ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
Μια περίοδο που ήταν πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος, επισκέφθηκε μια στρατιωτική μονάδα στα σύνορα, τότε που είχαμε πάρε - δώσε με τους Τούρκους στην Ανατολική Θράκη, για να τους τονώσει το ηθικό.
Η μονάδα είχε πολλούς Κρητικούς και όταν είδανε το Βενιζέλο, αρχίσανε όλοι μαζί και φωνάζανε:
- Δε μασε φτάνει το φαϊ!.. Δε μασε φτάνει το φαϊ!... Και γινότανε μεγάλη φασαρία.
Στένει ο Βενιζέλος τριάντα στρατιώτες στη σειρά και βάνει στο χέρι του πρώτου μια χαχαλιά χώμα, πάσπαλη, και του λέει να το δίδει ο ένας του αλλουνού, ίσαμε να φτάξει στο τέλος. Στου τελευταίου το χέρι έφτασε μόνο λίγη σκόνη.
- Είδετε κι αμοναχοί σας, τους είπε ο Βενιζέλος, άμα αλλάξει το πράμα πολλά χέρια, χάνεται. Πέμπομε κι εμείς λεφτά και τρόφιμα, μα στο καζάνι του λόχου φτάνει λίγο. Άμα γυρίσω στην Αθήνα, θα το διορθώσω.
Και ησυχάσανε αμέσως οι στρατιώτες.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν ήτανε μόνο ένας μεγάλος πολιτικός, αλλά είχε και πρακτικό μυαλό, για να πείθει τον κόσμο και να καθησυχάζει τα πνεύματα.
Καταγραφή: 10-8-96
Ελευθέριος Δουραμπέλης
(1920-2008)
Κατσαμπάς Ηρακλείου
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΩΝ ΓΟΥΝΑΡΙΚΩΝ
Την εποχή του Λευτέρη του Βενιζέλου όλες οι βουλευτικές εκλογές εγινότανε με πάθος ανάμεσα στους Βενιζελικούς και τους Λαϊκούς. Πολλές φορές μάλιστα το βράδυ, μετά που έβγαιναν τα αποτελέσματα, οι νικητές επήγαιναν έξω από τις πόρτες και κάτω από τα παράθυρα των χαμένων κι εχτυπούσαν γκαζοντενεκέδες και τους έκαναν πεισματικά.
Μια φορά στο Αμαριανό Πεδιάδος, που είχαν γίνει τότε εκλογές και είχαν χάσει οι Βενιζελικοί, οι Γουναρικοί εβγήκαν στους δρόμους κι εκάνανε το γύρο του χωριού κι εχτυπούσαν τους τενεκέδες στις πόρτες των Βενιζελικών. Στο τέλος εμαζευτήκανε σε ένα καφενείο να το γιορτάσουν. Εκερνούσανε, επίνανε, έλεγαν πεισματικές μαντινάδες και εχόρευαν.
Οι Βενιζελικοί είχαν ζαρώσει και δεν εβγήκε κανείς έξω από το σπίτι του εκείνη τη βραδιά. Μόνο δυο - τρεις, οι πιο ζωντανοί, δεν εμπόρεσαν να κρατηθούν. Επήγαν λοιπόν απέναντι από το καφενείο σ’ ένα χωράφι που ήταν πιο ψηλά από το δρόμο κι επαρακολουθούσαν την κίνηση. Ύστερα άρχιξαν να μαζεύουν πέτρες και να τις κάνουν σωρό με σκοπό να αρχίξουν να πετροβολούν την πόρτα και τα παράθυρα του καφενείου. Αλλά εκείνη την ώρα έφταξε ο Ψαροκυριάκος - ένας θεόρατος άντρας, γνωστός μετά και για την αντιστασιακή του δράση κατά των Γερμανών - και κρατούσε έναν γκρα και σημαδεύει από το φεγγίτη τση πόρτας το λουξ που ήταν κρεμασμένο στη στέγη του καφενείου και έφεγγε.
Με το “μπαμ” έσπασε και ο φεγγίτης, έσπασε και το λουξ κι εμείνανε χωρίς φως. Με το σκοτάδι επικράτησε πανικός κι όπου φύγει - φύγει. Αλλά οι Βενιζελοκοί έριχναν βροχή τις πέτρες από πάνω κι εδιαλύσανε την ξεφάντωση.
Καταγραφή: 5-8-98
Τζιμπιμπάκης Αντώνης
Καστέλι Πεδιάδας
ΛΑΪΚΟΙ - ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΟΙ
Την εποχή της ακμής του Ελευθερίου Βενιζέλου, τότε που τα κομματικά πάθη έδιναν και έπαιρναν και οι Βενιζελικοί και οι Λαϊκοί ήτανε στα μαχαίρια κάθε που γινότανε εκλογές, σ’ ένα χωριό ήτανε δυο αδέρφια και ήτανε ο ένας Λαϊκός και ο άλλος Βενιζελικός. Έγιναν λοιπόν εκλογές κι εκέρδισαν οι Λαϊκοί. Για τα αντίποινα τότε και τα πεισματικά επήγαιναν οι κερδισμένοι στις πόρτες, τις αυλές των χαμένων και τους χτυπούσαν γκαζοντενεκέδες. Και για να μην πάει τώρα ο ένας αδελφός στο σπίτι του άλλου να του χτυπά τη ντενέκα, έστειλε το γιο του, που ήταν μια δεκαριά χρονών.
- Πήγαινε, μωρέ στου μπάρμπα σου να του παίξεις την ντενέκα.
Το παιδί ανίδεο από κομματικά, επήρε ένα καινούργιο γκαζοντενεκέ κι επήγε. Ενόμιζε πως ήταν επί καλού. Και πως θα έκανε χαρά ο θείος του. Και άρχισε να τη χτυπά ρυθμικά με τα χέρια του έξω από την πόρτα. Μια στιγμή ανοίγει η πόρτα και παρουσιάζεται ο θείος του και του παίζει δυο χαστούκια που αστράψανε τα μούτρα του.
Το παιδί έβαλε τα κλάματα και πάει στο σπίτι.
- Ειντά ’χεις παιδί μου, και κλαις.
- Ο μπάρμπας μου ’παιξε δυο μπάτσους.
- Γιάντα, μωρέ;
- Δεν κατέχω. Εγώ μπρε πατέρα, του την ήπαιζα όμορφα - όμορφα την ντενέκα κι αυτός εμάνισε κι εβγήκε όξω και με ’δειρε.
Σημείωση: Την ιστορία αυτή την κατέγραψα από ένα υπέργηρο το 1993 στις Λίμνες Μεραμβέλλου.

