Από το Δημήτρη Σάββα

Μια ακόμα σχολική χρονιά φθάνει στο τέλος της. Μια χρονιά που σημαδεύτηκε από έντονα γεγονότα, όπως κινητοποιήσεις, διάφορες μορφές καταλήψεων, συλλαλητήρια γεμάτα κοινωνική αγανάκτηση και οργή, αφού έτυχε να θρηνήσουμε κι ένα θάνατο, μια δολοφονία ενός μαθητή, του Αλέξανδρου. Η πόλη μας είχε την τύχη να καλωσορίσει τον προηγούμενο υπουργό Παιδείας κ. Ευρ. Στυλιανίδη, ο οποίος παρευρέθηκε στα εγκαίνια του 2ου Λυκείου του συγκροτήματος της Κονδυλάκη, τα οποία αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ξαναέγιναν και πιο μπροστά. Η αλλαγή στο τιμόνι του Υπουργείου Παιδείας από το νέο υπουργό κ. Άρη Σπηλιωτόπουλο, πέραν της αναμενόμενης ελπίδας και αισιοδοξίας, τόνισε και την ανάγκη, από μηδενική βάση, για το λεγόμενο εθνικό διάλογο για αλλαγή στο εξεταστικό σύστημα και εν γένει για προώθηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, περιλαμβανομένης και της εφαρμογής των ήδη ψηφισμένων πλην όμως δυσεφάρμοστων νομοθετημάτων για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Μακάρι όμως η Παιδεία μας κάποτε να ορθοποδήσει και πρέπει να γίνει αυτό, γνωρίζοντας καλύτερες μέρες. Έτσι όπως την σκέφτονται όλοι όταν βρίσκονται στο χώρο της Αντιπολίτευσης και όταν έρχονται στην Κυβέρνηση όλα τα ξεχνούν..., και συνεχίζουν αμέριμνοι το βιολί τους. Τί φταίει λοιπόν; Τί πρέπει να γίνει; Πότε θα πάψει να υπάρχει αυτή η πρόχειρη αντιμετώπιση ενός τόσου σοβαρού ζητήματος; Πότε θα πάψουν οι κατά καιρούς αρμόδιοι να πειραματίζονται με τις τύχες των νέων μας και να προκαλούν οργή, αγανάκτηση και αναβρασμό στα σχολεία μας; Κάτι που έχει βαθιεές ρίζες. Αυτός ο αναβρασμός υπήρχε ακόμη και από τα προπολεμικά χρόνια, τότε που η πόλη μας ήταν μικρότερη, τότε που η ζωή ήταν σαφώς πιο δύσκολη! Ίσως πιο απλή, πιο ξεκούραστη και οι σχέσεις των ανθρώπων πιο ζεστές και πιο αγνά τα συναισθήματά τους! Έντονο λοιπόν το της Παιδείας πρόβλημα. Σε φύλλο της η εφημερίδα “Ελευθέρα σκέψις” με ημερομηνία 14 Μαρτίου 1936, μας λέει για την απεργία των μαθητών των Γυμνασίων. Αιτήματά τους ήταν τα υγιεινά διδακτήρια, η τρίτη εξεταστική περίοδος, η ατελής εγγραφή στους απόρους μαθητές, η ιατρική περίθαλψη και η τροποποίηση του νόμου περί απουσιών. Τότε όσοι απουσίαζαν πήγαιναν για να δουλέψουν ή να βοηθήσουν τους γονείς τους στις διάφορες αγροτικές δουλειές, δεν έκαναν “καμίνι” και κοπάνες όπως συνηθίζεται να κάνουν σήμερα εκπληρώνοντας τάσεις αναψυχής και διασκέδασης λόγω του μαθητικού τους φόρτου! Τεράστιο λοιπόν το πρόβλημα της Παιδείας όπως μας αναφέρει η προαναφερόμενη εφημερίδα:

