Κείμενο - Φωτογραφίες: Άρια Χατζηβασίλη

Οι αποδράσεις στη φύση αυτές τις μέρες που βρισκόμαστε στην καρδιά της άνοιξης είναι ότι καλύτερο μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας μετά από μια κουραστική βδομάδα. Ευτυχώς, οι βροχερές μέρες που προηγήθηκαν έδωσαν τη θέση τους σε άλλες λαμπερές και ηλιόλουστες. Έτσι ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί της Κυριακής με πολύ κέφι και όρεξη για την εκδρομή μας στον Κέδρο. Από την πρώτη φορά που το επισκέφτηκα, το βουνό αυτό ασκούσε μια παράξενη γοητεία επάνω μου. Και αν σκεφτεί κανείς ότι τις περισσότερες φορές βρίσκεται κρυμμένο μέσα στα σύννεφα και την ομίχλη, η κατάκτηση του πάντα αποτελεί μια πρόκληση. Ο Κέδρος βρίσκεται στο νομό Ρεθύμνης, στα νοτιοδυτικά του Ψηλορείτη. Για να τον προσεγγίσουμε ακολουθήσαμε από το Ρέθυμνο το δρόμο προς το Αμάρι, ο οποίος μας επιφύλασσε μια έκπληξη στη διαδρομή, την καινούργια τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε από το φράγμα των Ποταμών, στην περιοχή του Πατσού. Οι αντανακλάσεις των λόφων στα ήρεμα νερά της λίμνης, η αλλόκοτη εικόνα του δρόμου που γινόταν υποβρύχιος, τα κρωξίματα των πουλιών και βατράχων που ήδη είχαν αποικήσει το νέο βιότοπο μάς μάγεψαν. Συνεχίσαμε μέχρι το χωριό Γερακάρι, από το οποίο θα ξεκινούσαμε την ανάβαση μας για το βουνό. Το χωριό αυτό βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μ. και είναι ονομαστό για τα νόστιμα κεράσια του, που όμως δεν είχαν ωριμάσει ακόμα. Ένας ανηφορικός χωματόδρομος μάς οδήγησε, περνώντας ανάμεσα από χωράφια με κερασιές, κυδωνιές, καρυδιές και αγρούς με πολύχρωμα αγριολούλουδα, στην αρχή του ορεινού ορειβατικού μονοπατιού Ε4. Ο Κέδρος ορθωνόταν μπροστά μας, επιβλητικός και ολοκάθαρος, χωρίς ίχνος σύννεφου να τον καλύπτει. Ήμασταν τυχεροί, λοιπόν. Ακολουθήσαμε το μονοπάτι με κατεύθυνση νότια, εισχωρώντας στην καρδιά του βουνού. Οι χαμηλές πλαγιές είχαν πολύ πλούσια βλάστηση, με πολλά δέντρα, πλούσιους χαμηλούς θάμνους και μεγάλη ποικιλία λουλουδιών. Η φύση μάς χάριζε απλόχερα τις χάρες της, τα φυλλώματα των δέντρων ξεπεταγόταν φρέσκα και λαμπερά, η άνθηση βρισκόταν στο απόγειο της, όλα γύρω μοσχοβολούσαν και έλαμπαν. Η οικολογική αξία του Κέδρου είναι σπουδαία και απορρέει από τα ενδημικά ή σπάνια χλωριδικά στοιχεία του, όπως τα Dianthus pulviniformis και Cerastium brachypetalum doerfleri. Πολλά από τα φυτά αυτά περιλαμβάνονται στον κατάλογο απειλούμενων ειδών και προστατεύονται από τη ελληνική νομοθεσία. Ένα ελαφρό αεράκι μάς δρόσιζε καθώς ανεβαίναμε ομαλά ενώ ο ήλιος μάς ζέσταινε για τα καλά. Τα κιτρινόμαυρα σημάδια του μονοπατιού συχνά χάνονταν μέσα στα πυκνά φυλλώματα κι εμείς περπατούσαμε ζαλισμένοι από την ομορφιά της φύσης. Πιο πάνω εκτεινόταν μια σειρά οξυκόρυφων βράχων που οριοθετούσε την πλαγιά και μια συστάδα άλλων μικρότερων, που έδιναν την εντύπωση ότι ήταν σπαρμένοι σε γόνιμο χωράφι. Αργότερα συναντήσαμε μια πηγή