Μέρος 2ο
Ιστοσελίδα: www.friendsofnature.gr
Κείμενο: Καργιωτάκης Μιχάλης
Φωτογραφίες: Αναγνωστόπουλος Γιώργος
Πρωινό ξύπνημα στο ξενοδοχείο και παίρνουμε πρωινό όλοι μαζί. Το χιόνι φαίνεται να έχει υποχωρήσει αρκετά και έτσι μπορούμε να πραγματοποιήσομε την πορεία στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου βορειοδυτικά της Αλόιδας.
Ξεκινήσαμε λοιπόν από το Τζερμιάδων και μέσα από αγροτικούς δρόμους φθάσαμε στο χωριό Μέσα Λασίθι και μετά στην εκκλησία Άγιοι Ανάργυροι απ’ όπου αρχίζει το πέτρινο μονοπάτι που συνέδεε το Οροπέδιο με την Ιεράπετρα ,όταν δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Το μονοπάτι είναι σε καλή κατάσταση . Πεζοπορούμε και αφήνουμε πίσω μας το καταπράσινο οροπέδιο.
Αφήσαμε αυτό το μονοπάτι και προχωρήσαμε προς τη Βίγλα. Πήρε αυτό το όνομα , διότι από αρχαίων χρόνων σ΄αυτή τη θέση υπήρξε φυλάκιο, που προστάτευε τον τόπο από την ανατολική πλευρά. Έχουν βρεθεί μάλιστα ερείπια μινωικού οικισμού. Κάναμε μια μικρή στάση ,πήραμε μια ανάσα και απολαύσαμε το χιονισμένο τοπίο.
Συνεχίζοντας την πορεία μας προς τους Μέσα Ποτάμους, πάντοτε μέσα από μονοπάτια, περάσαμε από μια περιοχή γεμάτη πρίνους, η οποία κάποτε καλλιεργότανε και ακόμα μέχρι τις μέρες μας σώζονται ιστορίες με ευτράπελα περιστατικά από την αγροτική και βουκολική ζωή. Αυτή η περιοχή λέγεται Σαμιά.
Μετά φθάσαμε σ’ έναν ποταμό με νερό που προέρχεται ως επί το πλείστον από το λιώσιμο του χιονιού. Πεζοπορήσαμε αρκετή ώρα κατά μήκος του ποταμού έχοντας συντροφιά το κελάρυσμα του νερού και συναντήσαμε μια πέτρινη τοξωτή γέφυρα που ενώνει τις όχθες του ποταμού και μας θύμισε τα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου. Κάναμε μια στάση και απολαύσαμε την ομορφιά και ηρεμία του τοπίου.
Περάσαμε πάνω από τη γέφυρα και πήραμε ένα εκπληκτικό πέτρινο μονοπάτι μοναδικής ομορφιάς. Αυτό το μονοπάτι ήταν παλιότερα ο δρόμος Λασίθι-Νεάπολη-Ελούντα. Ο δρόμος αυτός κατασκευάστηκε επί Κρητικής Πολιτείας, όταν ήταν υπουργός ο Τζερμιαδιανός Βορεάδης. Ο δρόμος ήταν όλος λιθόστρωτος και άρχιζε από το Καστέλι Πεδιάδος, ανέβαινε στο Λασίθι από τις γνωστές «Βόλιτες» της Κασταμονίτσας και κατέληγε μέσω Νεάπολης στην Πλάκα Ελούντας. Ήταν ένα τεράστιο έργο για την εποχή εκείνη , μια σύγχρονη εθνική οδός και σώζεται σε πολλά σημεία παραδομένος στο χρόνο και στις αίγες. Θα μπορούσε να γίνει συντήρηση και αξιοποίηση του για τουριστική χρήση από τους τοπικούς φορείς και να αφήσουν τις βαρύγδουπες εξαγγελίες για πανεπιστήμια των Ορέων και πολλές άλλες.
Τουλάχιστον να μην βάζουν μπουλντόζες και τα χαλάνε, όπως έγινε με το μινωικό μονοπάτι πάνω από την Αγία Πελαγία προς την Μυριούσσα. Αλήθεια τι απόγινε μ’ αυτή την υπόθεση;
Τι ενέργειες έκανε η αρχαιολογία του Λασιθίου για αυτό το έγκλημα; Το άφησε ατιμώρητο;
Ή δεν είναι αυτή υπεύθυνη; Και ποιος είναι τότε; Αν αυτή είναι η αξιοποίηση των ορεινών όγκων τότε, αλίμονο τους, κύριε Δήμαρχε του οροπεδίου Λασιθίου.
Παρόλα αυτά αν κάποτε αποφασισθεί να γίνει ανάδειξη παλαιών μονοπατιών ο Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας διατίθεται να τα υποδείξει συνεργαζόμενος με τον φορέα που θα αναλάβει.
Συνεχίσαμε την πεζοπορία μας στο υπέροχο μονοπάτι μέχρις ότου συναντήσαμε τον ασφαλτόδρομο που έχει όχι μόνο καταστρέψει το μονοπάτι, αλλά το έχει κάνει και επικίνδυνο. Με πολλή προσοχή μη γκρεμοτσακιστούμε, συναντήσαμε την άσφαλτο, περάσαμε απέναντι όπου και πήραμε πάλι το μονοπάτι.
Μπήκαμε ξανά κυκλικά στο καταπράσινο οροπέδιο έχοντας συνεχώς θέα τα ολόλευκα Λασιθιώτικα Όρη με τις εντυπωσιακές κορυφές. Μέσα από παμπάλαια μονοπάτια και σύγχρονους αγροτικούς χωματόδρομους επιστρέψαμε πίσω στο Τζερμιάδων στην ταβέρνα του Μανώλη, όπου μας περίμενε τραπέζι στρωμένο με σαρακοστιανά εδέσματα.
Τρισδιάστατη απεικόνιση της πορείας, φωτογραφίες, βίντεο καθώς και παλιότερες πορείες με άρθρα φίλων μας δημοσιευμένα στην «Πατρίδα» μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του Ομίλου www.friendsofnature.gr

