Κείμενο - φωτογραφίες Βασίλης Δρόσος

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, ομάδα ορειβατών ανέβηκε στο Οροπέδιο του Λιμνάκαρου για πεζοπορία στη χιονισμένη οροσειρά της Δίκτης.

Την άγρια βλάστηση στόλιζαν κατάλευκες νιφάδες που την πασπάλιζαν απαλά με την ανάλαφρη χιονάτη άχνη τους.

Οι πυκνόφυλλοι αιωνόβιοι πρίνοι, έμοιαζαν γερασμένοι. Τα σγουρόμαλλα φύλλα τους, ήταν πασπαλισμένα με νιφάδες που τους φόρτωναν ακόμα ένα χρόνο ζωής. Υγρή παγωμένη ατμόσφαιρα χλόμιαζε το ερημικό τοπίο. Η σταχτογκρίζα αχλή κόντρα στις τελευταίες ηλιαχτίδες, κάπνιζε θαρρείς στου παγωμένου αέρα τη δίνη. Σπρωγμένη από τον άνεμο ξεμπουκάριζε από το Φασόσελο κι έτρεχε για να απλώσει το γκρίζο σεντόνι της στον κάμπο του Λιμνάκαρου. Το δίκλητο βυζαντινό εκκλησάκι του Αφέντη Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, σημείο αναφοράς. Εδώ ήταν το ραντεβού μας για να ανέβουμε στο καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου Λασιθίου.

Ο γνωστός ορειβάτης και φίλος, Ιδομενέας, είχε έρθει από νωρίς και έκανε τζόκιν για να σκοτώσει την ώρα του περιμένοντάς μας. Εγώ και ο απόστρατος στρατηγός Γιώργος Τσουκάκης, τον βλέπαμε από το Φασόσελο και του κορνάραμε. Μας άκουσε και μας χαιρέτησε με τα δυο του χέρια ψηλά, χωρίς να σταματήσει να τρέχει. Τι γίνατε;, μας λέει όταν φτάσαμε, πού είναι οι άλλοι; Εσύ θα μας πει του λέμε, τηλεφώνησέ τους.

Τώρα βέβαια έχουμε και τα κινητά και λύνουμε εύκολα τα προβλήματα. Μάθαμε ότι μόλις είχαν ξεκινήσει από το Ηράκλειο, έτσι συννενοηθήκαμε να τους περιμένουμε στο καταφύγιο. Ανηφορίσαμε στο λασπωμένο μονοπάτι, τα νερά έτρεχαν και δημιουργούσαν βαθιά ρυακοφαγώματα. Οι πηγές άνοιξαν τους κρουνούς τους, τα χιονόνερα κροτάλιζαν στους σούρουπου τη γαλήνη. Το κρύο τσουχτερό, το παγωμένο ανεμοτσάπουρο καρφίτσωνε το πρόσωπο και τα χέρια μας.

Φορτωμένοι με τα απαραίτητα εφόδια, ανεβαίναμε στα πρανή του βουνού με την ανάσα μας να αχνίζει υδρατμούς. Νυχτωθήκαμε πριν ακόμα φτάσουμε στο καταφύγιο. Τα παγωμένα χέρια μας δεν μπορούσαν ούτε το κλειδί να σφίξουν για να ανοίξουμε την πόρτα του. Η πρώτη μας δουλειά ήταν να ανάψουμε την ξυλόσομπα. Ετοιμάσαμε τη γεννήτρια και αφού συνήλθαμε κάπως, ετοιμάζαμε το βραστό και επιδοθήκαμε στο κόψιμο ξύλων. Η νύχτα ήταν τσουχτερή 4 βαθμούς υπό το μηδέν. Βράσαμε δίκταμο και νιώσαμε τη ζεστασιά του να μαλακώνει τα σωθικά μας. Τα στοιχειά της φύσης πάλευαν γύρω από την κορυφή Σπάθι.

Οι αιώνιοι τιτάνες που στηρίζουν στους ώμους τους την οροσειρά της Δίκτης, μαργώνουν ξεγυμνωμένοι, στους απότομους δέτες, φορτωμένοι από χιόνι. Σαν αιώνιοι βιγλάτορες, ακοίμητοι, παρακολουθούν την πορεία αυτού του τόπου. Προσπαθούν να αντισταθούν στη φθορά του χρόνου και στα στοιχειά της φύσης που τους θρυμματίζουν ανελέητα.

