
«Για να παίζεις ποδόσφαιρο σʼ αυτή την ηλικία χρειάζεται μεράκι και πείσμα. Όταν έχεις αυτά τα δύο στοιχεία δεν παίζει ρόλο η ηλικία»
Διαχρονικό και επίκαιρο μαζί θέμα ποδοσφαιρικής συζήτησης αποτελεί η ηλικία των παικτών που αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο.
Το περίφημο – μη προσδιορίσιμο – όριο πέρα από το οποίο οι ικανότητες του εκάστοτε ποδοσφαιριστή εξασθενούν και η εμπειρία παύει να αποτελεί εφόδιο για την αντιμετώπιση των εντός του γηπέδου δυσκολιών. Όριο μη προβλέψιμο που βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε φορά που ένας παίκτης αυτής της κατηγορίας κάνει – είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο – τη διαφορά. Μόνο που μερικές φορές αυτό το όριο … «τραβάει» πολύ περισσότερο απʼ ότι περιμένουν οι πολλοί, κι όταν περνάει κατά πολύ τα δεύτερα «άντα» αποτελεί σημείο αναφοράς. Τέτοια είναι η περίπτωση του τερματοφύλακα της ομάδας του Δεματίου Μιχάλη Συνάκη ο οποίος στα 47 του εξακολουθεί να κάνει τη διαφορά στη νεοσύστατη ομάδα. Στην ίδια ομάδα μάλιστα αγωνίζονται και τα παιδιά του Μανώλης και Γιώργος που επίσης έχουν επωμιστεί ανασταλτικούς ρόλους παίζοντας όμως λίγο πιο μπροστά από το τέρμα με το Μανώλη να αγωνίζεται σε θέση λίμπερο, και το Γιώργο να παίζει ως δεξί μπακ. Η συνταγή για να παραμένεις αθλητικά ενεργός σʼ αυτήν την ηλικία όπως ο ίδιος τονίζει είναι προφανής και αποτελεί συνδυασμό μπόρεσης και θέλησης. «Για να παίζεις ποδόσφαιρο σʼ αυτή την ηλικία χρειάζεται μεράκι και πείσμα. Όταν έχεις αυτά τα δύο στοιχεία δεν παίζει ρόλο η ηλικία. Το σώμα είναι ακόμα σε καλή φυσική κατάσταση. Το κυριότερο αν θέλεις να παίξεις πολλά χρόνια έστω και σε ερασιτεχνικό επίπεδο είναι να κάνεις καλή ζωή. Ποτό, τσιγάρο και ξενύχτι απαγορεύονται. Μετά πρέπει να προπονείσαι σωστά. Αν δεν κουραστείς δεν μπορείς να αποδώσεις όπως πρέπει την ώρα του αγώνα».
Σε μια τόσο μεγάλη διαδρομή αναπόφευκτες είναι οι πολλές στάσεις. Κάνοντας έναν απολογισμό της καριέρας του ο Μιχάλης Συνάκης θυμάται: «Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο το 1976 παίζοντας σε μια Ερασιτεχνική ομάδα του Πειραιά, την Αστραπή Κορυδαλλού στην οποία αγωνίστηκα τέσσερα χρόνια. Μετά ήλθα στην Κρήτη και έπαιξα στη Λιγόρτυνα μέχρι το 1987. Ανεβήκαμε δύο κατηγορίες φτάνοντας μέχρι Α΄ τοπικό. Κατόπιν πήγα στο Σκινιά όπου έμεινα μέχρι το 2004. Σταμάτησα μερικά χρόνια και φέτος επανήλθα στα γήπεδα με το Δεμάτι. Μου άρεσε η θέση του τερματοφύλακα από παιδί. Ήθελα να βρίσκομαι κάτω από τα δοκάρια».
Η συνέχεια της διαδρομής του στα γήπεδα όπως ο ίδιος αποκαλύπτει ήταν μια σκέψη της στιγμής. Όπως και η δημιουργία της ομάδας του Δεματίου που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γʼ κατηγορίας της ΕΠΣΗ. «Δημιουργήσαμε την ομάδα μέσα σʼ ένα μήνα. Ήταν μια σκέψη της στιγμής. Η προσπάθεια ξεκίνησε από τον πρόεδρο Γιάννη Κανακαράκη. Οι στόχοι που έχουμε είναι υψηλοί. Το χωριό βγάζει καλούς παίκτες».
Η διαφορά ηλικίας φέρνει μοιραία και τη διαφορά νοοτροπίας με συμπαίκτες και αντιπάλους την ώρα του αγώνα. Και όταν τα «αίματα ανεβαίνουν» μέσα στο γήπεδο έρχεται η ώρα της επέμβασης.
«Τη στιγμή που οι υπόλοιποι που αγωνίζονται είναι πιτσιρικάδες έχεις να κάνεις με διαφορετική νοοτροπία. Σέβονται όμως τους μεγαλύτερους. Έχουν περισσότερο ενθουσιασμό και αυτό τους κάνει να είναι πιο παρορμητικοί. Όταν δημιουργούνται προβλήματα και υπάρχει ένταση στη διάρκεια ενός αγώνα επεμβαίνω και αυτοί μʼ ακούνε».
Παίζοντας τόσα χρόνια ποδόσφαιρο η σημασία της ψυχολογίας είναι απολύτως κατανοητή και καταλυτική τη στιγμή της παρέμβασης.
«Είμαι αυστηρός με όλα τα παιδιά της ομάδας. Ότι λέω γίνεται. Αν πάντως κάποιος κάνει λάθος τον πιάνω με το μαλακό, για να μην του ρίξω την ψυχολογία».
Η αποχώρηση από την ενεργό δράση δεν θα σημάνει και την παύση της προσφοράς. Άλλωστε τρεις δεκαετίες στο γήπεδο δεν μπορεί να πάνε χαμένες. Τα μυστικά της θέσης είναι πολλά πιο σημαντικό όμως είναι η συνέπεια προς τους κανόνες του αθλητισμού. «Ότι ξέρω από τα χρόνια της παρουσίας μου στα γήπεδα θα προσπαθήσω να το μεταδώσω στα νεότερα παιδιά. Γνώσεις για τη θέση του τερματοφύλακα και γενικότερα για το ποδόσφαιρο. Κυρίως όμως για τη σωστή συμπεριφορά που πρέπει να έχουν απέναντι στους συμπαίκτες τους και τον αντίπαλο».