“Η χθεσινή απεργία των μαθητών εξάφνιασε κατ’ αρχήν την κοινήν γνώμην. Αλλά η αρχική κατάπληξις συνωδεύετο από αίσθημα συμπαθείας υπέρ των νεαρών και απροσδοκήτων απεργειών. Πράγματι εις τα παιδιά των Γυμνασίων δεν πρέπει να βλέπωμεν μόνον τα “παιδιά” που “ατακτούν” αλλά και τους αυριανούς ακαδημαϊκούς πολίτας και την μεθαυριανήν ιθύνουσαν τάξιν της χώρας. Τα παιδιά αυτά είναι η νέα Γενεά. Αν εις τας εκδηλώσεις των απαντήσωμεν με μίαν άτοπον αυστηρότητα, ή συγκαταβατικόν οίκτον, δεν περιφρονούμεν αυτά, αλλά ημάς εαυτούς περιφρονούμεν. Διότι, τί πταίουν οι σημερινοί νέοι αν η ζωή κατήντησεν εις σημείον τοιούτον ώστε η βιοπάλη να επιβάλλεται πολλάκις από αυτά τα μαθητικά θρανία;

Δεν πρόκειται περί υπερβολής. Υπάρχουν μεταξύ των μαθητών του Γυμνασίου πλείστοι - η πλειοψηφία ίσως - που πρέπει να εξοικονομούν την ζωήν των από το μικρόν υστέρημα, που στέλνει ο αγρότης πατέρας των από το χωριό. Με αυτό οφείλουν και νοίκι να πληρώσουν και βιβλία ν’ αγοράσουν και δίδακτρα να καταβάλλουν και το απαραίτητον πετρέλαιον της λάμπας να πάρουν, δια το διάβασμα και να φάγουν - εάν περισσεύη, και όσον περισσεύει. Υπάρχουν τέκνα πτωχών επαγγελματιών και ακόμη πτωχότερων εργατών των οποίων αι οικογένειαι απομυζούνται δια να τα σπουδάσουν και να τους εξασφαλίσουν μίαν καλλιτέραν αύριον. Τί ζητούν αυτά τα σπουδάζοντα παιδιά του λαού; Τί εζήτησαν με την χθεσινήν απεργίαν των; Εις άλλην στήλην ευρίσκει ο αναγνώστης την απάντησιν εις τα ερωτήματα αυτά.

Οι μαθηταί των Γυμνασίων ζητούν πράγματα στοιχειωδώς δίκαια και ηθικά και λογικά. Αλλά “ητάκτησαν” απεργούντες. Αν όμως θέλωμεν να κατανείμωμεν τας ευθύνας της αταξίας μεταξύ των νεαρών μαθητών και του ωρίμου κράτους πού θα εδίδαμεν τας περισσοτέρας; Εις τους μαθητάς ή το κράτος, που προσθέτει διαρκώς νέα βάρη εις την εκπαίδευσιν, που βάζει νέους φραγμούς, επίτηδες, θα έλεγε κανείς, δια να κάμη απόρθητον το σχολείον εις τα παιδιά των εργαζομένων; Το κράτος που απομυζά διαρκώς τους γονείς των μαθητών και τους μαθητάς δια να πληρώνη τα σπασμένα των στρατιωτικών συνδέσμων, των παραγόντων, των αενάων “λαοσωτηρίων” κινημάτων και των “κοσμογονικών” δικτατοριών;

Και ημείς θα επιθυμούσαμεν να ζουν οι μαθηταί - τα παιδιά μας - εις την αφρόντιστον γαλήνην που ταιριάζει εις την ηλικίαν των. Αλλ’ η ζωή δια την οποίαν αυτοί οι νέοι δεν είναι καθόλου υπεύθυνοι, η σκληρά ζωή τους υπεχρέωσε δυστυχώς να σκέπτονται περισσότερον τα προβλήματά της παρά τας φυσικάς της ηλικίας των ασχολίας. Και τα παθήματα των φοιτητών τους υποχρεώνουν να σκεφθούν ότι αύριον όταν και αυτοί γίνουν φοιτηταί το Παν/μιο και το Κράτος θα τους παρέχει και εκεί εκμετάλλευσιν αντί μορφώσεως και εις τας νομίμους διαμαρτυρίας των θα απαντά με το κλομπ και το πιστόλι.

