Του Ν. Τσαγκαράκη

Μια γλυκύτατη ηθοποιός αποφασίζει να ανατρέψει για λίγο την εικόνα της πριν επιστρέψει ενδεχομένως στα καταναλωτικά υπερθεάματα. Η προσπάθεια είναι θεμιτή, καλοδουλεμένη, και σε σημαντικό βαθμό αποτελεσματική.



Η ΡΕΪΤΣΕΛ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ

RACHEL GETTING MARRIED

Σκην.: Τζόναθαν Ντέμι

Πρωτ.: Ανν Χάθαγουεϊ, Ρόζμαρι ΝτεΓουίτ, Μπιλ Έργουιν, Ανίσα Τζωρτζ, Ντέμπρα Γουίνγκερ, Μέιθερ Ζίκελ

Η Κιμ παίρνει άδεια από το κέντρο αποτοξίνωσης για να επισκεφτεί το πατρικό της σπίτι και να παραστεί στον γάμο της αδερφής της, Ρέιτσελ. Εκεί θα συγκρουστεί με τα μέλη της οικογένειας προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με τα τραγικά γεγονότα του παρελθόντος, και θα δημιουργήσει μια πρόσκαιρη αναστάτωση που θα οδηγήσει στην ενδυνάμωση των οικογενειακών δεσμών.

Αυτή η οικογενειακή -δραματική- κομεντί σημαίνει περισσότερα για την καριέρα της 27χρονης Χάθαγουεϊ παρά για εκείνη του Ντέμι, καθώς η πρωταγωνίστρια μονοπώλησε το ενδιαφέρον στις φετινές απονομές βραβείων στο Χόλυγουντ, φτάνοντας να απολαμβάνει τα εύσημα της διεθνούς κριτικής και να διεκδικεί Όσκαρ α’ Γυναικείου Ρόλου. Η επιβράβευση είναι δικαιολογημένη, όχι ακριβώς επειδή παρουσιάζεται ένας ιδιαιτέρως συναρπαστικός χαρακτήρας, μια πρωτότυπη κατάσταση ή μια εντυπωσιακή ερμηνευτική τεχνική. Η επιβράβευση δικαιολογείται περισσότερο αν τη δεχτεί κανείς ως ενθάρρυνση προς μια καριέρα τολμηρών επιλογών, διεύρυνσης ρεπερτορίου και ερμηνευτικής ποικιλίας. Η Χάθαγουεϊ έχει αποφασίσει ν’ ακολουθήσει την τακτική του αδικοχαμένου συμπρωταγωνιστή της στο «Brokeback mountain», Χιθ Λέτζερ, ο οποίος από πολύ νωρίς στην καριέρα του θέλησε να ρισκάρει το εύκολο χρήμα των ακίνδυνων ρόλων που του έφερε η όμορφη εμφάνισή του, και να δοκιμαστεί σε πολύ πιο απαιτητικούς χαρακτήρες, αντίθετα στον κινηματογραφικό τύπο που είχε αναπτύξει ως τότε και με τον οποίο είχε εδραιώσει τη βάση οπαδών του- οι οποίοι πολλαπλασιάστηκαν ακόμη περισσότερο χάρη στις τολμηρές επιλογές του.

Η Χάθαγουεϊ βέβαια δεν τολμά ακόμη εξίσου ριψοκίνδυνα βήματα, όμως αναλογικά ακολουθεί το ίδιο σκεπτικό: εξασφαλίζει πρώτα μια βασική εικόνα («Τα ημερολόγια μιας πριγκίπισσας», «Ο διάβολος φοράει Prada») για έναν συγκεκριμένο τύπο κοινού (παιδικό/ εφηβικό) και την εμπλουτίζει με πιο σοβαρές προσθήκες που με τη σειρά τους μπορεί να εκτείνονται από ρομάντζα εποχής («Ερωτευμένη Τζέιν») μέχρι κοινωνικά δράματα όπως αυτό εδώ, όπου εξασφαλίζει μια αρκετά καλή εμφάνιση δεδομένου ότι ο ρόλος δεν προσφέρει πολλές αφορμές για να εκπλαγούμε ευχάριστα.