Για λίγο, το φεγγάρι φάνηκε ανάμεσα στα σύννεφα που ανεμοστροβιλίζουν στον ξέφρενο ρυθμό τους, χορεύοντας ανέμελα γύρω από τη χιονισμένη Δίκτη. Ηρθαν και οι υπόλοιποι της παρέας μας και απολαύσαμε όλοι μαζί αυτό το υπερθέαμα της φύσης. Παρόλη την παγωνιά, η πόρτα του καταφυγίου δεν έκλεινε. Κάθε τόσο βγαίναμε έξω για να απολαύσουμε τις κατάλευκες νιφάδες, που στούπιζαν ανάλαφρα διακοσμώντας το ουράνιο πέπλο της εντεκάτης νύχτας του Φλεβάρη. Βοριάς και νοτιάς κουράστηκαν να παλεύουν και καταλάγιασαν στην παγωμένη Δίκτη. Τα παγωμένα σύννεφα τους σκέπασαν εκεί, να ησυχάσουν, για να μπορέσουν να στολίσουν τα βουνά με τα λευκά σεντόνια του χιονιά. Η νύχτα πέρασε με φαγοπότι, τραγούδι και ανέκδοτα.

Το πρωί σηκωθήκαμε νωρίς και αφού πήραμε το πρωινό μας ρόφημα, ξεκινήσαμε για μια πεζοπορία γύρω από τη χιονισμένη πλαγιά του Στροβιλιού. Ο ήλιος τρύπησε με τις πρωινές του ακτίνες τα παγωμένα σύννεφα. Ολος ο τόπος ήταν ντυμένος στα λευκά ξομπλιαστά σεντόνια του χιονιά. Ανάλαφρα βούλιαζαν κάτω από τα πόδια μας, καθώς βαδίζαμε στο μονοπάτι της πηγής. Ο πρίνος του “Χριστόφορου” ντυμένος στα λευκά στέκει εκεί γερασμένος με τις ξεγυμνωμένες ρίζες του έξω από το χώμα. Ξεκουφαλιασμένες στέκουν εκεί σαν δεκανίκια, λες και αντιστέκονται στο χρόνο για να συγκρατούν το βάρος του. Ο ήλιος αντανακλούσε στους κρυστάλλους, που σας διαμαντένιες χάντρες, στόλιζαν τα αγκαθωτά κλαδιά των αγκουτσάκων και των αλουτσούνων.

Το χιόνι κουκούλωνε τη θαμνώδη βλάστηση δημιουργώντας χιονοθύνες στα πρανή, μέχρι και την κορυφή του Στροβιλιού. Δε χορταίναμε να θαυμάζουμε αυτή την ομορφιά της κατάλευσης φύσης. Ο ήλιος ανέβηκε ψηλά κι άρχισε να ζεσταίνε την παγωνιά.

Η καθαρή ατμόσφαιρα με το γαλάζιο ουρανό έμοιαζε σαν ένας τεράστιος καμβάς που μέσα του ζωγραφιζόταν τα βουνά και η θάλασσα του Κρητικού πελάγους.

Οι κορυφές της Τζίβης, Σελένας, Λουλουδακιού, μικρού Αφέντη, Αφέντη Χριστού και Σπαθιού αγκαλιάζουν το Οροπέδιο Λασιθίου. Σαν πίστα χορού το βλέπουμε από ψιλά να πρασινίζει υγρό ακόμα από τις τελευταίες βροχές. Τα συναισθήματα που δημιουργούνται μέσα μας ήσαν ανάμικτα και ξαφνικά βλέπουμε τον Ιδομενέα να βγάζει τα ρούχα του και να κάνει τζόκιν ξυπόλητος στο χιόνι, να κυλιέται σαν μικρό παιδί και να κάνει τσουλήθρες. Μαζί και το σκυλάκι του ο “Φοίβος”, που και αυτός λαμβάνει μέρος σε όλους τους αγώνες που συμμετέχει και ο πιστός του φίλος.

Η κουζουλάδα δεν πάει στα βουνά, εμείς την κουβαλάμε μέσα μας και την βγάζουμε εκεί που ο ενθουσιασμός μας παρασύρει. Ηταν ένα ωραίο διήμερο στο καταφύγιο του Ορειβατικού μας Συλλόγου, στα χιονισμένα μονοπάτια των Λασιθιώτικων βουνών.