Αν συνέβη λοιπόν μια αταξία εις την εκπαίδευσιν, αυτή δεν συνέβη χθες. Υφίσταται από της υπάρξεως του Ελληνικού Κράτους που απέβλεψε πάντοτε περισσότερον εις την εκμετάλλευσιν του σχολείου παρά εις το σχολείον το ίδιον, που αφήκε τον εργάτην του σχολείου, τον καθηγητήν και τον διδάσκαλον χωρίς προστασίαν ηθικήν, χωρίς αμοιβήν ικανοποιητικήν, έρμαιον των κομματικών ανέμων και θύμα των δικτατορικών “εκκαθαρίσεων”. Και το αποτέλεσμα: Η αγραμματοσύνη δέρνει πέρα για πέρα τον λαόν μας!...

Οι φοιτηταί και μαθηταί ιδού τί ζητούν: να παταχθή η αγραμματοσύνη. Και θα παταχθή όταν οι όροι της εκπαιδεύσεως γίνουν τοιούτοι ώστε να μην είναι ανάγκη ένας γονεύς να ξεπουληθή δια να σπουδάση τα τέκνα του. Αν οι νέοι με το θερμόν αίμα, προέβησαν και εις εκδηλώσεις ζωηροτέρας των επιτρεπομένων, δεν πρέπει αυτό να προσέξωμεν αλλά την ουσίαν του όλου ζητηματος: το τεράστιον πρόβλημα της Ελληνικής Παιδείας εν σχέσει με τον εργαζόμενον λαόν”.

Βέβαια οι μαθητές έχουν στο πλευρό τους γονείς τους, τους δασκάλους τους και τους καθηγητές τους, κάτι που δεν ισχύει σήμερα με το φαινόμενο κάποιων συχνών ανούσιων καταλήψεων που αντί να δικαιώνουν τους μαθητές αντίθετα τους μειώνουν λόγω των αστείων τους επιχειρημάτων και προτάσεων που διατυπώνουν. Η ίδια εφημερίδα μας ενημερώνει με το παρακάτω κείμενό της:

“Οι γονείς των μαθητών που απήργησαν χθες αντιλαμβάνονται βεβαίως πόσον οικτρά είναι η κατάστασις της παιδείας μας από απόψεως κρατικής στοργής και αντιλήψεως δια να φθάση αυτή η οικτρότης μέχρι της αώρου ακόμη αντιλήψεως των νέων και να κινήση την αγανάκτησίν των. Οι γονείς αντιλαμβάνονται αυτήν την αθλιότητα την οποίαν αυτοί πληρώνουν με το υστέρημά των τα δε τέκνα των πολλάκις με αυτήν την υγείαν των. Αλλ’ η σημερινή σκληρά βιοπάλη θέτει τους γονείς προ τόσων άλλων ζητημάτων, ώστε να μην έχει μείνει εις αυτούς καιρός να σκεφθούν δια του μαθητού τα ζητήματα τα οποία όμως τόσον σοβαρά είναι, αφού εξ αυτών εξαρτάται των παιδιών μας το μέλλον. Και διατί άλλο λοιπόν ζώμεν και κοπιάζομεν και υστερούμεθα - διά τί άλλο υφίσταται αυτή η κοινωνία και αυτό το κράτος, παρά δι’ αυτά τα παιδιά που θα συνεχίσουν αύριον την ζωήν μας και την Ιστορίαν μας;

Οι μαθηταί απήργησαν χθες διότι αυτοί ευρίσκονται πλησιέστερον προς το σχολείον και αισθάνονται αμεσώτερον τα ζητήματά του, έστω και αν όπως είπομεν είναι άωρος ακόμη η αντίληψίς των.