Αντιθέτως, το σενάριο αντί να φέρει την Κιμ αντιμέτωπη με το παρελθόν της πιο άμεσα και ουσιαστικά, προτιμά να το κάνει περιστασιακά μέσα από τη σύγκρουση πρώτα με την αδερφή της και ως κορύφωση με τη μητέρα της, διαμάχη που φαίνεται να κρύβει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αντί να προσπαθεί συνεχώς να προκαλέσει το ενδιαφέρον της οικογένειάς της (ως επιβεβαίωση της αγάπης τους), η Κιμ ίσως θα έπρεπε να τοποθετηθεί λίγο πιο ουσιαστικά απέναντι στους ανθρώπους που την αφήσαν ‘εκτεθειμένη’ όλ’ αυτά τα χρόνια, την αδερφή και κυρίως τη μητέρα της. Η διαμάχη με την αδερφή της φυσικά διατρέχει την ταινία και αποτελεί τη σταθερή διένεξη του σεναρίου, αλλά πάντα με μια εύκολα επιλυμένη έκβαση, τακτική που το σενάριο εφαρμόζει και στην πολύ πιο έντονη εμπλοκή με τη μητέρα, από την οποία στερεί τη δυναμική προτιμώντας τον εύκολο εντυπωσιασμό (τα χτυπήματα στο πρόσωπο, το εσκεμμένο ατύχημα, η ασφαλής επιστροφή στο σπίτι). Η Κιμ γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα (κι αυτό κυρίως χάρη στη Χάθαγουεϊ) όταν καλείται να ανατρέξει στο παρελθόν του δυστυχήματος που στέρησε τη ζωή του αδερφού της, φανερώνοντας πτυχές που ίσως να επανατοποθετούσαν την οπτική του θεατή για την κατάστασή της, όπως όταν συνομιλεί με τη μητέρα της ή όπως όταν αποκαλύπτεται ότι είχε πει ψέματα για το οικογενειακό παρελθόν της στην κλινική.

Πρόκειται για δύο αφορμές που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν περισσότερο για να εμπλουτίσουν τον χαρακτήρα της Κιμ. Αυτό όχι μόνο δε γίνεται, αλλά ο σκηνοθέτης επιλέγει να επιστρέψει σε ασφαλέστερες περιοχές όπως η επιτυχής έκβαση του γάμου και η σιωπηλή επίλυση της σχέσης Κιμ και Άμπυ, ενώ η επιμονή του σε μακροσκελείς σκηνές του γαμήλιου τελετουργικού (η πρόβα του δείπνου και το πάρτυ) είναι αμφίβολο αν βοηθούν σε κάτι περισσότερο από τη δημιουργία πλεονάζουσας ομόνοιας κι ευτυχίας.

Η Χάθαγουεϊ λοιπόν αποδεικνύει αυτό που είχε αφήσει να διαφανεί από το «Brokeback», ικανοποιώντας όσους δεν ήθελαν να τη δουν να ‘βαλτώνει’ σε ελαφριά ρομάντζα ή σε γυαλιστερές φάρσες («Get Smart», «Bride wars»). Βέβαια μια ταινία δε φτιάχνει καριέρα, κι έτσι από τη μεριά της η συμπαθέστατη ηθοποιός θα πρέπει να συνεχίσει να ρισκάρει έξω από την κυρίαρχη κινηματογραφική της εικόνα, ενώ από τη μεριά μας θα ελπίζουμε ότι κάθε καινούριο της σχέδιο θα είναι πιο απαιτητικό και περίτεχνο- ακόμη περισσότερο από την ταινία του Ντέμι.