Του Ν. Τσαγκαράκη
Ένα δράμα που έχει πολλά, όχι όμως όλα.
ΔΥΟ ΕΡΩΤΕΣ
TWO LOVERS
Σκην.: Τζέιμς Γκρέι
Πρωτ.: Χοακίν Φίνιξ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Βανέσα Σω, Μόνι Μοσόνοφ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Μπομπ Άρι, Ελίας Κοτέας
Αφού τον εγκαταλείπει η αρραβωνιαστικιά του, ο Λέναρντ επιστρέφει στο σπίτι των γονιών του για να μείνει μαζί τους και να ξαναρχίσει τη ζωή του. Εκείνοι εν τω μεταξύ έχουν φροντίσει να του βρουν μια υποψήφια ‘αντικαταστάτρια’, στο πρόσωπο της κόρης ενός συναδέλφου επιχειρηματία του πατέρα του.
Ο Τζέιμς Γκρέι έχει συνεργαστεί άλλες δύο φορές με τον Φίνιξ, στα αστυνομικά δράματα «The yards» (2000) και «Η νύχτα μάς ανήκει» («We own the night», 2007), αλλά εδώ δοκιμάζονται σ’ ένα αισθηματικό δράμα, μια ιστορία για έναν άντρα με διπολική διαταραχή, που πρέπει να ξεπεράσει το δίλημμα δύο υποψήφιων συντρόφων.
Ο Λέναρντ αποτελεί το κέντρο ενός ερωτικού τριγώνου με μονόδρομες επιθυμίες ανάμεσα στα τρία μέλη τις οποίες το σενάριο προωθεί συνεχώς, μετακινώντας την επιθυμία από τον έναν στον άλλο, με κύριο υποκινητή τον Λέναρντ, ο οποίος παίρνει τις περισσότερες πρωτοβουλίες και καλείται να επιλέξει ανάμεσα στις δύο γυναίκες για να συνεχίσει τη ζωή του.
Η Σάντρα θέλει τον Λέναρντ, εκείνος θέλει τη Μισέλ, εκείνη θέλει τον Ρον. Ο Λέναρντ διαθέτει τον εαυτό του και στις δύο τόσο από γοητεία (και οι δύο είναι πανέμορφες, ενώ αναγνωρίζει επίσης την ακεραιότητα της Σάντρα) όσο και από πραγματισμό (η ανακάλυψη για την ύπαρξη του Ρον τον κάνει επιφυλακτικό αλλά όχι ηττοπαθή), αλλά οι δύο γυναίκες είναι κάτι παραπάνω από ωραίες γυναίκες. Η Μισέλ είναι το είδωλο του καθρέφτη του (η ερωτική εξομολόγηση στην ταράτσα), η Σάντρα είναι η σωτηρία του. Η πρώτη είναι ασταθής και παρορμητική, η δεύτερη είναι συγκροτημένη και αφοσιωμένη. Η πρώτη θα του προσέφερε μια ζωή μετακίνησης, κυκλοθυμίας, κρίσεων αλλά και πάθους. Η δεύτερη του επιφυλάσσει μια ζωή φροντίδας, σταθερότητας, αγάπης αλλά και μεσοαστικής ρουτίνας.
Το γεγονός ότι η προτίμησή του για τη Μισέλ είναι ξεκάθαρη, δεν κάνει λιγότερο προβληματικό το δίλλημα, καθώς το ζήτημα είναι ότι για τον Λέναρντ καμία από τις δύο δε μπορει να ικανοποιήσει πλήρως την επιθυμία του. Η Μισέλ επειδή δε θέλει, η Σάντρα επειδή δε μπορεί. Ακόμη κι όταν τελικά ο Λέναρντ μένει με τη δεύτερη, το φιλμ επιλέγει να καταληξει σ’ έναν πικρό συμβιβασμό, αφού μπορεί φαινομενικά να πρόκειται για ιδανικό ζευγάρι (εκείνος αναμφισβήτητα την εκτιμά και την υπολογίζει, εκείνη είναι ερωτευμένη εξαρχής) αλλά ουσιαστικά κανείς από τους δύο δεν έχει αυτό που πραγματικά θέλει. Ο Λέναρντ έχει χάσει έναν μεγάλο έρωτα, κι η Σάντρα δεν τον έχει απολύτως δικό της.
Ο Γκρέι εξακολουθεί να φτιάχνει υπολογισμένες ταινίες, με ατμόσφαιρα, σταθερότητα ρυθμού και ξεκάθαρους σεναριακούς στόχους, αλλά σ’ αυτή την προσθήκη στη φιλμογραφία του, φαίνεται ότι η περιπλοκή του σεναρίου προκύπτει πλαδαρή και μάλλον ανώδυνη δεδομένων των διακυβευμάτων της πλοκής. Για παράδειγμα, αποφεύγεται μια πιθανή σύγκρουση Λέναρντ και Ρον, παρότι προετοιμάζεται και χωρίς εξάλλου να σημαίνει ότι αυτή αναγκαστικά θα έπρεπε να είναι βίαιη. Ο σκηνοθέτης όμως αποσπά πολύ καλές ερμηνείες από το καστ, με τον Φίνιξ να εντυπωσιάζει ακόμη μια φορά, ενώ η φωτογραφία του Χοακίν Μπάκα-Ασέι μεταχειρίζεται τους χώρους εξωτερικεύοντας τις διαθέσεις των χαρακτήρων (ιδανικό παράδειγμα η σκηνή του Μπαρ Μίτσβα, όπου ο Λέναρντ αλλάζει αίθουσα για να μιλήσει στο τηλέφωνο με τη Μισέλ) και υποβάλλοντας τον θεατή στο δίλημμα του Λέναρντ, από την υποφωτισμένη μελαγχολική, εσωστρεφή οπτική του οποίου παρακολουθούμε την ιστορία. Φαντάζομαι δε, ότι η ασθένεια του ήρωα μπορει ν’ αποφέρει ακόμη πιο παραγωγικές αναλύσεις, με το σενάριο ιδωμένο από ψυχιατρική σκοπιά.