Αλλ’ από σήμερον ο αγών αυτός πρέπει να εκφύγη από τα απειρα χέρια των. Από σήμερον οι γονείς οφείλουν να ζητήσουν από το κράτος να κάμη την εκπαίδευσιν πραγματικόν κτήμα των λαϊκών τάξεων. Να καταργήση παραλόγους διατάξεις των νόμων, να μειώση τα δίδακτρα, να παράσχη δωρεάν την εκπαίδευσιν εις τους απόρους, να κτίση υγιεινά διδακτήρια, να ιδρύση μαθητικά συσσίτια, να δώση ιατρικήν περίθαλψιν εις τα παιδιά μας. Αι ευκολίαι αυταί είναι τόσον στοιχειώδεις και τόσον απαραίτητοι δια την προαγωγήν του πολιτισμού, ώστε δεν υπάρχει ανάγκη να τονίσωμεν την σημασίαν των. Αν χρειάζεται να τονίσωμεν κάτι, τούτο είναι ότι η πράξις των μαθητών - είτε καλώς είτε κακώς ανέλαβον αυτοί την πρωτοβουλίαν αφού δεν εσπεύσαμεν ημείς να την αναλάβωμεν - πρέπει να συνεχισθή σήμερον από τους γονείς.

Πιστούς συμπαραστάτας εις τον αγώνα των οι γονείς θα εύρουν τους καθηγητάς και διδασκάλους. Ερχόμενοι ούτοι εις καθημερινήν επαφήν με το σχολείον, γνωρίζουν τας ανάγκας του, γνωρίζουν τας ελλείψεις του, πρέπει να είναι και είναι διατεθειμένοι να συμβάλουν εις την βελτίωσίν του. Διότι πρώτοι αυτοί πονούν δια την αθλιότητα του σημερινού εκπαιδευτικού καθεστώτος. Και δεν εννοούμεν εδώ φυσικά την Μέσην Εκπαίδευσιν μόνον. Και η Δημοτική έχει τας αυτάς, αν μη περισσοτέρας ανάγκας.

Ας αγωνισθώμεν δια τας ανάγκας αυτάς, γονείς, καθηγηταί, διδάσκαλοι, κοινωνία, με την πεποίθησιν ότι αγωνιζόμεθα δια το ιερώτερον πράγμα που ημπορεί να δοθεί εις τον λαόν μετά τας ελευθερίας του: το φως της μορφώσεως”.

Ας έρθουμε πιο κοντά όμως στον αγώνα των μαθητών οι οποίοι μόλις άκουσαν τα μαθήματα της πρώτης ώρας στις 9.00 π.μ., βγήκαν στη συνέχεια στον περίβολον του σχολείου και ενημέρωσαν τους καθηγητές τους ότι, απ’ αυτή την ώρα κηρύσσουν την απεργίαν τους. Τι μαθαίνουμε για τον αγώνα τους:

“ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Οι μαθηταί των ενταύθα σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως εκήρυξαν από την πρωίαν της χθες, απεργίαν εις ένδειξιν αλληλεγγύης προς τους συναδέλφους των Αθηνών και Πειραιώς αφ’ ενός και δια την επιτυχίαν ιδικών τους ζητημάτων αφ’ ετέρου.

Πρώτοι κηρύξαντες απεργίαν είναι οι μαθηταί του Γυμνασίου Αρρένων οι οποίοι και είχον λάβει από το εσπέρας της προχθές την απόφασιν. Ούτω, την 9ην πρωινήν της χθες αφού ήκουσαν τα μαθήματα της πρώτης ώρας, ειδοποίησαν και τους λοιπούς συναδέλφους και εξελθόντες εις τον περίβολον του σχολείου εδήλωσαν εις τους καθηγητάς των ότι, κηρύσσουν από της ώρας ταύτης απεργίαν. Κατόπιν εν σώματι κατηυθύνθησαν εις το Πρακτικόν Λύκειον του οποίου οι μαθηταί απεργήσαντες επίσης συνηνώθησαν μετά των άλλων απεργών συναδέλφων των και όλοι ομού κατηυθύνθησαν εις το “Παλλάδιον” δια να προσκαλέσουν και τους άλλους συναδέλφους των.

