Του Μανόλη Δοριάκη*

Το τραγικό γεγονός του θανάτου της 33χρονης μητέρας και του παιδιού της χθες το πρωί στη Μαιευτική Κλινική του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου που μπορούσε να αποφευχθεί κατά κοινή παραδοχή όχι μόνον των εξειδικευμένων Μαιευτήρων, αλλά κάθε ειδικότητας γιατρών, ακόμη και Μαιών εάν ο εφημερεύων εξειδικευμένος γιατρός την εξέταζε και προχωρούσε σε καισαρική τομή και χθες το πρωί να καθόταν ευτυχισμένη κρατώντας στην αγκαλιά της το νεογέννητο παιδί της, κάνοντας όμορφα όνειρα, όπως κάνει κάθε ΜΑΝΑ καμαρώνοντας το κάθε παιδί της και θα σκορπούσε γύρω της τη χαρά μιας νέας ανθρώπινης ζωής αντί να ξεψυχά με την αγωνία, τη θλίψη και το παράπονο που νιώθει κάθε άνθρωπος στο άγγισμα του άδικου θανάτου του σκορπίζοντας το σπαραγμό, τον αβάσταχτο πόνο και τη βαθιά οδύνη στον αγαπημένο της σύζυγο, στο παιδί της, στους γονείς της και σε όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα.

Καθώς και η συμπλήρωση δεκαπέντε χρόνων από το θάνατο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ (25 Απριλίου 1995), ενός από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες πολιτικούς της εποχής του, στενού συνεργάτη του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, οραματιστή της Αποκέντρωσης και θεμελιωτή του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ (ΕΣΥ) το οποίο είχε και έχει στόχο να προσφέρει άμεση εξυπηρέτηση και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας και Περίθαλψης στη χώρα. Με το Νόμο 1397/1983 που καθιερώθηκε, το κράτος αναλαμβάνει την παροχή υπηρεσιών Υγείας «ισότιμα» σε κάθε πολίτη. Το Νομοθετικό πλαίσιο συμπληρώθηκε με το Νόμο 1579/1985. Ετσι στο πλαίσιο του ΕΣΥ δικαίωμα στη Δευτεροβάθμια Περίθαλψη σε Νοσοκομείο έχει ο κάθε πολίτης χωρίς προϋποθέσεις. Ο Νόμος προβλέπει ότι «εφόσον ο πολίτης έχει άμεση ανάγκη νοσηλείας και περίθαλψης, το Νοσοκομείο είναι υποχρεωμένο να την παρέχει ανεξάρτητα από την ασφαλιστική του κάλυψη».

Τα Κέντρα Υγείας σχεδιάστηκαν και λειτούργησαν για να παρέχουν πρωτοβάθμια ιατρική και οδοντιατρική περίθαλψη στο σύνολο της περιοχής ευθύνης τους αναλαμβάνοντας τη μεταφορά των αρρώστων με ασθενοφόρο ή οποιοδήποτε άλλο μέσo σε έκτακτες περιπτώσεις στα νοσοκομεία και την παροχή πρώτων βοηθειών και νοσηλείας έως τη μεταφορά των αρρώστων στα νοσοκομεία. Σε περίπτωση μάλιστα που δεν λειτουργεί φαρμακείο στην περιοχή ενός Κέντρου Υγείας αυτό παρέχει και φάρμακα.

Τα δύο παραπάνω γεγονότα μου έδωσαν την αφορμή ν’ αναφερθώ στα 21 χρόνια ζωής και λειτουργίας του Κέντρου Υγείας Βιάννου χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τη σημαντική και μακρόχρονη προσφορά στα θέματα νοσηλείας και περίθαλψης του Βενιζελείου Νοσοκομείου Ηρακλείου και την εντιμότητα, την ευσυνειδησία και την επιστημονική επάρκεια των γιατρών του Βενιζελείου στους οποίους μάλιστα οφείλω τα ένδεκα τελευταία χρόνια της ζωή μου και τη σωτηρία μου από την επάρατη νόσο.

Τα 21 όμως αυτά χρόνια ζωής και λειτουργίας του Κέντρου Υγείας Βιάννου που για μένα που διαμένω το μεγαλύτερο διάστημα κάθε χρόνου στον Κερατόκαμπο Βιάννου (από τις γιορτές του Πάσχα μέχρι και το τέλος Οκτωβρίου) και πολλές φορές έχουμε καταφύγει εγώ και η γυναίκα μου στις υπηρεσίες του, μάλιστα σε δύο σοβαρά προβλήματα υγείας μας οι γιατροί του μας βοήθησαν και μας συμπαραστάθηκαν, ξεπερνώντας κι αυτό το ιατρικό τους καθήκον.

