Κείμενο - φωτογραφίες: Βασίλης Δρόσος

Την Κυριακή 26 του Απρίλη, ο ΕΟΣ Λασιθίου σε συνεργασία με το Δήμο Αλικαρνασσού, είχαν προγραμματίσει τούτη την πεζοπορία στην ανοιξιάτικη φύση των φαραγγιών Κολομόδι, Αστρακιανό, Καρτερού. Το πούλμαν που διάθεσε ο Δήμος μάς περίμενε στην πλατεία του Δημαρχείου όπου στις 9 η ώρα ξεκινήσαμε για τον προορισμό μας. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, ο ήλιος ζέσταινε απαλά και ευχάριστα την ατμόσφαιρα. Φτάσαμε στην περιοχή Παλιάρδα που βρίσκεται κάτω από τις Αγιες Παρασκιές. Εκεί είναι το γαλάζιο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σημείο αναφοράς για το φαράγγι του Κολομόδι. Απέναντι βλέπουμε πινακίδες με οδηγίες και χάρτες που πληροφορούν τους πεζοπόρους για την πορεία που θα ακολουθήσουν.

Το μονοπάτι περνά ανάμεσα στους αμπελώνες. Βλέπουμε τους βλαστούς να περιπλέκουν τα σύρματα που τελαρώνουν τις κρεβατίνες. Τα πρώτα αμπελόφυλλα και οι ανθοί άρχισαν να τις στολίζουν. Η ομορφιά της φύσης τούτη την εποχή είναι απερίγραπτη, οργιάζει φουντωμένη σε όλο της το μεγαλείο. Ακούραστη δουλεύει στολίζοντας τη γη με πανδαισία χρωμάτων που δημιουργούν ζωγραφικούς πίνακες στους ανάγλυφους γήλοφους της Πλιάρδας. Ενδεικτική πινακίδα μας οδηγεί στο κατηφορικό μονοπατι των “Ασφενδιλιών”. Οι φουντωμένες ασφενδιλιές ξεπερνούν τα 2μ. το κίτρινο χρώμα τους στολίζει το μονοπάτι μέχρι την κοίτη του Κολομόδι.

Το κελάιδημα των κοτσιφιών μας καλημερίζει στην άγρια φύση του φαραγγιού.

Το νερό, πηγή ζωής, κυλάει ανάμεσα στα πλατάνια και τις ιτιές που γιγαντώνουν δασώνοντας όλη την κοίτη. Οργιάζει η βλάστηση των κισσών, περιπλέκονται στους κορμούς των δέντρων σφιχταγκαλιάζοντας στους ασφυκτικά, σκαρφαλώνουν στις κορυφές τους ψάχνοντας για μια θέση στον ήλιο. Κάτω από την παχιά σκιά των πλατανιών, το μονοπάτι περνά από τη μια όχθη στην άλλη. Με τη βοήθεια των ξυλότυπων κατασκευών που γεφυρώνουν την κοίτη, ακολουθήσαμε το χαραγμένο από τη Διεύθυνση Δασών μονοπάτι. Μετά από μισή ώρα περίπου, το φαράγγι ανοίγει τις πύλες του διάπλατα δημιουργώντας ένα μεγάλο ξέφωτο. Το φως του ήλιου λούζει άπλετα τη λεκάνη που δημιουργείται ανάμεσα στα βουνά δημιουργώντας ένα ωραίο πολύχρωμο ανθόκηπο από λογής, λογής αγριολούλουδα και θαμνώδη βλάστηση που καλύπτει όλους τους γύρω λόφους από το βάθος της λεκάνης μέχρι τις κορυφές των βουνών. Ωραίο καταφύγιο για την προστασία της άγριας πανίδας της περιοχής. Βρισκόμαστε στην έξοδο των φαραγγιών “Κολομόδι και Αγκαραθιανού”.

Στις μικρές λιμνούλες που δημιουργούνται, βλέπουμε να επιπλέουν μικρά ανθάκια από υδρόβια φυτά που μοιάζουν να χαμογελούν, τα βλέπουμε σε κάθε λιμνούλα που συναντάμε. Το μονοπάτι ανηφορίζει οδηγώντας μας στην δυτική όχθη, περνάμε από ένα παλιό, εγκαταλειμμένο καμίνι, φτάνουμε στο κανάλι του “Πατερικού”, μας οδηγεί στον παλιό πετρόκτιστο νερόμυλό του που κάποτε άλεθε τα σιτηρά της περιοχής.