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ.

Οι χωροφύλακες

πυροβολούν.

Τους συγκεντρωθέντας εις την πλατείαν του Πρακτικού Λυκείου μαθητάς παρηκολούθησεν, ειδοποιηθείσα εν τω μεταξύ, μικρά αστυνομική δύναμις κατέφθασε δε αυτούς έξωθι του εκπαιδευτηρίου “Παλλάδιον”, εις την θύραν του οποίου ούτοι συνωθούντο, προσπαθούντες να εισέλθουν εντός του σχολείου. Εις εκ των χωροφυλάκων δια της λαβής του περιστρόφου του επέφερε αλλεπάλληλα κατά των μαθητών κτυπήματα δια να εμποδίση αυτούς να εισέλθουν εις το σχολείον. Τότε και οι μαθηταί αμυνόμενοι επετέθησαν κατά του χωροφύλακος αλλά κατά την επακολουθήσασαν πάλην εξεπυρσοκρότησε το περίστροφον και η σφαίρα διατρήσασα το σακκάκι ενός εκ των μαθητών, του οποίου το όνομα δεν εξηκριβώθη, ενεσφηνώθη επί του εδάφους. Οι μαθηταί ακούσαντες τον πυροβολισμόν, άλλοι μεν ετράπησαν εις φυγήν, άλλοι δε, οι ζωηρότεροι, επετέθησαν κατά του χωροφύλακος. Εν τέλει ανοίξαντες την θύραν του “Παλλαδίου” εισήλθον και συνενώθησαν μετά των μαθητών αυτών οι οποίοι εκθύμως προσεχώρησαν εις την απεργίαν.

Ενώ εις το “Παλλάδιον:Λύκειον” ελάμβανον χώραν τα ανωτέρω, ομάδες μαθητών είχον μεταβή εις το “Λύκειον ο Κοραής” δια να πείσουν τους μαθητάς του να απεργήσουν και αυτοί. Οι απεργοί μαθηταί ευρόντες την θύραν ανοικτήν εισήλθον εις τον περίβολον του σχολείου ζητωκραυγάζοντες διαρκώς υπέρ των αιτημάτων των και της απεργίας και προέτρεπον τους συναδέλφους των να τους ακολουθήσουν. Ο διευθυντής του σχολείου κ. Πετράκης βοηθούμενος υπό των καθητητών προσεπάθησεν να αναχετήση τους μαθητάς αλλά δεν το κατώρθωσε. Ηναγκάσθη δε εν τέλει προ της επιμονής των να αφίση και τους μαθητάς του “Κοραή” ελευθέρους οι οποίοι αμέσως ετάχθησαν με το μέρος των απεργών συναδέλφων των.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗΝ

ΣΧΟΛΗΝ

Την 10ην περίπου πρωινήν οι απεργοί μαθηταί των ανωτέρω εκπαιδευτηρίων κατηύθυνθησαν εις την Εμπορικήν Σχολήν αλλά εύρον τας θύρας κλειστάς. Οι συνάδελφοί των υποχρεωθέντες υπό των καθηγητών παρέμειναν κλεισμένοι εις τας αιθούσας παραδόσεων. Τοιουτοτρόπως δεν κατορθώθη να απεργήσουν και ούτοι.

Καθ’ όλην την διάρκειαν των ανωτέρω οι απεργοί μαθηταί παρηκολουθούντο υπό ισχυράς αστυνομικής δυνάμεως υπό τον ανθυπομοίραρχον κ. Πολιουδάκην.

