Οταν ο σκύλος τους ήταν κουτάβι, είχε μανία με την ταχύτητα (έτρεχε συνέχεια πάνω - κάτω) εξού και το όνομά του... Ράλφ, εμπνευσμένο από τον οδηγό αγώνων Ραλφ Σουμάχερ.

Στην πορεία, εγκατέλειψε το τρεχαλητό και ασχολήθηκε με τα τηλεκοντρόλ.

Στην διάρκεια της κουταβίσιας ζωής του, μάσησε 6 απʼ αυτά όπως και πολλά cd, βιβλία και άλλα αντικείμενα που έβρισκαν κατεστραμένα η Πέπη Δάλπα και ο Βίκτωρας Γκούρβας, ένα ζευγάρι νέων γιατρών που επέστρεφαν στο σπίτι για να ανακαλύψουν κάθε φορά, μια καινούργια απώλεια.

Ο καιρός πέρασε και σήμερα ο Ραλφ στα 5,5 χρόνια του, είναι πλέον ένας κύριος αν και συχνά απόμακρος και μελαγχολικός.

Η Πέπη και ο Βίκτωρας μας γράφουν: “Το σκυλάκι μας το αποκτήσαμε πριν 5 χρόνια, όταν ήταν μόλις ενός μηνός ακόμα. Ψάχναμε ένα κατοικίδιο και τυχαία βρέθηκε ένας άνθρωπος, του οποίου η σκυλίτσα είχε γεννήσει και είχε προσωρινά αφήσει τα κουταβάκια στην ταράτσα της οικοδομής του. Ήταν δύο θηλυκά κι ένα αρσενικό, το οποίο αμέσως λατρέψαμε, ίσως επειδή ήταν το πιο φοβισμένο και μικροκαμωμένο. Το πήραμε σπίτι, το ταΐσαμε και αμέσως δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερο δέσιμο. Οι πρώτες μέρες κύλισαν κάπως φοβισμένα για τον μικρό, αλλά γρήγορα μας αγάπησε και άρχισε να παίζει όλη την ώρα. Λόγω της ταχύτητας και της συνεχούς τρεχάλας, τον ονομάσαμε Ραλφ (από τον οδηγό αγώνων Ραλφ Σουμάχερ).

Τον πρώτο χρόνο έκανε πολλές αταξίες και δεν του άρεσε να μένει πολύ μόνος του, οπότε κάθε φορά που αργούσαμε να επιστρέψουμε, πέρα από ότι βρίσκαμε σημάδια από τις φυσικές του ανάγκες οπουδήποτε στο σπίτι, έκανε και αρκετές ζημιές από αντίδραση. Έτσι, μάσησε αρκετά βιβλία, πολλά cd, 6 τηλεκοντρόλ και διάφορα άλλα μικροπράγματα. Φυσικά κάθε φορά που γυρνούσαμε σπίτι και είχε κάνει μια τέτοια ζαβολιά, δε γάβγιζε στο καλωσόρισμα, όπως συνήθιζε, αλλά καθόταν ακίνητος στο καλάθι του. Όταν λοιπόν κατά την είσοδό μας στο σπίτι δεν ορμούσε πάνω μας γαβγίζοντας, αλλά μας κοιτούσε με ένα βλέμμα όλο νάζι, καταλαβαίναμε αμέσως ότι κάποια απώλεια θα είχαμε στο σπίτι.

Μεγαλώνοντας η αγαπημένη του καθημερινή έννοια έγινε η βόλτα στο πάρκο, πάνω από την Καινούργια Πόρτα. Εκεί παρέα με τους φίλους του, μια μεγάλη σκυλοπαρέα, τρέχει και παίζει ή άλλες φορές κυνηγάει κάποια σκυλίτσα. Πάντως ενώ κάνει σαν τρελός να βγει βόλτα, πολλές φορές στο πάρκο είναι απόμακρος από τα υπόλοιπα σκυλιά που συναντάμε εκεί, σαν να έχει μια γλυκιά μελαγχολία. Πέρα από το Ραλφ, απολαμβάνουμε και εμείς τη βόλτα στο πάρκο, γιατί εκεί βρισκόμαστε με μερικούς υπέροχους ανθρώπους, οι οποίοι βγάζουν βόλτα τα δικά τους σκυλιά.

Ένα άλλο στοιχείο που ξεσηκώνει το Ραλφ είναι η ώρα του φαγητού, αλλά του δικού μας γεύματος. Ζηλεύει ό,τι και αν τρώμε, έρχεται δίπλα και σαν αληθινός επαίτης κλαψουρίζει για μια μπουκιά. Αν το ίδιο φαγητό το βάλουμε στο πιάτο του σε άλλη στιγμή, μπορεί και να μην το φάει καν. Επίσης μέσα στο σπίτι, όταν κάνουμε δουλειές, μας ακολουθεί παντού ακριβώς όπως τα παιδάκια είναι πίσω από τη φούστα της μαμάς τους. Παρόλο που δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με συγκεκριμένες τεχνικές εκπαίδευσης, είναι καλόβολο σκυλί, τόσο που τον έχουν φιλοξενήσει με άνεση αρκετά φιλικά σπίτια σε περίοδο διακοπών.

Τώρα που είναι πια ενήλικας, έχει φτάσει τα 5,5 χρόνια, έχει γαληνέψει πολύ και είναι υπερκινητικός λίγα μόνο λεπτά κάθε μέρα. Δεν είναι σημαντικός φύλακας, γιατί φοβάται πολύ κάθε ξένο, αλλά τουλάχιστον γαβγίζει σε κάθε επισκέπτη πριν την είσοδο στο σπίτι. Μετά οπισθοχωρεί. Εμείς τον αγαπάμε πολύ, είναι πια κομμάτι της ζωής μας και αποτελεί ισότιμο μέλος της οικογένειάς μας”.