Την προηγούμενη Κυριακή ήταν η Γιορτή της Μητέρας. Πάντα θεωρούσα τις μέρες που αφιερώνονται σε κάτι, μια ανούσια κοινωνική υποχρέωση. Δεν υπάρχει έλεγα, μέρα της γης, μέρα των ερωτευμένων, μέρα της μητέρας, ότι αγαπάς και υπάρχει στη ζωή σου οφείλεις να το γιορτάζεις κάθε μέρα... Όμως φέτος ήμουν και εγώ μητέρα, αν και χρονικά δεν θα έπρεπε. Έπρεπε να γεννήσω 15 Μαΐου αλλά η μικρή μου είχε άλλη άποψη... επιθυμούσε να γεννηθεί πολλές εβδομάδες νωρίτερα.
Από το Ρέθυμνο όπου ζω οδηγήθηκα στο εφημερεύων τότε Βενιζέλιο όπου και γέννησα ένα μικροσκοπικό κοριτσάκι. Το κοριτσάκι μου οδηγήθηκε στην εντατική μονάδα νεογνών του νοσοκομείου, όπου και νοσηλεύτηκε μέχρι να πάρει το επιθυμητό βάρος και να μπορεί μόνο του να υποστηρίξει τις βασικές του λειτουργίες.
Όμως την πήραμε στο σπίτι, μετά από λίγα εικοσιτετράωρα το μωρό μας αρρώστησε σοβαρά και το επιστρέψαμε πίσω στο εφημερεύoν ξανά Βενιζέλειο.
Έχουμε όλοι συνηθίσει να διαβάζουμε στις εφημερίδες περιστατικά ιατρικών λαθών και παραλείψεων που μόνο θυμό και απελπισία γεννούν στο μέσο αναγνώστη, όμως εγώ γράφω για κάτι εντελώς διαφορετικό που πιστεύω ότι αξίζει εξίσου να διαβάζεται και να ακούγεται. Σας γράφω από ανάγκη να επικοινωνήσω ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ τόσο στη γιατρό που την παρέλαβε εξαρχής, όσο και σ’αυτούς που την φρόντισαν τις επόμενες κρίσιμες για το πρόωρο και άρρωστο κοριτσάκι μου ώρες. Το παιδί μου σώθηκε και η σωτηρία της έχει ανθρώπινη μορφή. Απεικονίζεται στη μορφή αυτών των ανθρώπων που έκαναν τη δουλειά τους σωστά και υπεύθυνα αναλαμβάνοντας για δεύτερη φορά να χαρίσουν την ζωή στο παιδί μου, και σε μένα και τον πατέρα της το χαμόγελο. Δεν αναφέρω τα ονόματα των γιατρών αφενός γιατί είναι πολύ σεμνοί οι ίδιοι και αφετέρου γιατί μπορεί να παραλείψω να αναφέρω αυτούς που δεν είδα τις ώρες του επισκεπτηρίου και δεν γνωρίζω την συμβολή τους.
Στις πολλές μέρες που νοσηλεύτηκε γνώρισα πολλούς γονείς με ανάλογες ιστορίες και μόνο καλά λόγια άκουσα στις ώρες της αναμονής που ενώνουν άγνωστους ανθρώπους μεταξύ τους, με την ίδια αγωνία για τη ζωή των μικρών βρεφών για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό αυτής της μονάδας.
Η ευγνωμοσύνη μας είναι απέραντη γιατί αυτοί οι άνθρωποι, συγχωρήστε με για την επανάληψη κυριολεκτικά έσωσαν το μωρό μας. Ας έχουν πάντα υγεία, διαύγεια και τα απαραίτητα ιατρικά τεχνικά μέσα, οι ίδιοι για να μπορούν να δίνουν πίσω και σε άλλους γονείς τα παιδιά τους.
Μαρία Πανταλού-Αντωνάκη
Υ.Γ.: Με συγχωρείτε για τον βαρύγδουπο “ξανθοπουλικο” τίτλο αλλά ήθελα να προκαλέσω όσο το δυνατόν περισσότερους αναγνώστες να διαβάσουν αυτό το κείμενο, και ένα απλό ευχαριστήριο δεν θα τραβούσε τα βλέμματα.

