
Ο Γιώργος κινδυνεύει από το ύπουλο και σκοτεινό «σύστημα ΠΑΣΟΚ»
Το ΠΑΣΟΚ έρχεται, μαζί με τους τοπικούς και κεντρικούς θεσιθήρες και βολεμένους, που άρχισαν τις «τρομοκρατικές» τους εμφανίσεις, απειλώντας μας ότι επιστρέφουν κι αυτοί!
Ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν έλθει η ώρα να κυβερνήσει, θα πρέπει να προσέξει το ίδιο με τα μεγάλα και ανοικτά ζητήματα της χώρας, πλειάδα στελεχών που από τώρα στήθηκαν στην ουρά για μια έμμισθη θέση στον κρατικό μηχανισμό, που επιδιώκουν την εκλογική νίκη για τη δική του επιβίωση, όπως και στο παρελθόν. Και σε κάποιες περιπτώσεις να τα προσέξει ακόμη περισσότερο. Καθώς τα προβλήματα είναι ανοικτά, γνωστά, δημόσια. Το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», που συγκροτούν εκείνοι δουλεύει από το παρασκήνιο, σε σκοτεινά δωμάτια. Άρα είναι ύπουλο και επικίνδυνο. Υπονομευτικό από τη φύση του…
Οι πολιτικοί συσχετισμοί, μαζί με την πολιτική πραγματικότητα, ανατράπηκαν από τον περασμένο Σεπτέμβριο, αλλάζοντας ριζικά το σκηνικό στη χώρα μας.
Στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ πήρε μια σταθερή πρωτιά στις επιλογές των πολιτών, η οποία σταθεροποιήθηκε, δε χάθηκε ποτέ για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και, αντιθέτως, με την πρόοδο του χρόνου αυξήθηκε σημαντικά, δίνοντάς του όχι μόνο «αέρα νίκης», αλλά και περίπου βεβαιότητα ότι οι επερχόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, αν δεν υπάρξει, φυσικά, κάποιο δραματικό απρόοπτο, θα φέρουν μια άλλη κυβέρνηση. Αυτός ο «αέρας νίκης» αποδεικνύεται και –κατά τις πληροφορίες οι οποίες ουδέποτε διαψεύστηκαν- από την απόφαση του «κουρασμένου» πρωθυπουργού να κάνει εκλογές όταν η διαφορά ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ περιοριστεί στις 2,5–3 ποσοστιαίες μονάδες(το 2,5% είναι περίπου το όριο του λάθους στις μετρήσεις της κοινής γνώμης). Δεν ελπίζει καν ο κ. Καραμανλής, δηλαδή, να περάσει μπροστά το κόμμα του, αλλά μόνο στο λάθος στατιστικής! Όμως οι δεκάδες δημοσκοπήσεις των τελευταίων 6-7 μηνών, που δείχνουν περίπου το ίδιο αποτέλεσμα, αποδεικνύουν ότι δεν έχομε να κάνομε με στατιστικό λάθος, αλλά με μια νέα πολιτική πραγματικότητα στη χώρα και μεταστροφή της γνώμης των Ελλήνων πολιτών. Με βάση τη λογική των πιθανοτήτων, δεν μπορεί όλες οι δημοσκοπήσεις να πέφτουν στο ίδιο σφάλμα και οι 4-5 μονάδες να είναι 0-1% διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ, και άρα όταν η διαφορά είναι 2,5-3% να είναι πιθανό η ΝΔ να έχει περάσει μπροστά.
Το γιατί η ΝΔ, ένα μόλις χρόνο μετά τη δεύτερη εκλογική της νίκη βρέθηκε πίσω από το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι της παρούσης, αλλά σίγουρα η κριτική θέση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «έχομε να κάνομε με τη χειρότερη μεταπολιτευτική κυβέρνηση», δεν είναι απολύτως άστοχη. Και η εξήγηση είναι, κυρίως, ότι οι Έλληνες έχουν να κάνουν με μια κυβέρνηση η οποία έχει μετατραπεί σε πολιτικό σχολιαστή ή ρεπόρτερ, που παρακολουθεί και διαπιστώνει μόνο τις εξελίξεις, ενώ φυσικά είναι η αρχή που χαράζει και ασκεί την πολιτική. Δεν παρεμβαίνει, αφήνει το όποιο θέμα να εξελιχθεί και όταν παρέμβει τα κάνει μπάχαλο. Μια κυβέρνηση που αυτάρεσκα δηλώνει ότι όλα τα έλυσε, ενώ οι Έλληνες βιώνουν μια δραματική κατάσταση. Κι όσα παραδέχεται ότι δεν έλυσε τα φορτώνει στους προηγούμενους κυβερνώντες. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του επίδοξου διαδόχου στη ΝΔ, περισσότερο ενδιαφερόμενου για το πολιτικό του προφίλ παρά για την άσκηση αποτελεσματικής πολιτικής, υπουργού Υγείας Δ. Αβραμόπουλου ο οποίος πρόσφατα από το Ηράκλειο θριαμβολογούσε για πόσα κατάφερε (!) στα νοσοκομεία, όταν σ’ αυτά ακόμη και τα χειρουργικά γάντια δεν υπάρχουν πολύ συχνά… Σ’ όλα αυτά αν προσθέσει κανείς τα σκάνδαλα των κουμπάρων και άλλων, καταλαβαίνει γιατί οι πολίτες λένε «ως εδώ».
