Κείμενο-Φωτογραφίες: Άρια Χατζηβασίλη

Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί της Κυριακής 15 Μαρτίου από το Αρχαιολογικό Μουσείο, για την εκδρομή μας στη Θρυπτή Λασιθίου, μιας από τις προστατευόμενες περιοχές του νομού. Η μέρα ήταν υπέροχη, πραγματικά ανοιξιάτικη, ευδαιμονία μετά από τις βροχές και τα χιόνια του τελευταίου μήνα. Νιώθαμε όλοι έντονη την ανάγκη να περπατήσουμε στη φύση και να απολαύσουμε τα χρώματα, τις μυρωδιές και τα αρώματα της άνοιξης. Με το λεωφορείο φτάσαμε σε 1.30 ώρα στο σημείο εκκίνησης, στον δρόμο που οδηγεί από την Παχειά Άμμο στην Ιεράπετρα. Ξεκινήσαμε το περπάτημα (από υψόμετρο 50 μ) βαδίζοντας σε χωματόδρομο μέχρι το χωριό Μοναστηράκι (180 μ), πολλά από τα σπίτια του οποίου έχουν αναπαλαιωθεί και προσφέρει μια όμορφη εικόνα μικρού οικισμού. Από εκεί ανηφορίσαμε πάλι σε χωματόδρομο και στη συνέχεια σε μονοπάτι μέσα από θάμνους και αγριολούλουδα που μετά από λίγη ώρα μας οδήγησε σε πλάτωμα βράχων με θέα προς την Παχειά Άμμο και τον Κόλπο του Μεραμπέλλου αλλά και τις χιονισμένες κορυφές των Λασιθιώτικων Ορέων στα Δυτικά. Τώρα το μονοπάτι προχωρούσε σκαμμένο στον βράχο και οδηγούσε σε πευκοδάσος. Οι ψηλές μορφές των πεύκων ορθώνονταν περήφανες γύρω μας. Απολαμβάναμε το άρωμα αλλά και τη σκιερή δροσιά που μας πρόσφεραν. Το πάτημα μας έγινε πιο ανάλαφρο καθώς περπατούσαμε στο χαλί από πευκοβελόνες. Κάποτε η περιοχή αυτή ήταν πνιγμένη πραγματικά στο πράσινο, το δάσος απλωνόταν σε πολύ μεγαλύτερη έκταση, τώρα δυστυχώς έχει εναπομείνει ένα μικρό μόνο τμήμα του, το οποίο και έχουμε την υποχρέωση να προστατέψουμε. Το μονοπάτι κατηφόριζε για λίγο περνώντας από ένα μικρό ρυάκι και μετά ανηφόριζε ξανά. Ξαφνικά βρεθήκαμε να περπατάμε πλευρικά του απόκρημνου φαραγγιού του Χα. Το φαράγγι αποτελεί ένα εντυπωσιακό φυσικό αξιοθέατο της περιοχής με άνοιγμα βάσης 2-8 μέτρα, μήκος 1800 μέτρα και ύψος 700 μέτρα. Η πρόσβαση είναι δύσκολη και η διάσχιση του γίνεται μόνο με χρήση σχοινιού. Έχει 24 καταρράκτες ύψους 10-35 μέτρων και πολλές βάθρες γεμάτες νερό. Καθώς είναι απρόσιτο στους ανθρώπους αποτελεί σημαντικό βιότοπο για πολλά είδη πουλιών. Εμείς αρκεστήκαμε στο να θαυμάζουμε με δέος τη μαγεία της φυσικής ομορφιάς του. Λίγο αργότερα φτάσαμε στο εκκλησάκι της Αγίας Άννας όπου σταματήσαμε για ξεκούραση και κολατσιό. Το κέφι της ομάδας ήταν φανερό. Ο καιρός εξακολουθούσε να είναι με το μέρος μας. Ο ουρανός καταγάλανος με αραιά μόνο λευκά συννεφάκια ενώ η θερμοκρασία ιδανική για περπάτημα. Έπειτα συνεχίσαμε σε όμορφο μονοπάτι πάλι μέσα στα πεύκα που μας έφερε τελικά στο Οροπέδιο της Θρυπτής (850 μ). Το πανέμορφο αυτό οροπέδιο, άγνωστο σε πολύ κόσμο, διακρίνεται για τους αμπελώνες του. Το ομώνυμο χωριό απλώνεται σε μεγάλη έκταση του Οροπεδίου αλλά οι περισσότεροι κάτοικοι του το έχουν εγκαταλείψει και έχουν μετακινηθεί σε χωριά της Ιεράπετρας. Οι λιγοστοί που εναπομένουν ασχολούνται και με την κτηνοτροφία. Το πευκοδάσος νότια του χωριού είναι το μοναδικό στα Σητειακά Όρη. Η Θρυπτή φορούσε για μας το ανοιξιάτικο φόρεμα της με τα ροζ και άσπρα άνθη των αμυγδαλιών και μπουρνελιών να το στολίζουν επιδεικτικά. Εδώ η ομάδα μας μοιράστηκε στα δύο, μ’ αυτούς που προτίμησαν πιο χαλαρούς ρυθμούς να μένουν στο χωριό και εκείνους που επέλεξαν την καθαρά ορειβατική διαδρομή να συνεχίζουν την πορεία τους προς την κορυφή του Όρους Θρυπτή, Σταυρωμένο. Διασχίσαμε τις