Ευχήσου καρδιά μου, Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά.
Μυρισμένη η άνοιξη, χιλιοπλούμιστη κερά, με τ’ άρωμα της Θείας Ανάστασης τριγύρα της, ξεμακραίνει τα προβλήματα από την ανθρωπότητα και την διαπερνά με το ηχηρό μήνυμά της:
Ο Χριστός ενίκησε τον θάνατο...
Εκεί, στην άκρα του βουνού, αναμεσός στους αγέρηδες και τα σύννεφα, κονταροκτυπιέται τις ώρες τούτες η ψυχή ενός γενναίου λειτουργού του υψίστου, για να φέρει την εσωτερική ανάσταση, αυτή που είναι διαχρονική και είναι η πανοπλία του αληθινού Χριστιανού.
Τα παιδιά του τα πνευματικά, συνάζονται πάλι γύρα του, δεν τα τρομάζει η αλλαγή, δεν σκιάζονται τα εμπόδια, τρέχουν καθημερινά στις νυχτερινές θείες λειτουργίες που άρχισαν παλι και όχι μόνο...
Εκεί, στην άκρα του βουνού, πάνω από τη Σταλίδα, όπου τα κοπάδια κουδουνίζουν αδιάκοπα, και η πλαγιά του βουνού μοσχομυρίζει θυμάρι και χαμόμηλο, προστέθηκε κιόλας η νοικοκυρεμένη μέντα, σε γλαστρούλες πήλινες, αρχή και ευλογία ενός νέου παραδείσιου τόπου.
Ιδιοκτήτρια η ίδια η Αρχόντισσα Παναγία η Θεογεννήτωρ.
Ταπεινός της εργάτης ο αγαπημένος της ψυχής Πατέρας Απόστολος.
Αφανής, με το τριμμένο ρασάκι του, χλωμός από τις νηστείες, τα ολοήμερα μεροκάματα στο εργοτάξιο της χάρης της και τις Θείες Λειτουργίες το βράδυ...
Ασήμαντος και μηδαμινός στην απεραντοσύνη του σύμπαντος κι όμως, καταφέρνει να συγκινεί τα μύχια της ψυχής εκείνου που αναζητούν την αλήθεια, που ταυτίζεται με το φως της Ανάστασης.
Συγκεντρώνει μαζί του όλο το πλήθος που απ’ αρχής τον ακολουθεί προστιθεμένου και των νέων πιστών από την ευρύτερη περιοχή της νέας διαμονής του.
Ετσι προκόβει η περάτωση του νέου γυναικείου Μοναστηριακού Συγκροτήματος και τελειούται και η εκκλησία της Παναγίας με την θαυμαστή διαμόρφωση του γύρου χώρου.
Ετσι πραγματοποιείται το όνειρο - παρηγοριά, της θλιμμένης μάνας από τον Μοχό, που χάνοντας το παλληκάρι της τον Δημήτρη σε τροχαίο, χάρισε τη γη και την εκκλησία που έχτισε το ένα κλείτος το αφιέρωσε στον Αγιο Δημήτριο, το άλλο, στον Αγιο Μάμαντα και το κεντρικό στην Παναγία την Θεογεννήτωρα.
Ετσι γίνονται ανακατερά σ’ αυτή τη γη, θυμάρι, μέντα και χαμόμηλο, παυσίπονα στο σώμα και την ψυχή, γιατί ανακατεύεται σ’ αυτά το θυμίαμα λιβανωτό του Υψίστου.
Ετσι γίνονται τα θαύματα της καθημερινής ζωής, η χαρμολύπη, που καταλήγει στο πανηγυρικό κάλεσμα του Χριστού και το παρήγορο μήνυμά του.
Θαρσείτε τέκνα
Εγώ, νενίκηκα τον κόσμο
Χριστός Ανέστη
Χρόνια Πολλά
Η φίλη σας
Μελισσάνθη της Κρήτης