Ακόμα και σήμερα στέκει εκεί σε άριστη κατάσταση ακοίμητος φρουρός λες και αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου. Βρισκόμαστε στην περιοχή “Λούτρα”, περνάμε το παλιό βυζαντινό γεφύρι που από χρόνια εκείνα εξυπηρετούσε τα χωριά των σημερινών δήμων “Επισκοπής, Καζαντζάκη”. Φτάνουμε στους “Κάτω Αστρακούς”, περνάμε την κατεστραμμένη παλιά εκκλησίά του Αγίου Γεωργίου και το βυζαντινό εκκλησάκι της Παναγίας, φτάνουμε στο κιόσκι που θα δίνονται πληροφορίες όταν το φαράγγι μπει σε κανονική λειτουργία. Από εδώ ένα δρομάκι μας οδηγεί στο λιθόστρωτο μονοπάτι που φιδογυρίζει τα δυτικά πρανή. Κατηφορικά μας οδηγεί στο “Νεραϊδόσπηλιο”, μια ωραία φύση με πηγές, λίμνες και πανύψηλα δέντρα που δασώνουν την κοίτη του Αστρακιανού φαραγγιού. Περνάμε πάνω από τον παλιό θολωτό αγωγό που μεταφέρει το νερό στην πόλη του Ηρακλείου.

Μια ξυλότυπη κατασκευή τον προστατεύει αφού το μονοπάτι περνά από εκεί.

Η πυκνή βλάστηση με δυσκολία επιτρέπει λιγοστές ακτίνες φωτός να διαπεράσουν τα πυκνά φυλλώματα. Ακούμε κρόασμα βατράχων λες και έχουν στήσει συναυλία.

Φτάνουμε στη λίμνη των “Νουφάρων” · Χελώνες τρομαγμένες βουτούν κάτω από το νερό, πουλιά τιτιβίζουν και κοράκια κράζουν φτερουγίζοντας πάνω από τα πανύψηλα δέντρα. Ξαφνικά το μονοπάτι κόβεταια απότομα, η ξυλόσκαλα που υπήρχε εδώ , έχει παρασυρθεί από τα νερά του χειμώνα και έχει γίνει κομμάτια. Πρέπει να πηδήξουμε πάνω από 2 μ. για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Κατέβηκαν όσοι μπόρεσαν και βοήθησαν και τους άλλους να κατεβούν. Συνεχίσαμε προς τον “Καινούργιο Μύλο”, το μονοπάτι περνάει μέσα από το μακρύ κανάλι του.

Τονβλέπουμε λίγο πιο κάτω μισοκατεστραμμένο, εκεί κοντά περιβόλια και κήποι εγκαταλειμμένοι μας φέρνουν σε άλλες εποχές. Κατεβαίνουμε στην κοίτη, άλλη μια γέφυρα εδώ έχει παρασυρθεί από το νερό. Το μονοπάτι ανηφορίζει τα ανατολικά πρανή, η πυκνή βλάστηση έχει σκεπάσει το μονοπάτι, το βλέπουμε να μας οδηγεί προς ένα περιβόλι, έξοδος όμως δεν υπάρχιε. Επιστρέφουμε πίσω όπου λίγο πριν το περιβόλι βλέπουμε σήμανση με σπρέυ χάμω στο μονοπάτι που σκεπάζεται από βλάστηση. Εδώ και σε άλλα σημεία, πρέπει να μπουν πάσσαλοι, με βέλος που να δείχνουν την σωστή κατεύθυνση. Ανεβαίνουμε πιο ψηλά ακολουθώντας την πορεία των αγωγών και των φρεατίων που μας οδηγούν στη γέφυρα “Σουλάκι”.

Συνεχίζουμε ανάμεσα σε αμπελώνες μέχρι τη γέφυρα “Σκαλανίου” και από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι στα δυτικά πρανή, μας κατεβάζει στο φαράγγι του Καρτερού που περιγράψαμε στην προηγούμενη πεζοπορία μας. Η συνολική πορεία αυτής της διαδρομής είναι περίπου 5 ώρες.