Ο κίνδυνος από το «σύστημα ΠΑΣΟΚ»
Έρχεται το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, κυρίως εξαιτίας της όχι μόνο κακής αλλά ανύπαρκτης κυβερνητικής πολιτικής, κι όχι επειδή εκείνο ξαφνικά έπεισε. Έρχεται, και αυτό το έχουν συνειδητοποιήσει τους τελευταίους μήνες και τα στελέχη του, πολλές γνωστές φυσιογνωμίες, απεχθείς συχνά για τους Έλληνες, οι οποίες πήραν θέσεις μάχης για να διεκδικήσουν και πάλι τις γνωστές καρέκλες, μόλις τις εγκαταλείψουν οι γαλάζιοι.
Ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός δεν θα έχει μόνο αντίπαλο τα μεγάλα προβλήματα και ελλείμματα στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, αλλά και το περίφημο «σύστημα ΠΑΣΟΚ», εκείνο που έμαθε να ζει από τη διακυβέρνηση και την καρέκλα του κρατικού μηχανισμού. Εκείνο που επιδιώκει την επιστροφή του κόμματός του στην κυβερνητική εξουσία όχι για να προσφέρει στην επίλυση των προβλημάτων, αλλά για να του προσφέρει εκείνο στην επίλυση των δικών του προβλημάτων, με την κατάληψη θέσεων, την εξασφάλιση μικρών ή μεγάλων αμοιβών. Από αυτό το σύστημα, κεντρικό και τοπικό, κινδυνεύουν κι ο Γιώργος κι η χώρα.
Βλέπομε και πάλι να βγαίνουν μπροστά φυσιογνωμίες που τρομοκρατούν τον κόσμο, είτε επειδή ήταν συμμέτοχοι σε πολιτικές που προκάλεσαν είτε επειδή ήταν τοπικοί αφέντες, αφήνοντας τη μία και αναλαμβάνοντας την άλλη θέση. Η πολιτική, και στο τοπικό και στο κεντρικό σύστημα ΠΑΣΟΚ, δεν έχει καμιά θέση. Αυτό που έχει σημασία γι αυτό είναι το βόλεμα των ανθρώπων του.
Θέλετε παραδείγματα; Υπάρχουν ήδη άνθρωποι, δυστυχώς και νέοι ηλικιακά, αλλά με αναχρονιστική και παλαιοκομματική νοοτροπία, που διεκδικούν συμμετοχή στις διαδικασίες (ψηφοδέλτιο, κομματικά όργανα) ώστε να πάρουν κάποιο αξίωμα. Δίνουν, για παράδειγμα, τη μάχη από τώρα ώστε να ενταχθούν στο ψηφοδέλτιο των εθνικών εκλογών. Κι αν δεν εκλεγούν έχουν εξασφαλισμένη τη θέση, για παράδειγμα, του διοικητή ή υποδιοικητή του ΟΓΑ. Παλεύουν, μ’ άλλα λόγια, για τη νίκη τους κόμματός τους ώστε να είναι οι ίδιοι «νικητές»! Κι η πολιτική; Η χώρα; Οι μεγάλες της ανάγκες; Η σοσιαλιστική ηθική και λογική… Αφήστε, αυτά δεν τα ξέρουν, δεν τα έμαθαν ποτέ.
Στα κομματικά όργανα συνωθούνται και πάλι τύποι και τύπισσες που πραγματικά ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική, αλλά επιδιώκουν με αυτή τη συμμετοχή την εξασφάλιση της επιβίωσης της δικής τους, μέσω κάποιας έμμισθης θέσης σε διοικητικό συμβούλιο οργανισμού, ή τις επαφές με κεντρικά στελέχη για να «σπρώξουν» κανένα δικό τους άνθρωπο στο ψηφοδέλτιο. Το ρόλο αυτό τον έπαιξαν κομματικά στελέχη, τα οποία επανήλθαν εσχάτως και μάλιστα σε υψηλότατη θέση της περιφερειακής οργάνωσης, η κατάληψη της οποίας δεν δικαιολογείται από την πολιτική τους επάρκεια. Αφήστε που μερικά από αυτά έχουν εμπλακεί και σε διάφορε κομματικές λοβιτούρες… Τέτοια στελέχη στο πρόσφατο παρελθόν είχαν έμμισθες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, επαφές με κεντρικούς κομματικούς παράγοντες, διαφέντευαν τοπικά, και έσπρωχναν δικούς τους υποψηφίους στο βουλευτικό ψηφοδέλτιο. Κι αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα.