Στις 5 Μαΐου 2005 η γυναίκα μου έπαθε ένα φοβερό ίλιγγο. Τηλεφώνησα στο Κέντρο Υγείας και σε 20 λεπτά ο εφημερεύων γιατρός γενικής ιατρικής Μανόλης Κονδυλάκης βρισκόταν σπίτι μου (μια διαδρομή 14 χιλιομέτρων σε ένα δρόμο με πολλές κι επικίνδυνες στροφές). Αφού της πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες, τη σήκωσε για να τη μεταφέρει σε Νοσοκομείο του Ηρακλείου, εκείνη όμως σωριάστηκε σε μια πολυθρόνα και πιστεύοντας ότι θα πέθαινε του είπε: «Προτιμώ να πεθάνω στο σπίτι μου, παρά μέσα στο ασθενοφόρο ή στο νοσοκομείο». Ο γιατρός προσπάθησε να τη μεταπείσει, αλλά εκείνη επέμενε και εκείνος έστειλε το ασθενοφόρο στο Κέντρο Υγείας, αλλά δεν την εγκατέλειψε. Εμεινε 3 ολόκληρες ώρες δίπλα της μέχρι που συνήλθε λίγο και την επόμενη μέρα την έστειλε στο νοσοκομείο για νοσηλεία.

Τη δεύτερη νύχτα του περασμένου Πάσχα ένιωσα μια δυσκολία στην αναπνοή και τόση δυσφορία που ανησύχησα πολύ. Είμαι βέβαια 88 χρονών και με πολλά προβλήματα υγείας. Ενας εγγονός μου που βρισκόταν μαζί μας με μετέφερε προσεκτικά στο Κέντρο Υγείας Βιάννου. Ηταν μεσάνυχτα. Μόλις περάσαμε μέσα, βρήκαμε μπροστά μας την αγροτική γιατρό Βάλια Λαζανάκη. Με κοίταξε με καλοσύνη και μου είπε: Τι πάθατε; Μην ανησυχείτε. Στο Ιατρείο Εκτάκτων Περιστατικών βρήκαμε τον εφημερεύοντα γιατρό ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗ Δ/ντή του Κέντρου Υγείας. Με εξέτασε προσεκτικά και μου είπε: «Εχετε λοίμωξη του αναπνευστικού και θα σας ταλαιπωρήσει λίγο, αλλά θα περάσει κι αυτό». Μου έβαλε ένα μασκάκι νεφελοποιητή και έμεινε μαζί μου μέχρι την ώρα που διαπίστωσε ότι είχε βελτιωθεί η αναπνοή μου και συνήλθα από τη δυσφορία. Μου έκανε τηλεκαρδιογράφημα και μου έδωσε την απαιτούμενη θεραπεία με φάρμακα.

Επειδή όμως έπρεπε να συνεχίσω το μασκάκι νεφελοποιητή ανέβαινα στο Κέντρο Υγείας πρωί και βράδυ στις 10 το πρωί και στις 10 το βράδυ, συνάντησα και εξυπηρετήθηκα από όλους τους γιατρούς του Κέντρου: το παθολόγο Μανόλη Χρονάκη και τους γιατρούς γενικής ιατρικής Αλέκο Γρυλιωνάκη, Ιωάννα Στεφανάκη και Μανόλη Κονδυλάκη και την τεχνολόγο βοηθό Μικροβιολογικού Βούλα Δήμου, καθώς και τις άλλες δύο αγροτικές ιατρούς των Περιφερειακών Ιατρείων του Κέντρου Μαρία Στούκα και Μαρινέτα Μπακέα και διαπίστωσα για μια ακόμη φορά ότι όλοι οι γιατροί του Κέντρου Υγείας Βιάννου το 24ωρο της κάθε εφημερίας τους όχι μόνον δεν απομακρύνονται από το Κέντρο – εκτός βέβαια αν κληθούν για την αντιμετώπιση σοβαρών περιστατικών – αλλά παραμένουν άγρυπνοι και πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε περιστατικό οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου. Και αν βρουν χρόνο να φάνε πρέπει να κρατούν από το σπίτι τους έτοιμο φαγητό, όπως στην εποχή των μαθητικών μου χρόνων που όταν πηγαίναμε ολοήμερη εκδρομή καθένας μας βαστούσε το βουργιδάκι του με την κριθαροκουλούρα, τα βρασμένα αυγά, τις ελιές, το τυρί και τις τηγανητές πατάτες.