με τρεχούμενο δροσερό νερό και λίγο μετά έναν μεγάλο πλάτανο που αγκάλιαζε με τα κλαδιά του ολόκληρο το ξέφωτο. Μια μεγάλη κουφάλα στον κορμό του μας διασκέδασε με φωτογραφίες πορτρέτου σε φυσική «κορνίζα». Το βουνό τώρα έγινε περισσότερο βραχώδες, η βλάστηση αραίωσε αρκετά, αποτελούμενη μόνο από χαμηλούς θάμνους. Συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε σε ένα μικρό φαράγγι στην κοίτη του οποίου κυλούσε γάργαρο νερό. Ανεβαίνοντας το, φτάσαμε στο εκκλησάκι - σπηλιά του Προφήτη Ηλία, με εμφανή τα ίχνη των περιστασιακών τετράποδων κατοίκων του. Ξεκουραστήκαμε για λίγο, απολαμβάνοντας τη θέα προς τον καταπράσινο κάμπο χαμηλά. Συνεχίσαμε με κατεύθυνση αρχικά δυτική και μετά ξανά νότια. Όσο ανεβαίναμε ψηλότερα, το αεράκι δυνάμωνε. Φτάσαμε στο διάσελο από όπου αντικρίσαμε απέναντι μας τη νοτιοδυτική πλευρά του Ψηλορείτη, ακόμα σκεπασμένη με χιόνι, αλλά και πέρα μακριά στα δυτικά την οροσειρά των Λευκών Ορέων, παρομοίως ντυμένη με το χειμωνιάτικο ακόμα φόρεμα της. Βαδίζοντας στην κορυφογραμμή βρεθήκαμε λίγο αργότερα στην κορυφή του Κέδρου, στα 1776 μ. Από εκεί η θέα ήταν πανοραμική. Οι ορεινοί όγκοι του Ψηλορείτη και των Λευκών Ορέων από τη μια και ο ανοιχτός ορίζοντας του Λιβυκού Πελάγους από την άλλη. Αυτός ο μοναδικός συνδυασμός βουνού και θάλασσας του νησιού μας σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Και η δική μας ανταμοιβή, η απόλαυση του. Μείναμε στην κορυφή αρκετή ώρα. Μας έκαναν παρέα μεγάλα αρπακτικά πουλιά, που πετούσαν σε κύκλους ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας. Η γεωμορφολογία του βουνού παρέχει τις ιδανικές συνθήκες για το φώλιασμα πολλών αρπακτικών πουλιών, όπως ο Gyps fulvus, ο Hieraetus fasciatus και ο Gypaetus barbatus. Η περιοχή ανήκει στις Σημαντικές Περιοχές για τα πουλιά (Important Bird Area, IBA). Μετά από τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες, αναχωρήσαμε απρόθυμα από την κορυφή. Ακολουθώντας ξανά το ίδιο μονοπάτι Ε4 κατηφορίσαμε στην πλαγιά απολαμβάνοντας πιο χαλαρά τώρα σε όλη τη διαδρομή τη θέα και την ομορφιά της μαγιάτικης φύσης. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς τον Κέδρο, αρκεί βέβαια να σταθεί τυχερός, όπως εμείς, με τον καιρό, για να μπορέσει να χαρεί τη διαδρομή. Η ομάδα μας, συμπαγής και ευδιάθετη, μεθυσμένη από τις ανοιξιάτικες εικόνες και ευωδιές, ολοκλήρωσε την πορεία της επιστρέφοντας στο Γερακάρι. Με το λεωφορείο μεταφερθήκαμε στο γειτονικό χωριό Μέρωνας, που είναι χτισμένο σε τόπο πλούσιο σε νερά και βλάστηση. Δροσιστήκαμε για λίγο στην πλατεία του χωριού, κάτω από τα πλατάνια και στη συνέχεια πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Ηράκλειο. Αυτή τη φορά ακολουθήσαμε διαφορετική διαδρομή που περνούσε από το Αρκάδι. Φτάσαμε στην πόλη μας το βράδυ, με τις αισθήσεις μας γεμάτες από τις ομορφιές της άνοιξης. Για μένα επιπλέον αυτό ήταν ένα στοίχημα που κερδήθηκε και με γέμισε ικανοποίηση.