ΕΙΣ ΤΟ

ΠΑΡΘΕΝΑΓΩΓΕΙΟΝ

Μετά την αναχώρησίν των εκ της Εμπορικής Σχολής οι απεργοί μετέβησαν εις το Γυμνάσιον Θηλέων όπου οι μαθήτριαι είχον ήδη πληροφορηθή τα διατρέξαντα και ιδίως την επίθεσιν την οποίαν οι συνάδελφοί των είχον υποστή υπό του χωροφύλακος. Καθ’ α μας ανακοίνωσεν ο διευθυντής του Παρθεναγωγείου κ. Ζερβάκης, αι μαθήτριαι Καρανδινού, Κοντάκη και Κοκολάκη ελιποθύμησαν εκ φόβου μεταφερθείσαι εις τας οικίας των. Ενώ οι απεργοί ευρίσκοντο συγκεντρωμένοι έξωθι του Παρθεναγωγείου διαμαρτυρόμενοι διότι είχον πληροφορηθεί ότι οι καθηγηταί ημπόδιζον τας μαθητρίας να κατέλθουν εις απεργίαν, ενώ ούται ήθελον, κατέφθασεν επί τόπου ο διοικητής Χωροφυλακής μετά του αντιεισαγγελέως οι οποίοι συνέστησαν εις τους απεργούς να διαλυθούν διότι θα μετήρχοντο βίαια μέτρα εναντίον των. Οι μαθηταί υπακούσαντες διελύθησαν αλλά και το Γυμνάσιον Θηλέων διέκοψε τα μαθήματα.

Περί την μεσημβρίαν εκυκλοφόρησεν η κάτωθι προκήρυξις εκ μέρους μαθητών:

“Προς τον λαόν Ηρακλείου. Σεβαστοί συμπολίται. Κατερχόμεθα σήμερον εις αποχήν εκ των μαθημάτων με σκοπόν ον εκθέτωμεν κατωτέρω. Τα μέτρα της κυβερνήσεως μας εμποδίζουν να εξακολουθήσομεν την φοίτησίν μας και να προπαρασκευάσωμεν το μέλλον μας, το μέλλον της Ελλάδος. Ζητούμεν:

1) Την παραδειγματικήν τιμωρίαν των υπευθύνων χωροφυλάκων δια την βάρβαρον και άτοπον συμπεριφοράν των έναντι των φοιτητών και γενικώς της μαθητιώσης νεολαίας.

2) Παροχήν διδακτηρίων υγιεινών δια την κανονικήν φοίτησιν.

3) Παροχήν τρίτης εξεταστικής περιόδου για τους τελειοφοίτους.

4) Κατάργησιν του νόμου που ορίζει ότι: “Εάν ένας μαθητής δεν πάρη την βάσιν εις δυο δευτερεύοντα ή ένα πρωτεύον, απορρίπτεται, ότι ο βαθμός του δευτέρου εξαμήνου δεν διπλασιάζεται και ότι με 90 απουσίες απορρίπτεται ο μαθητής.

5) Μέριμναν δια τους απόρους μαθητάς (συσσίτια, ατελή εγγραφή, ιατρική περίθαλψιν).

Συμπολίται. Σας καλούμεν να μας ενισχύσετε διότι ενισχύοντάς μας, ενισχύετε το μέλλον της Ελλάδος.

Οι μαθηταί”.

Εις το Γυμναστήριον συνεκεντρώθησαν την 2αν απογευματινήν της χθες οι μαθηταί των απεργησάντων Γυμνασίων. Προς τους συγκεντρωθέντας ωμίλησαν συνάδελφοί των και εν τέλει ανεγνώσθη και ενεκρίθη υπόμνημα των μαθητών το οποίον υπεβλήθη εις τον κ. νομάρχην δια να το διαβιβάση εις τον υπουργόν της Παιδείας.

ΤΑ ΕΚΤΡΟΠΑ

Εις ό,τι αφορά μερικά έκτροπα δημιουργηθέντα εκ μέρους απεργών τινων, οι μαθηταί μας παρεκάλεσαν να γράψωμεν ότι ταύτα δεν ανταποκρίνονται προς το πνεύμα της ολότητος των μαθητών, οι οποίοι αποδοκιμάζουν πάσαν τοιαύτην ενέργειαν, είτε εναντίον ιδρυμάτνν, είτε εναντίον των κ.κ. καθηγητών. Εν σχέσει μάλιστα με τους κ.κ. καθηγητάς οι μαθηταί τονίζουν ότι και ούτοι έχουν αντιληφθή το δίκαιον των μαθητών.