Είναι βέβαια όλοι οι γιατροί του Κέντρου νέοι και διαθέτουν όχι μόνο την επιστημονική επάρκεια και την ψυχική διάθεση, αλλά και τη σωματική αντοχή.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι οι γιατροί του ΕΣΥ πρέπει να δικαιούνται πλήρους συνταξιοδότησης μετά τη συμπλήρωση 25ετούς υπηρεσίας. Πρέπει ακόμη να αμείβονται όπως πρέπει, όσο πρέπει και όταν πρέπει και όχι με πενταροδεκάρες και μάλιστα με καθυστέρηση πολλών μηνών.

Και στο σημείο αυτό θέλω να τονίσω ότι όλοι οι γιατροί, οι τεχνολόγοι βοηθοί των Μικροβιολόγων και Ακτινολόγων και οι νοσηλεύτριες του Κέντρου Υγείας Βιάννου θεωρούν το έργο τους λειτούργημα και το επιτελούν με εντιμότητα, ευσυνειδησία, προθυμία, αγάπη, καλοσύνη κι ανθρωπιά. Και παρά τις τόσες αντιξοότητες και δυσκολίες (προβληματικό ασθενοφόρο, δύο μόνο νοσηλεύτριες ενώ προβλέπονται και χρειάζονται έξι, δέκα έξι χωριά σκορπισμένα σε ένα ορεινό Δήμο με πολλά προβλήματα συγκοινωνίας και σε απόσταση εξήντα έως και εκατό χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού και τις άλλες Κεντρικές Υπηρεσίες) καταξίωσαν με το έργο τους το Εθνικό Σύστημα Υγείας και κέρδισαν την αγάπη, την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και το σεβασμό όχι μόνον των μονίμων κατοίκων της περιοχής ευθύνης τους, αλλά και των πολλών εκατοντάδων για να μην πω μερικών χιλιάδων επισκεπτών που έρχονται το καλοκαίρι, αλλά και κάθε εποχή του χρόνου στον τόπο αυτό που έχει εξαίσιο κάλλος από το Θεό και συνδυάζει βουνό και θάλασσα και προσφέρεται να τους ξεκουράσει από κάθε ψυχική και σωματική κούραση, να γαληνέψει την ψυχή και τη σκέψη τους και να τους χαρίσει όλες τις αληθινές χαρές της ζωής.

Τελειώνοντας θάταν παράλειψή μου να μην αναφερθώ σε τρεις ακόμη διαπιστώσεις μου.

Πιστεύω ότι η παρουσία του γιατρού ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΙΔΗ, ενός σπουδαίου επιστήμονα και ξεχωριστού ανθρώπου, στη Διεύθυνση του Κέντρου Υγείας Βιάννου από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του μέχρι και σήμερα υπήρξε καθοριστική: Με την αγαστή συνεργασία του με όλους τους εκλεκτούς συνεργάτες του, γιατρούς, τεχνολόγους βοηθούς Μικροβιολόγων και Ακτινολόγων και νοσηλεύτριες, με το ήθος του, την εντιμότητα, την εργατικότητα, τη συνέπεια, τη σύνεση και το παράδειγμά του κατάφερε το Κέντρο Υγείας Βιάννου να επιτελέσει στο ΑΚΕΡΑΙΟ το σκοπό της λειτουργίας του, να κερδίσει την κοινωνική δικαίωση και καταξίωση και να δώσει δύναμη και κουράγιο στους συνεργάτες του να συνεχίσουν το δύσκολο αλλά ωραίο έργο τους.

Πιστεύω ακόμη ότι η γιατρός γενικής ιατρικής Θεονύμφη Σηφάκη που υπηρέτησε περισσότερο από μια δεκαετία στο Κέντρο Υγείας Βιάννου πρόσφερε σημαντικό και αξιόλογο έργο, τίμησε το Κέντρο και τους συνεργάτες της και κέρδισε την αγάπη, την εκτίμηση και το σεβασμό των κατοίκων ολόκληρης της περιοχής και όλων των συνεργατών της.

Θέλω ακόμη να συγχαρώ και να ευχαριστήσω όλους όσους μ’ ένα οποιοδήποτε τρόπο βοήθησαν την ίδρυση και λειτουργία του Περιφερειακού Ιατρείου Κερατόκαμπου καθώς και τους γιατρούς που εργάστηκαν μέχρι σήμερα σ’ αυτό.

Ειδικά θέλω να συγχαρώ και να ευχαριστήσω τη σημερινή αγροτική γιατρό Μαρία Στούκα που διαμένει στον Κερατόκαμπο και χωρίς ωράριο τρέχει με προθυμία να βοηθήσει τον κάθε πάσχοντα συνάνθρωπό μας που θα ζητήσει την ιατρική της βοήθεια.

* Ο Μανόλης Δοριάκης είναι επίτιμος πρόεδρος του Συνδέσμου Πολιτικών Συνταξιούχων Νομού Ηρακλείου