πάνω γειτονιές του χωριού περνώντας και από την οδό «Χρυσαγγέλων» και φτάσαμε σ’ άλλο ένα πανέμορφο πευκοδάσος. Ανασαίναμε βαθιά την ευωδιαστή μυρωδιά των πεύκων και νοιώθαμε βαθειά μέσα μας την ευλογία της φύσης. Η κλίση του μονοπατιού άρχισε να αυξάνεται σταδιακά, εμείς συνεχίζαμε την ανάβαση με αργό και σταθερό ρυθμό. Όταν ανεβήκαμε πιο ψηλά βγαίνοντας από τη σκέπη του δάσους αρχίσαμε να απολαμβάνουμε τη φανταστική θέα που απλωνόταν μπροστά στα πόδια μας με το Οροπέδιο και το χωριό της Θρυπτής σε πρώτο πλάνο, πίσω τους λόφους που πλαισίωναν το οροπέδιο και στο βάθος τον Κόλπο του Μεραμπέλλου και το νησάκι Ψείρα. Το σκηνικό συμπληρωνόταν με τον γαλάζιο ουρανό και τα άσπρα συννεφάκια που έτρεχαν βιαστικά και άφηναν πίσω το περίγραμμα των μορφών τους. Το έδαφος τώρα ήταν βραχώδες και ασταθές ενώ η βλάστηση είχε αραιώσει. Ανεβαίναμε με προσοχή ανάμεσα από βράχια μυτερά με εντυπωσιακές μορφές. Ο άνεμος ήταν ψυχρός αλλά ευτυχώς όχι τόσο δυνατός όπως τις προηγούμενες φορές που είχαμε ανέβει στο βουνό. Λίγο αργότερα φτάσαμε σε χωματόδρομο στην άκρη του οποίου υπήρχε και λίγο χιόνι και τον ακολουθήσαμε μέχρι την κορυφή. Οι εικόνες που αντικρίσαμε των κεραιών τηλεπικοινωνίας και του εγκαταλειμμένου περιπτέρου δεν ήταν οι καλύτερες, όμως τις προσπεράσαμε και ανεβήκαμε λίγο ακόμα ως το εκκλησάκι και το κολωνάκι της κορυφής Αφέντης Σταυρωμένος. Βρισκόμασταν στα 1476 μ. Απολαύσαμε τη θέα προς το Κρητικό αλλά και το Λιβυκό Πέλαγος με τα δύο νησάκια Γαϊδουρονήσι και Κουφονήσι να κολυμπάνε στα ήρεμα νερά του και αφού αναπληρώσαμε μερικές από τις θερμίδες που είχαμε χάσει, καταναλώνοντας με όρεξη τα λιτά εδέσματα μας, ξεκινήσαμε την κατάβαση ακολουθώντας την ίδια διαδρομή ως το οροπέδιο της Θρυπτής. Εκεί συναντήσαμε ξανά τους υπόλοιπους συνορειβάτες μας που πέρασαν την ώρα τους κάνοντας βόλτες στο χωριό, μαζεύοντας χόρτα ή δοκιμάζοντας τις λιχουδιές της ταβέρνας. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί με κατεύθυνση βόρεια. Διασχίσαμε ολόκληρο τον οικισμό και στη συνέχεια περπατήσαμε σε χωματόδρομο μέχρι την αρχή του όμορφου, πλακόστρωτου μονοπατιού που κατηφόριζε προς το χωριό Καβούσι. Η θέα από αυτό το σημείο ήταν μοναδική, διακρινόταν ολόκληρη η καταπράσινη πλαγιά με το Καβούσι στο τέλειωμα της, η Ψείρα και το ανοιχτό πέλαγος στο βάθος, ενώ στα ανατολικά χαμηλοί ορεινοί όγκοι φωτισμένοι εκπληκτικά με τον απογευματινό ήλιο. Η πορεία τώρα ήταν χαλαρή και πολύ ευχάριστη. Την απολαύσαμε στο έπακρο. Φτάσαμε στο Καβούσι (150 μ) αργά το απόγευμα. Μαζευτήκαμε στην αυλή ενός καφενείου και τονωθήκαμε με χυμούς και ζεστά ροφήματα. Τέλος, ήρθε η ώρα να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο της επιστροφής, γεμάτοι ακόμα από τις εικόνες και τις μυρωδιές της φύσης, με μια αίσθηση πληρότητας και ικανοποίησης που μόνο η επαφή με τη φύση μπορεί σου προσφέρει, ιδιαίτερα αν αυτή την εμπειρία την μοιράζεσαι με μια κεφάτη και ζωντανή ορειβατική παρέα. Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο το βραδάκι. Άλλη μια εκδρομή μας είχε ολοκληρωθεί. Όπως και όλοι οι υπόλοιποι ένοιωθα γεμάτη δύναμη και ενέργεια αρκετή για όλη τη βδομάδα που θα ακολουθούσε. Μέχρι την επόμενη εκδρομή δηλαδή..

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην αρχηγό της εκδρομής Φωφώ Τσιβιδάκη αλλά και σε όλους εκείνους που βοήθησαν στην οργάνωση και ομαλή διεξαγωγή της εκδρομής.