Οι μαθηταί τονίζουν πάντως ότι ουδόλως στρέφονται κατά των καθηγητών των, από τους οποίους άλλωστε δεν εξαρτάται η λύσις των ζητημάτων των. Ελπίζουν δε ότι οι κ.κ. καθηγηταί δεν θα θελήσουν να θεωρήσουν την ενέργειάν των ως αταξίαν δια να λάβουν πειθαρχικά μέτρα κατά των μαθητών.

ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελατιών κ. Μ. Γαρεφαλάκης, πληροφορηθείς τα των γεγονότων και της επιθέσεως χωροφύλακος εναντίον των μαθητών, επεσκέφθη τον κ. διοικητήν της Χωροφυλακής προς τον οποίον διεμαρτυρήθη δια την συμπεριφοράν του εν λόγω οργάνου της τάξεως. Ο κ. Διοικητής εβεβαίωσε τον κ. Γαρεφαλάκην ότι διέταξεν ανακρίσεις εναντίον του και θα προβή ως υπεσχέθη, εις την αυστηράν τιμωρίαν του.

Ο κ. Γαρεφαλάκης, τον οποίον ηρωτήσαμεν σχετικώς μας είπεν ότι καθήκον των γονέων αλλά και των επαγγελματικών οργανώσεων που αποτελούνται κατά το πλείστον από γονείς, είναι να επιληφθούν αμέσως των αιτημάτων των μαθητών και να αναλάβουν την περαιτέρω διαχείρησιν του αγώνος των, δια να επανέλθη και η τάξις εις τα σχολεία.

ΤΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ

Το υπόμνημα των μαθητών προς τον υπουργόν της Παιδείας μέσω του κ. νομάρχου, έχει ως εξής:

Οι μαθηταί των εκπαιδευτηρίων της Μέσης Εκπ/σεως, πλην της Εμπορικής Σχολής, συνελθόντες σήμερον 3 μ.μ. εν τω Γυμναστηρίω Ηρακλείου, κατόπιν της κηρυχθείσης απεργίας και εις την λοιπήν Ελλάδα, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας δια την μη εισέτι επίλυσιν των μαθητικών ζητημάτων, τα οποία ήδη υπεβλήθησαν υμίν, απεφασίσαμεν όπως ταχθώμεν αλληλέγγυοι, κηρύττοντες μαθητικήν απεργίαν μέχρις ολοσχερούς επιλύσεως των κατά πάντα δικαίων αιτημάτων μας και ευσεβάστως παρακαλούμεν όπως συνηγορήσετε και υμείς δια την ευνοϊκήν λύσιν και ικανοποίησιν των αιτημάτων μας, τα οποία κυρίως συνοψίζονται εις τα εξής:

1) Την δωρεάν εκπαίδευσιν των απόρων μαθητών.

2) Την παροχήν τρίτης εξεταστικής περιόδου δια τους τελειοφοίτους.

3) Εις την καθιέρωσιν των Λατινικών ως προαιρετικού μαθήματος.

4) Την πλήρη ιατρικήν περίθαλψιν των απόρων μαθητών.

5) Να αναγνωρισθή εις τους μαθητάς το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι (μαθητικαί κοινότητες).

6) Την καθιέρωσιν του βαθμού ως βάσις.

7) Ο βαθμός του δευτέρου εξαμήνου να υπολογίζεται διπλάσιος ως και πρότερον.

8) Την επαναφοράν των διατάξεων του Νόμου του προβλέποντος την επανεξέτασιν των μαθητών δια 3 δευτερεύοντα μαθηματα ή ένα πρωτεύον και δύο δευτερεύοντα.

