Του Ν. Τσαγκαράκη

Μια σειρά ταινιών που δύσκολα θα γνωρίσει πάλι τις παλιές της δόξης.



ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗΣ: Η ΣΩΤΗΡΙΑ

TERMINATOR SALVATION

Σκην.: McG

Πρωτ.: Κρίστιαν Μπέιλ, Σαμ Γουόρδινγκτον, Άντον Γιέλτσιν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Μάικλ Άιρονσαϊντ, Μουν Μπλάντγκουντ, Jadagrace

Βρισκόμαστε στο 2018, όταν οι μηχανές έχουν προ πολλού έχουν αποκτήσει δική τους νοημοσύνη, έχουν σκοτώσει τον μισό πληθυσμό του πλανήτη, και προσπαθούν να εξολοθρεύσουν τις δυνάμεις αντίστασης που έχουν απομείνει και των οποίων ηγείται ο στρατηγός Άσνταουν. Ένας από τους πιο ικανούς και χαρισματικούς πολεμιστές της αντίστασης, είναι ο Τζον Κόνορ, ο οποίος έχει προβλεφθεί ότι θα αντικαταστήσει τον Άσνταουν στην ηγεσία των ανθρώπων ενάντια στις μηχανές. Πρώτα όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον Μάρκους Ράιτ, που είναι μισός άνθρωπος/ μισός ρομπότ.

Η σειρά ταινιών «Εξολοθρευτής» ξεκίνησε το 1984 με την ομώνυμη ταινία, συνεχίστηκε το 1991 με υπότιτλο «Μέρα κρίσης» και το 2003 με την «Εξέγερση των μηχανών». Τα δύο πρώτα μέρη σκηνοθετήθηκαν από τον Τζέιμς Κάμερον και μέχρι σήμερα θεωρούνται δύο από τις καλύτερες ταινίες στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. Το τρίτο φιλμ που σκηνοθέτησε ο Τζόναθαν Μόστοου ήταν απλώς μια ευκαιρία για τον Σβαρτσενέγκερ να εισπράξει περισσότερα χρήματα, χωρίς να προσθέτει κάτι σημαντικό στον μύθο της σειράς, εκτός από κάποιες καλοστημένες καταδιώξεις και μια κατ’ εξαίρεση συναισθηματικά φορτισμένη κατάληξη.

Η τέταρτη ταινία μοιάζει περισσότερο με την τρίτη παρά με τις δύο πρώτες. Η προσφορά της στη σειρά θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη, κυρίως χάρη στην παρουσία δύο ικανότατων ανταγωνιστών πρωταγωνιστών, του δοκιμασμένου Μπέιλ και του ανερχόμενου Γουόρδινγκτον, εξίσου γεροδεμένου και σκληροτράχηλου, παρά την ανεπαρκή καθοδήγησή τους από έναν σκηνοθέτη που δεν έχει δώσει ακόμη έναν τίτλο που να μπορεί να πάρει κανείς στα σοβαρά. Επίσης, η πλοκή συνεχίζει την ιστορία με διακυβεύματα που τη συνδέουν με τις προηγούμενες, και τα εφέ είναι αριστοτεχνικά φτιαγμένα, πλούσια και θεαματικά. Τα τεχνολογικά προτερήματα του φιλμ κορυφώνονται με την πιο εύστοχη και ευχάριστη -παρότι σύντομη- από τις διάσπαρτες αναφορές στις προηγούμενες ταινίες, την εξ ολοκλήρου ψηφιακή παρουσία του χαρακτήρα του Σβαρτσενέγκερ, και μάλιστα με look 1984 -σε μια μάλλον παράδοξη κίνηση χρονικής συνέπειας από μέρους του σεναρίου.

Κατά τ’ άλλα, η ταινία είναι γραμμένη από τους σεναριογράφους του «Catwoman» και του «Terminator 3», Μάικλ Φέρις και Τζον Μπρανκάτο, οπότε αποτελεί δυσάρεστο προοίμιο (αν κι όχι εντελώς αναπάντεχο) η πρώτη κιόλας σκηνή της ταινίας ανάμεσα στον Γουόρδινγκτον και την Κάρτερ, η οποία προδιαθέτει για ένα εξίσου ρηχό και αδιάφορο υπόλοιπο φιλμ, με τα διαλείμματα δράσης να σπάνε τη μονοτονία και να αποσπούν από τις σεναριακές αστοχίες. Βλέπετε, ένας επιδέξιος σκηνοθέτης σαν τον Κάμερον μπορεί με τη χρήση συγκεκριμένων μοτίβων (μεταλλικές επιφάνειες, βαθύ μπλε φως) να δημιουργήσει το αίσθημα ενός απειλητικού μέλλοντος με ταινίες που εκτυλίσσονταν εξ ολοκλήρου στο παρόν. Ο McG είναι ένας ικανός τεχνίτης αλλά χωρίς έμπνευση ή τουλάχιστον όχι για σοβαρά εγχειρήματα, ώστε ακόμη κι αν του δίνεις όλα τα τεχνικά μέσα για να συνεχίσει την ιστορία, το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι ένα μελλοντολογικό λούνα παρκ: κουρδισμένο, γυαλιστερό, αλλά άψυχο. Ο Μπέιλ δίνει μία από τις πιο αδιάφορες ερμηνείες του, η σκηνοθεσία φροντίζει να διατηρήσει ρυθμό και ατμόσφαιρα, αλλά το σενάριο δεν ασχολείται πολύ με τους χαρακτήρες και συνεχίζει να δίνει περιστατικά τετριμμένα (η σχέση του Μάρκους με τη Μπλερ, η διαφωνία Κόνορ/ Άσνταουν), το μοντάζ περιστασιακά είναι αδικαιολόγητα βιαστικό (στην πάλη με τον Σβαρτσενέγκερ), η μαύρη παλέτα προσδίδει ατμόσφαιρα αλλά δεν αρκεί, και η πλοκή ανοίγει τεράστιες τρύπες που καταστρέφουν όποια απόλαυση μπορούσε να έχει απομείνει προς το τέλος του φιλμ (η παρουσία του ελικοπτέρου στο Skynet, η αναβολή του θανάτου του Κόνορ και του Ρις από το Skynet).