Του Ν. Τσαγκαράκη

Ο Μίκυ Ρουρκ έχασε το Όσκαρ, αλλά κέρδισε την ευκαιρία για μια νέα καριέρα. Ο Τομ Κρουζ μπορεί και να τον ζηλεύει…

Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ

THE WRESTLER

Σκην.: Ντάρεν Αρονόφσκι

Πρωτ.: Μίκυ Ρουρκ, Μαρίσα Τομέι, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Μαρκ Μαργκόλις, Έρνεστ Μίλερ



Ο Ράντυ είναι ένας βετεράνος παλαιστής του ‘κατς’, ο οποίος παραμένει ενεργός αλλά καταβάλλεται όλο και πιο συχνά από τα αυξανόμενα βάρη της ηλικίας. Ένας λαϊκός θρύλος στη δεκαετία του ’80, πλέον για να συμπληρώσει το εισόδημά του εργάζεται υπάλληλος σ’ ένα σούπερ-μάρκετ. Η αυξανόμενη ανησυχία για την υγεία του όμως, θα τον κάνει ν’ αναθεωρήσει τις σχέσεις με τους ανθρώπους τους οποίους θεωρεί κοντινότερούς του.

Αυτή είναι η ταινία με την οποία ο Ρουρκ κέρδισε έναν σωρό βραβεία αλλά απέτυχε να κατακτήσει το Όσκαρ, κάτι που δε θα μειώσει τη σημασία της ταινίας ως ορόσημο ανάκαμψης της καριέρας του (μόνιμης ή παροδικής, ο χρόνος θα δείξει). Η αξία της ταινίας ούτως ή άλλως καθορίζεται τόσο από την πολύ καλή εμφάνιση του πρωταγωνιστή της, όσο και από τις εύστοχες σκηνοθετικές επιλογές που εφησυχάζουν όσους ανησυχούσαν για την πορεία του Αρονόφσκι μετά από το άνισο «The fountain». Στήνει το φιλμ στο τυπικό ‘ανεξάρτητο αμερικανικό’ ύφος, με τα χρωματικά φίλτρα του, τις σιωπές του και την υπεροχή του ήχου περιβάλλοντος, την ασταθή κάμερα με τις ‘νατουραλιστικές’ λήψεις, και φτιάχνει μια συγκινητική προσωπική ιστορία ενός ανθρώπου στο τέρμα της ζωής του, όχι λόγω της ηλικίας αλλά λόγω της μοναξιάς.

Βλέπουμε το πορτρέτο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να βρει διέξοδο σε μια περίοδο όταν δεν έχει πια κανέναν να στηριχτεί και να συντροφεύσει, συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά στη ζωή του την αξία της συντροφικότητας, με τις απαιτήσεις της οποίας όμως είναι δύσκολο να προσαρμοστεί γιατί είναι πολύ αργά για ν’ αλλάξει και να προχωρήσει στους συμβιβασμούς που απαιτεί η συναισθηματική εγγύτητα, το μοίρασμα.

Παρά την ηλικία του, ο Ράντυ διανύει μια μετάβαση που έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια πριν, έξω από τον μικρόκοσμό του (κυριολεκτικά μικρό) και να παραχωρήσει δικαιώματα, να εγκαταλείψει ικανοποίηση για χάρη εκείνης άλλων. Όμως έχει συνηθίσει να είναι βασιλιάς στο κάστρο του, όπου κι επιστρέφει, ανεξάρτητα με το ποια θα είναι η κατάληξή του, που υπονοείται μεν παραλείπεται δε.



ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΒΑΛΚΥΡΙΑ

VALKYRIE



Σκην.: Μπράιαν Σίνγκερ

Πρωτ.: Τομ Κρουζ, Τέρενς Σταμπ, Μπιλ Νάι, Τομ Γουίλκινσον, Κένεθ Μπράνα, Κάρις Βαν Άουτεν, Έντι Ίζαρντ, Ντέιβιντ Μπάμπερ, Χάρβυ Φρίντμαν

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μια ομάδα γερμανών αξιωματικών που διαφωνούν με την αιμοσταγή πολιτική του Χίτλερ, αποφασίζουν να τον δολοφονήσουν και να ανατρέψουν το καθεστώς του.

Για να καταλάβει κανείς σχηματικά σε ποιο βαθμό είναι αποτελεσματική η ταινία, θα μπορούσε να παραπέμψει σε αντίστοιχα παραδείγματα στις φιλμογραφίες των δύο κύριων δημιουργικών φορέων του φιλμ. Για τον Σίνγκερ και τον Κρουζ, ο συναισθηματικός αντίκτυπος της ταινίας πλησιάζει περισσότερο εκείνον του «Superman returns» και του «Τελευταίου Σαμουράι» αντιστοίχως, με την έννοια ότι διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για να γίνει μια από τις καλύτερες προσθήκες στο είδος του, κι όμως καταλήγει να προκαλεί πιο ανίσχυρες συγκινήσεις από τις αναμενόμενες.

Το ταλέντο του Σίνγκερ είναι δύσκολο να παραγνωριστεί, όταν τα κάδρα στήνονται με τόσο σαφή και προφανή αισθητική επιμέλεια (δείτε για παράδειγμα το προαύλιο του κυβερνητικού κτηρίου με τις κατακόκκινες σημαίες να κυματίζουν στον ιστό τους). Ο σκηνοθέτης ξέρει πώς να δημιουργήσει ένταση στους ηθοποιούς του και να μεταφέρει τη βαρύτητα της κατάστασης, αλλά ορισμένες επιλογές αποδεικνύονται κρίσιμες στο πόσο τελικά υπονομεύουν αυτή την ένταση αντι να την ενισχύουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι χαρακτήρες του Χίτλερ και του Γκέμπελς, οι οποίοι ενσαρκώνονται χωρίς ν’ αποπνέουν την παραμικρή αίσθηση επιβολής και δέους, μειώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τη σημασία του κύριου σεναριακού διακυβεύματος, και αφήνοντας την πλοκή χωρίς σοβαρό αντίπαλο, ίσως θεωρώντας (λανθασμένα) ότι η εξωφιλμική εικόνα του Χίτλερ θα ήταν αρκετή για να επαυξήσει την απειλή.

Η «Βαλκυρία» προσφέρει καλοσκηνοθετημένη πλοκή, ατμοσφαιρική φωτογραφία και αξιόπιστες ερμηνείες, με τον Κρουζ ως τον ανυποχώρητο ιδεαλιστή, τον Νάι ως πραγματιστικά ανασφαλή διεκπεραιωτή και τον Σταμπ ως συνετό καθοδηγητή. Όμως το ζήτημα είναι ότι σε σχέση με το μεγάλο ταλέντο που έχει συγκεντρωθεί στο όλο εγχείρημα, τα διακυβεύματα και η αγωνία που γεννιέται απ’ αυτά είναι αρκετά για να δημιουργήσουν αγωνία, αλλά όχι για να την καλλιεργήσουν, τουλάχιστον στο βαθμό που θα τοποθετούσε το φιλμ ανάμεσα στις προτεραιότητες του είδους. Μια από τις ταινίες που διεκπεραιώνουν καλαίσθητα κι επιμελημένα το σενάριο, εγγυάται την ευχάριστη διασκέδαση αλλά όχι αναγκαστικά και την αξιομνημόνευτη.