9) Να αυξηθή το όριον των απουσιών από 120 εις 250 παραπεμπομένων εις εξέτασιν κατά Σεπτέμβριον επί όλων των μαθημάτων των μαθητών οίτινες θα συγκεντρώνουν το όριον τούτο των απουσιών.

10) Να ληφθή μέριμνα δια την ανοικοδόμησιν του σχολικού κτηρίου του Β’ Γυμνασίου Αρρένων Ηρακλείου.

11) Να λειτουργήση συσσίτιον υπέρ των απόρων μαθητών.

12) Να ληφθή μέριμνα δια την ίδρυσιν νυκτερινού Γυμνασίου.

Επίσης ομόθυμος εξίωσις είναι όπως αποφύγουν οι καθηγηταί την επιβολήν οιασδήποτε ποινής κατά των απεργησάντων μαθητών.

Ευελπιστούντες ότι θέλετε εξετάσει ευνοϊκώς τα ανωτέρω δίκαια αιτήματά μας, διατελούμεν μετά βαθυτάτου σεβασμού.

Οι αντιπρόσωποι των απεργούντων μαθητών Μ. Εκπ/σεως Ηρακλείου Κρήτης. Η απεργιακή επιτροπή”.

Την επομένη ημέρα, στις 15 Μαρτίου 1936 οι μαθητές έλυσαν την απεργία τους και περίμεναν την απάντηση του Υπουργείου σχετικά με τα αιτήματά τους. Η επιτροπή του μαθητικού αγώνα βέβαια είχε ανακοινώσει ότι αν δεν υπάρξει ευνοϊκή επίλυση των αιτημάτων τους τότε η απεργία θα επαναλαμβάνονταν με απεριόριστη διάρκεια.

Στον αγώνα βέβαια αυτό είχαν μπει και οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών οι οποίοι είχαν πολλά προβλήματα απέναντι στη Σύγκλητο του Παν/μίου η οποία ήταν αρνητική ως προς τα αιτήματά τους. Η κυβέρνηση βέβαια βρήκε τον τρόπο να τους εκδικηθεί. Ας δούμε το σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας μας, στις 11 Απριλίου 1936:

“Δια διαταγής του Υπουργείου των Στρατιωτικών, αιρομένων των εις τους φοιτητάς παρεχομένων μέχρι τούδε σχετικών προνομίων, υποχρεούνται ούτοι εις την έκτισιν ολοκλήρου της στρατιωτικής θητείας.

Το μέτρον προκαλεί αγανάκτησιν, διότι θεωρείται ως απάντησις της Κυβερνήσεως εις τας τελευταίας φοιτητικάς απεργίας”.

Σήμερα η Παιδεία μας δοκιμάζεται, άγεται και φέρεται σε διαλόγους και δεν είναι επίτευμα αυτό μόνο της σημερινής κυβέρνησης. Για να είμαστε δίκαιοι, ευθύνη έχουν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις στο συγκεκριμένο φλέγον θέμα της Παιδείας μας. Νομίζω ότι οι παραπομές σε διαλόγους από μηδενική βάση για τα ανοιχτά πλέον θέματα της εκπαίδευσής μας, όπως είναι το άσυλο, ή η κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων, δεν βοηθούν πια. Πιστεύω ότι η υποβάθμιση του ρόλου του δημόσιου σχολείου που είναι αιτία της μη υγιούς χρηματοδότησης (η εξαγγελθείσα προεκλογικά αύξηση δαπανών για την Παιδεία μας στο 5% που δυστυχώς είναι μόνο λόγια), καθημερινά αυξάνεται. Οι οικογενειακές δπάνες όλο και πιο αυξημένες παρουσιάζονται με τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα μαθήματα, τη διδασκαλία ξένων γλωσσών. Καλός ο διάλογος αλλά για να ξεκινήσει και να πετύχουμε κάτι έχει ως προϋπόθεση την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Και σ’ αυτό συμφωνούν όλα τα κόμματα όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Όταν έρθουν στην εξουσία ξεχνούν, φαίνεται. Τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να μας διαψεύσουν!