Το… δικαίωμα στην ευρωβουλή…
Ακόμη κι αυτή η ιστορία των τελευταίων ημερών με τον Αρχανιώτη ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, είναι μια πλευρά της ιστορίας «χάνομε την πολιτική, ψάχνομε για τη θέση». Ο Σταύρος Αρναουτάκης είναι αναμφισβήτητα αυτό που θα ονομάζαμε επιμελής ευρωβουλευτής. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι του να ακούγονται απόψεις περίπου για… τοπική επανάσταση αν δεν είναι και πάλι ο ίδιος ή κάποιος άλλος Ηρακλειώτης ή Κρητικός όχι στο ευρωψηφοδέλτιο αλλά σε εκλόγιμη θέση, απέχει αιώνες. Όσο η εποχή μας από το μεσαίωνα. Όσο η πραγματική πολιτική από τον πολιτικαντισμό, που απλώς χαϊδεύει αυτιά. Από πότε η πολιτική έχει γεωγραφικό χαρακτήρα ή δικαίωμα στη θέση; Αυτές οι απόψεις που ακούστηκαν, εντελώς άστοχες πολιτικά, θυμίζουν εκείνες τις περιόδους κατά τις οποίες μετρούσαμε τους Κρητικούς στις κυβερνήσεις για να κρίνουμε αν αυτές συγκροτήθηκαν σωστά! Κι όχι αν αυτές μπορούσαν να αποδώσουν για το καλό του τόπου, με βάση τους στόχους που έθετε ο πρωθυπουργός. Ούτε καν μας ένοιαζε αν οι Κρητικοί «μετρούσαν» ως μέλη μιας κυβέρνησης.
Κι ακούσαμε πραγματικά αδιανόητες απόψεις ότι είναι… αδιανόητο αν ο Σταύρος δεν είναι και πάλι ευρωβουλευτής ή αν το Ηράκλειο δεν έχει εκ νέου μέλος στο ευρωκοινοβούλιο! Καρέκλες μοιράζουν κι αυτή τη φορά… Και δυστυχώς αυτές οι αδιανόητες απόψεις ακούγονται από εκείνους κατέχουν υπεύθυνα κομματικά αξιώματα…Δεν κατάλαβαν, από την προηγούμενη κυβερνητική θητεία του ΠΑΣΟΚ ότι αυτή η θεσιθηρία ήταν μια από τις αφορμές της ήττας του 2004;
Για να κλείσομε την αναφορά για τον ευρωβουλευτή, θα πρέπει να τα πούμε όλα. Γιατί δεν ειπώθηκαν. Και επιμελής και δραστήριος είναι, αλλά και το 2004 τιμήθηκε και με το παραπάνω από το νέο, τότε, πρόεδρο Γιώργο Παπανδρέου. Γιατί, άραγε, θα πρέπει να προκαλεί τέτοιας μορφής απολίτικες αντιδράσεις η πρόταση του τελευταίου να μετατεθεί ο κ Αρναουτάκης σε μάχιμη θέση στο ψηφοδέλτιο των βουλευτικών εκλογών; Η πληροφορία για την πρόταση και τη συνομιλία είναι προφανώς έγκυρη, καθώς διέρρευσε εξ ενός των συνομιλητών, ο οποίος αποκλείεται να είναι ο πρόεδρος του κινήματος. Η συμμετοχή ενός στελέχους στο εθνικό ψηφοδέλτιο είναι μικρή ευθύνη και τιμή; Και, αλήθεια, ποιος είναι εκείνος που προορίζεται να είναι μόνιμα σε μια διορισμένη θέση;
Η τελευταία αναφορά στην περίπτωση της ευρωβουλής φυσικά δεν είναι απόλυτα συσχετισμένη με την έννοια του «συστήματος ΠΑΣΟΚ», την οποία θέσαμε νωρίτερα. Όμως σίγουρα οι αντιδράσεις στελεχών με υπεύθυνη θέση, κομματική ή κοινοβουλευτική, που προτάσσουν το τι «δικαιούται» η κομματική οργάνωση κι όχι τι «υποχρεούται» στο πλαίσιο μιας νέας κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ, τι μπορεί δηλαδή να προσφέρει για την πρόοδο του τόπου, εντάσσονται στη λογική του συστήματος. Εκείνου που κατά την αντίληψή μας θα πρέπει να προσέξει ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν έλθει η ώρα να κυβερνήσει, το ίδιο με τα μεγάλα και ανοικτά ζητήματα της χώρας. Και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη περισσότερο. Καθώς τα προβλήματα είναι ανοικτά, γνωστά, δημόσια. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ δουλεύει από το παρασκήνιο, σε σκοτεινά δωμάτια. Άρα είναι ύπουλο και επικίνδυνο. Υπονομευτικό από τη φύση του…

