το μονοπάτι στο πλάι του φαραγγιού. Μετά από το σημείο αυτό, το μονοπάτι συνέχιζε ομαλά στην κοίτη του φαραγγιού. Η βλάστηση ήταν πλούσια με πολλά φυτά και αγριολούλουδα που φύτρωναν σκαρφαλωμένα στα τοιχώματα αλλά και πολλούς θάμνους και δέντρα μέσα στο φαράγγι. Μια πανδαισία από πικροδάφνες χρωμάτιζαν το τοπίο σε έντονο ροζ. Συναντήσαμε στα αριστερά μας το μονοπάτι που οδηγούσε στο χωριό Λιβανιανά, διαδρομή επίσης πολύ όμορφη. Εν τω μεταξύ τα σύννεφα απομακρύνθηκαν και οι ζεστές ακτίνες του ήλιου μάς ζέσταιναν βαθιά και μας τραβούσαν, σα να μας είχαν δεμένους, να βρεθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε στην όμορφη παραλία Διαλισκάρι ή Άσπρα Μάρμαρα. Πραγματικά, μετά από λίγο το φαράγγι έφτασε στο τέλος του και μπροστά μας απλώθηκε η εκπληκτική παραλία, στρωμένη με λεπτά βότσαλα και πλαισιωμένη από λεία ασβεστολιθικά πετρώματα σε χρώματα λευκό και μελί. Ξεπεράσαμε τον στιγμιαίο δισταγμό μας λόγω της θερμοκρασίας του νερού και βουτήξαμε στα πεντακάθαρα νερά. Περιηγηθήκαμε στις γύρω σπηλιές με τα πολύχρωμα τοιχώματα όπου πειραματιστήκαμε με την καινούργια μας αδιάβροχη φωτογραφική μηχανή. Την υπόλοιπη ώρα οι περισσότεροι μείναμε ξαπλωμένοι στην παραλία, ενώ κάποιοι άλλοι δροσίστηκαν στην καφετέρια που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την παραλία. Αργότερα συνεχίσαμε το περπάτημα στο παραλιακό μονοπάτι Ε4, που είτε σκαρφάλωνε ψηλά δίπλα σε απόκρημνα βράχια είτε κατέβαινε χαμηλά στην ακτή, δίπλα στο κύμα. Προσπεράσαμε τον οικισμό Λύκος, ανεβήκαμε έναν λόφο και σύντομα φτάσαμε στο τέρμα της διαδρομής της πρώτης μέρας, τον Φοίνικα. Είναι ένας μικρός οικισμός, χτισμένος σε έναν πολύ γραφικό και ήσυχο όρμο. Μια μικρή ομάδα ατόμων θα έμεναν το βράδυ στο Λουτρό. Οι υπόλοιποι τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια ή στην .. ύπαιθρο και συνεχίσαμε με μπάνιο, παιχνίδι ή ξεκούραση μέχρι την ώρα του βραδινού φαγητού που όλοι μαζί απολαύσαμε στο μπαλκόνι της ταβέρνας με το κύμα να σκάει κάτω από τα πόδια μας και τον έναστρο νυχτερινό ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας. Την Κυριακή ξυπνήσαμε φρέσκοι και ορεξάτοι, φάγαμε πρωινό και μέχρι την ώρα της αναχώρησης επιδοθήκαμε σε απολαύσεις της προτίμησης μας: μπάνιο, βόλτα στους πέριξ λόφους, χαλάρωμα. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί λίγο μετά τις 10, συνεχίζοντας πάλι στο μονοπάτι Ε4. Ανεβήκαμε ένα λόφο και επισκεφτήκαμε τα ερείπια ενός μεσαιωνικού Κάστρου. Μετά από λίγο φτάσαμε στο Λουτρό, ένα γραφικό χωριουδάκι σε λευκό και γαλάζιο, χτισμένο μέσα σε φυσικό λιμανάκι. Εκεί συναντηθήκαμε με τους υπόλοιπους και όλοι μαζί συνεχίσαμε την παραλιακή διαδρομή μας. Το μονοπάτι αλλού γυμνό και βραχώδες, αλλού πλαισιωμένο με ροζ πικροδάφνες κρεμόταν πάνω από τη θάλασσα. Τα γαλάζια νερά του Λιβυκού Πελάγους αγκάλιαζαν τις δαντελωτές ακτές, τα βράχια και τις κοντινές παραλίες και έπειτα απομακρύνονταν στα ανοιχτά, παρασύροντας το βλέμμα και το νου μας. Η ζέστη του μεσημεριού είχε ενταθεί, αλλά ευτυχώς φυσούσε ένα ελαφρύ αεράκι που μας δρόσιζε. Το μονοπάτι για λίγο απομακρύνθηκε από τη θάλασσα και διασχίζοντας μια καταπράσινη πλαγιά μάς οδήγησε σε ένα μικρό ξωκλήσι, όπου όμως δεν μας υποδέχτηκε το κατσικάκι που πέρυσι ήταν στημένο σαν φύλακας στο καμπαναριό. Συνεχίσαμε στην πλαγιά μέχρι την καμπή της. Εκεί ακριβώς βρεθήκαμε σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της διαδρομής. Μπροστά μας απλωνόταν η απέραντη παραλία των Γλυκών Νερών οριοθετημένη από ένα κατακόρυφο τοίχωμα. Μικρά αλμυρίκια κατά μήκος της παραλίας προσφέρουν σκιά και μια πράσινη νότα. Στην πέρα άκρη μεγάλα βράχια παρέχουν επίσης σκιά και σχετική απομόνωση. Διασκορπιστήκαμε και αράξαμε για να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε το μπάνιο μας. Το νερό δροσερό έως κρύο, αλλά ομολογουμένως άκρως αναζωογονητικό. Για μένα η καλοκαιρινή κολυμβητική περίοδος άρχιζε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αργότερα ετοιμαστήκαμε και πάλι για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, στο οποίο το μονοπάτι ακροβατούσε κατά μήκος της απόκρημνης ακτής ενώ σε κάποιο σημείο ήταν κυριολεκτικά σκαμμένο στο πέτρινο τοίχωμα. Καταλήξαμε στο δρόμο λίγο πριν από τη Χώρα Σφακίων όπου επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο. Μετά από την απαραίτητη στάση στο χωριό Ασκύφου για να γευτούμε τις ονομαστές σφακιανές πίτες, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Φτάσαμε στο Ηράκλειο αργά το βράδυ, όλοι ενθουσιασμένοι, απογοητευμένοι μόνο για την απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Όμως ήμουν σίγουρη πως το βράδυ στον ύπνο μου θα συνέχιζα μέχρι το πρωί να κολυμπάω στα γαλάζια γλυκά νερά.. Ένα ευχαριστώ οφείλουμε στον αρχηγό της εκδρομής Χρήστο Ασαργιώτη για την επιτυχή της διοργάνωση. Καλό καλοκαίρι!